[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Εικόνες μιας Αθήνας χωρίς κέφι και σκοπό

Κατεβαίνω στη μία το μεσημέρι την Ιπποκράτους και καταλαβαίνω αμέσως το λάθος μου. Διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα κλείνουν τη μοναδική ελεύθερη λωρίδα δίπλα στον λεωφορειόδρομο προκαλώντας συμφόρηση, ατέλειωτες καθυστερήσεις και εκνευρισμό. Οι μοτοσυκλέτες, όμως, της Τροχαίας, που περνάνε, δεν ενοχλούνται διόλου… (Η Δημοτική Αστυνομία; Α, ναι. Την είχα δει πέρυσι το Πάσχα να κόβει κλήσεις στο Κολωνάκι). Παίρνω το Μετρό από το Μέγαρο Μουσικής. Ένας νεαρός ανοίγει- χωρίς να ρωτήσει κανέναν- το πάνω παράθυρο του βαγονιού, προκαλώντας την αντίδραση του καλοβαλμένου ηλικιωμένου, που κάθεται δίπλα στο τζάμι. Ο νέος υπερασπίζεται έντονα την κίνησή του, λέγοντας δυνατά: «Λίγο οξυγόνο να πάρουμε…». «Οξυγόνο στην Αθήνα;», τον προκαλεί ο γέροντας. «Όταν κατεβαίνουν όλοι οι βλαχοέλληνες με τα αυτοκίνητά τους στο κέντρο, ποιο οξυγόνο μένει;». Καθώς η διένεξη ανάβει, οι υπόλοιποι επιβάτες παρακολουθούν μελαγχολικοί και αμίλητοι…

Κατεβαίνω στο Σύνταγμα… Στον πεζόδρομο της Ερμού, βλέπω ξαφνικά ανθρώπους να τσαλαπατιούνται, να σπρώχνονται και να φωνάζουν υστερικά, προσπαθώντας να αρπάξουν κάποιους χρωματιστούς φακέλους από χάμω. Εταιρεία κινητής τηλεφωνίας μοιράζει σαχλοδώρα, ποντάροντας με επιτυχία στην καταναλωτική λαιμαργία μας. Γυρνώ στο γραφείο. Σε όλες τις τηλεοράσεις, καρικατούρες δημοσιογράφων «διδάσκουν» ηθική, τιμιότητα και δεοντολογία, ενώ μια παχιά δύσοσμη μούχλα διαπερνά το γυαλί και σκεπάζει όλη τη δημόσια ζωή.

Οδεύοντας προς το σπίτι, βλέπω τα κολονάκια που τοποθέτησε πρόσφατα ο Δήμος κοντά στα φανάρια στον πολυσύχναστο δρόμο να έχουν και ξεριζωθεί από τα γιγαντιαία τζιπ (τελευταία μάθαμε ότι ζούμε στη… χώρα των Πόρσε, που περιέργως οι Νεοέλληνες έχουν λεφτά να τις αγοράσουν, αλλά δεν βρίσκουν λεφτά για να πληρώσουν μια θέση πάρκινγκ γι΄ αυτές!).

Εικόνες μιας Αθήνας που σέρνεται χωρίς κέφι, σκοπό και πυξίδα… Οι αλκυονίδες μέρες του Γενάρη δεν φτάνουν πια για να μας φτιάξουν τη διάθεση…