[ ΑΙΧΜΕΣ ] Το λάθος

Διαβάζοντας το παρηγορητικό κείμενο του Γιάννη Πολίτη στο χθεσινό φύλλο των «ΝΕΩΝ», με τα κατά Λέοντα μαθήματα δημοσιογραφίας, θυμήθηκα- και προσθέτω ως υστερόγραφο- τη διήγηση βετεράνου, σπουδαίου συναδέλφου για τα σκληρά, πρώτα του βήματα στο επάγγελμα.

Ήταν αρχές της δεκαετίας του ΄50, είχε βρει την πρώτη του δουλειά σε μια εφημερίδα της εποχής, όχι από τις διακεκριμένες και «έγκυρες», είχε διαβεί το στάδιο της μαθητείας κι είχε δημοσιεύσει τα πρώτα του ενυπόγραφα κείμενα, όταν βρήκε επιτέλους το θάρρος να χτυπήσει την πόρτα του διευθυντή του και να ρωτήσει, διστακτικά, αν προβλέπεται γι΄ αυτόν και κάποιος μισθός. Ο διευθυντής τον κοίταξε με περιφρόνηση και του είπε: «Άκου να δεις. Σου δίνω γραφείο να κάθεσαι, τηλέφωνο να τηλεφωνείς και σου βάζω και το όνομα κάτω από τα γραπτά σου. Από εμένα περιμένεις να πάρεις λεφτά;».

Τι ο μύθος δηλοί; Ότι η πρακτική της επ΄ ανταλλάγματι δημοσιεύσεως και της επ΄ αμοιβή σιωπής δεν είναι νέα εφεύρεση. Το «εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν (ή σιωπήσωμεν)» δεν είναι νέα πρακτική στη δημοσιογραφία. Μόνον που αυτό που κάποτε ήταν περιθωριακό, δακτυλοδεικτούμενο και ατιμωτικό ανακαλύπτουμε αίφνης ότι πλασάρεται ως υποδειγματικό, ως η οδός που οδηγεί στην «επιτυχία» και την «καταξίωση».

Τι κάναμε λάθος;