Φαινόμενα

Περίεργο, πολύ περίεργο!

Το θαύμα μιας «αθώας» εποχής: η αστυνομία είχε «λάθος σχεδιασμό», οι αντιεξουσιαστές «ξεφύτρωσαν», οι Χρυσαυγίτες τυχαίως βρέθηκαν χέρι χέρι με τα ΜΑΤ
Αφού μαυροφορέθηκε η τηλεόραση, βούρκωσε, μοιρολόγησε κι αγιογράφησε μια προσωπικότητα εκ των κόλπων της Εκκλησίας, η οποία συνέδεσε το εθνικό με το θρησκευτικό και προσέδωσε στη θρησκευτική πίστη ιδεολογικό περιεχόμενο- που σημαίνει στοιχεία βίας και αντιπαλότητας του «εμείς» και οι «άλλοι»- τα τηλεπαράθυρα των δελτίων και των ενημερωτικών εκπομπών κατελήφθησαν από ένα θέαμα… αντιπαράθεσης για τα επεισόδια βίας που μετέτρεψαν επί ώρες το κέντρο της Αθήνας σε πεδίο μάχης.

Δύο συγκεντρώσεις, την ίδια ώρα, Χρυσαυγιτών από τη μια και αριστερών οργανώσεων από την άλλη, με την Αστυνομία να πιάνεται στον ύπνο. Τι πρωτότυπο! Οι κάμερες κατέγραψαν εικόνες που δεν επιδέχονται πολλές ερμηνείες: ανάμεσα στους αστυνομικούς που επιτίθενται και Χρυσαυγίτες με καδρόνια τούς συνδράμουν.

Αστυνομικοί υποτιθέμενοι προστάτες της ειρήνης και της ασφάλειας, εκπαιδευμένοι για τον ρόλο αυτό και ο καθείς μια επένδυση της δημοκρατίας για την προστασία της, αίφνης βρίσκονται να επιτίθενται μαζί με ομάδα πολιτών εναντίον άλλων πολιτών. Θέμα ερμηνείας της δημοκρατίας; Έτσι φαίνεται.

Ο γενικός γραμματέας των Χρυσαυγιτών, καλεσμένος στο δελτίο του Αnt1, παρά την αδιάψευστη μαρτυρία των πλάνων, ουρλιάζει πως «κάνουν λάθος», οι Χρυσαυγίτες συγκεντρώθηκαν απλώς για να τιμήσουν τους νεκρούς των Ιμίων και όχι τον Τσε Γκεβάρα και διάφορους ξένους, όπως οι άλλοι που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Κολοκοτρώνη. Στο τηλεπαράθυρο του Μega ο Άδωνις Γεωργιάδης συγχαίρει τα ΜΑΤ που «έσωσαν» το εθνικό σύμβολο, τη σημαία, πριν την κάψουν οι αντιεξουσιαστές.

Το «εμείς» και οι «άλλοι» έχει άραγε πολλές εκδοχές στη δημοκρατία; Άλλες πολεμικές και άλλες ειρηνικές, αναλόγως με τον εκφραστή του στα τηλεπαράθυρα; Γιατί βεβαίως, τη βία όλοι σπεύδουν να την καταδικάσουν. Μα από πού προέρχεται; Ουρανοκατέβατη; Να, αίφνης και η κ. Ιωάννα Μάνδρου στο τηλεπαράθυρο του Νίκου Μάνεση στον Αlpha δεν μπορεί να καταλάβει. Πρώτον, δεν μπορεί να συσχετίζουμε την Αστυνομία με τους Χρυσαυγίτες, υποστηρίζει, γιατί «δεν υπάρχουν στοιχεία», και όσο για τη βία των αντιεξουσιαστών προσθέτει ένα αφοπλιστικό επιχείρημα εναντίον της «κι εγώ υπήρξα στα νιάτα μου αριστερή και έχω κάνει πορείες μέχρι που έβγαλαν γάλα (γλαφυρό) τα πόδια μου, αλλά καδρόνια και μαχαίρια δεν πήρα ποτέ».

Αυτή η θαυμαστή μονίμως υποβόσκουσα έως και εκφρασμένη «έκπληξη» του τηλεπολτού είναι το καλύτερο. Και οι απορίες διατυπώνονται πανομοιότυπες. Λες και οι εκφέροντες απόψεις προέρχονται εκ παρθενογενέσεως και απέναντί τους έχουν μια πρωτόγονη κοινωνία. Αλλά ακριβώς αυτό είναι οι κοινωνίες των τηλεθεατών. Ζουν μόνο το παρόν, το τηλεοπτικό παρόν, ενώ τη θέση της ιστορικής μνήμης παίρνει η παράδοση, διαμορφωμένη από την τηλεοπτική τελετουργική επανάληψη του ιδίου.

Μιας κοινωνίας όπου «εμείς»- συγκροτημένο από το ομοιόμορφο τηλεθέαμα και τα σύμβολά του- δεν έχουμε καμιά σχέση με τους «άλλους», που είναι οι «εχθροί» και απειλούν μιαν «ειρήνη» ταυτισμένη με τη συντήρηση του συστήματος στην τηλεοπτική του εκδοχή.

Τέτοια προφανώς βλέπουν την κοινωνία απέναντί τους οι πρωταγωνιστές του γυαλιού. Ανιστορική- έχουν τις προσωπικές τους ιστορίες και πράξεις, τις οποίες ανασύρουν σε κάθε ευκαιρία μετατρέποντας τον εαυτό τους σε επίκεντρο- αμνήμονα, αυτοαναφορική, με αποσπασματική σκέψη και πλήρη αδυναμία συσχετισμού και ανάλυσης των γεγονότων.


Κοινωνία τουριστών στην τηλε-χώρα

Μια κοινωνία που τη θέλει η «τηλεοπτική μας παράδοση» να καταναλώνει τόνους κλαυθμών και οδυρμών από τηλεοράσεως για τον «ηγέτη-πατέρα», ο οποίος κηδεύτηκε με τα εκκλησιαστικά σύμβολα δίπλα στην ελληνική σημαία συνοδεία λόγων οι οποίοι εξήραν το ιδεολογικό «εμείς» που κατασκεύασε με όχημα τη θρησκεία.

Μια κοινωνία, που καταναλώνει τόνους τηλεθεαμάτων αλληλοσπαραγμού της πολιτικοτηλεοπτικής ελίτ, με φόντο χορό εκατομμυρίων σαν θέαμα «δημοκρατίας» και αντικαθιστά τη διακίνησης ιδεών με το θέαμα της διακίνησης προσώπων στα ανακριτικά γραφεία.

Αυτή η αφασική κοινωνία, τηλεοπτικό κατασκεύασμα κατ΄ αρχήν, είναι ο ιδανικός καμβάς για να εξυφανθούν σενάρια βίας και να πραγματοποιηθούν σε ένα τηλεοπτικό παρόν χωρίς μνήμη, σε ένα θέαμα στο οποίο οι πολίτες είναι και συμπεριφέρονται ως θεατές. Και ως τέτοιοι κατέβηκαν πολλοί στο κέντρο της πόλης. Για να δουν τα γεγονότα, σαν να μην αποτελούν μέρος αυτού εντός του οποίου συμβαίνουν, σαν τουρίστες. Όπως με τις φωτιές στην Πάρνηθα και στην Ηλεία.