[ Δρόμοι ]

Στην Αμερική…
… τους βλέπουμε στην τηλεόραση, διαβάζουμε γι΄ αυτούς στις εφημερίδες, γνωρίζουμε τα ονόματα των υποψηφίων, μαθαίνουμε για τα υποτιθέμενα προσόντα και τις αδυναμίες τους. Τα μέσα ενημέρωσης τους ξεχωρίζουν ακόμη και σε κατηγορίες: μαύροι και λευκοί, άνδρες και γυναίκες, προοδευτικοί και συντηρητικοί, θρησκευόμενοι και λαϊκοί. Εδώ στην Ευρώπη θα αποκτήσουμε νέο πρόεδρο το 2009. Λένε για τον Αθνάρ ή τον Μπλερ ή τον Γιουνκέρ. Πώς να ξέρει κανείς, αφού δεν πρόκειται να υπάρξουν ούτε εκλογές ούτε προεκλογική εκστρατεία;

Η συζήτηση…
… πάντως έχει ήδη αρχίσει. Να ποντάρουμε άραγε στον Τόνι Μπλερ; Ο Νικολά Σαρκοζί κάνει κάτι παραπάνω από αυτό: τον υποστηρίζει, τον προπαγανδίζει, έχει αναλάβει εργολαβικά την προώθηση αυτού του «μεγάλου Ευρωπαίου». Κι ας μην τήρησε ο Μπλερ την υπόσχεσή του να κάνει τους συμπατριώτες του λιγότερο ευρωφοβικούς. Κι ας ακολούθησε σαν σκυλάκι όλες τις αμερικανικές επιλογές μέχρι τώρα. Ευρώφιλος ο Μπλερ; Όσο και η Μάργκαρετ Θάτσερ. Πάντα με το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω, πάντα πατώντας σε δυο βάρκες. Προνόμια, παρασπονδίες, εξαιρέσεις. Συνηγόρησε για το ευρώ, αλλά κράτησε τη στερλίνα. Υπέγραψε συμφωνίες στο Σαιν Μαλό, αλλά η ευρωπαϊκή άμυνα έμεινε στα χαρτιά. Υπονόμευσε την κοινωνική Ευρώπη και όλα όσα είχε οραματιστεί ο Μονέ. Η Θάτσερ δικαίωσε τον Ντε Γκωλ: «Οι Άγγλοι θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν από μέσα ό,τι δεν κατάφεραν να εμποδίσουν απέξω». Ο Μπλερ δικαίωσε τον Μονέ: «Όσες παραχωρήσεις κι αν κάνετε στους Βρετανούς τόσο θα ζητούν περισσότερες». Και κυρίως τον Τσώρτσιλ: «Ανάμεσα στη μεγάλη δύναμη και την Ευρώπη, η Αγγλία θα επιλέγει πάντα τη μεγάλη δύναμη». Από όλους, όμως, ο Μπλερ δικαιώνει περισσότερο την Ιστορία: Η Αγγλία θα ονειρεύεται πάντα μια Ευρώπη χωρίς πραγματική ενότητα. Με τον Μπλερ…
… η αγγλοσαξονική Ευρώπη επιβλήθηκε στην «ευρωπαϊκή Ευρώπη»: συνεργασία αντί για ολοκλήρωση, διαφορετικότητα αντί για ενότητα, άγριος αμερικανικός καπιταλισμός αντί για μεικτή οικονομία, εμπόριο αντί για παραγωγή, φιλελευθερισμός αντί για κοινωνισμό. Ο «μεγάλος Ευρωπαίος» υποστήριξε τη διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να διαλύσει όλα όσα έχουν επιτευχθεί μέχρι τώρα. Με αυτές τις τσιριμόνιες του Νικολά Σαρκοζί, που υποστηρίζει και εξυμνεί τον Τόνι Μπλερ σαν έναν ήρωα του καιρού μας, σίγουρα ο Ντε Γκωλ θα στριφογυρίζει στον τάφο του. Οι νοσταλγοί της «εγκάρδιας συνεννόησης» ξεγυμνώνονται μπροστά σε αυτήν ακριβώς την Αγγλία που ο στρατηγός ήθελε να ξεγυμνώσει.

Λόγια…
… όλα αυτά, θα μου πείτε, αφού όχι μόνο ούτε προεκλογική εκστρατεία αλλά ούτε καν εκλογές δεν φαίνονται στον ορίζοντα. Έχουμε ήδη προχωρήσει οκτώ χρόνια στη νέα χιλιετία και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θα αναδειχθεί με τη λαϊκή ψήφο, αλλά με τα συνήθη μεσαιωνικά παζάρια κάτω από το τραπέζι. Ζούμε στον πλουσιότερο τόπο του κόσμου κι ωστόσο, από δημοκρατική άποψη, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν παύει να είναι μια απέραντη μπανανία.