[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Άσμα ασμάτων

Παιδί ακόμη στην Καλαμάτα, θυμάμαι τον καημένο τον πατέρα μου να μου δείχνει αργά το βράδυ ένα φωτισμένο παράθυρο. «Το βλέπεις αυτό το σπίτι; Είναι το ιατρείο του ποιητή Παπαδίτσα. Θα γράφει φαίνεται». Έτσι έμαθα να σέβομαι τους ορθοπεδικούς αλλά και τους άλλους γιατρούς και να τους αποδίδω τρόπον τινά μαγικές ιδιότητες. Τι θα ήταν ο Μανόλης Αναγνωστάκης, ο Περικλής Σφυρίδης, ο κοντοχωριανός μου Τάκης Σινόπουλος, χωρίς την επιστημονική τους πλευρά; Γιατροί με θητεία στην επαρχία όλοι τους, σημάδεψαν τη μεταπολεμική λογοτεχνία με ιαματικό, θα έλεγα, τρόπο.

Τα ίδια αισθάνομαι και για τον γιατρό Γιώργο Παπαδόπουλο που η ζωή τα έφερε να τον αγαπήσω και για τις δύο του ιδιότητες. Έναν χρόνο από τον θάνατό του, μια πανέμορφη έκδοση με το «Άσμα Ασμάτων» έτσι όπως το μετέφρασε ο ίδιος με γυρίζει πίσω στον χρόνο. Τότε που οι νυχτερινές μας βόλτες με το αυτοκίνητο είχαν «θέματα» και γίνονταν όλες επί τούτου. Άλλοτε για τις δικές μου εμμονές κι άλλοτε για τις δικές του μεταφραστικές περιπέτειες. Εξοικονομώντας χρόνο από τη φουλ τάιμ ιατρική του δραστηριότητα, νύχτα με το φως του γραφείου του αναμμένο σαν του Παπαδίτσα, έδινε μεταφραστικές λύσεις στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη, στη Μήδεια του Ευριπίδη και στην «υπερβολικά σεφερική» εκδοχή του Άσματος Ασμάτων.

Με την Καλαμάτα με δένουν φυγόκεντρες δυνάμεις σαν ένα ψυχικό γιο- γιο που με παίρνει και με διώχνει. Πάνω σ΄ αυτή την κίνηση ξαναπιάνω επαφή με τον Γιώργο, δηλαδή με έναν ιδανικό Καλαματιανό κοσμοπολίτη.