[ Πρόσωπα ] Συγγραφέας της «κλεμμένης γενιάς»

Όταν μιλάει, η Αλέξις Ράιτ δεν λέει εγώ, αλλά «εμείς», «η κοινότητά μου», «ο λαός μου». Αβοριγίνα συγγραφέας, έχει αφιερώσει τη ζωή της στην υπόθεση των Αβοριγίνων και τα μυθιστορήματά της στην τραγική μοίρα τους.

Τον ερχόμενο μήνα, ο πρωθυπουργός Κέβιν Ραντ θα ζητήσει συγγνώμη από τους Αβοριγίνες εκ μέρους της λευκής Αυστραλίας, η οποία άσκησε επί δύο αιώνες πολιτική εξόντωσης ή αφομοίωσης των προγόνων τους. Θα ζητήσει συγγνώμη για την «κλεμμένη γενιά», για τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά των Αβοριγίνων που οι λευκοί, όταν κατάλαβαν ότι δεν θα μπορούσαν να εξοντώσουν όλους τους αυτόχθονες, άρπαξαν από τους γονείς τους και προσπάθησαν να «λευκάνουν» την ψυχή τους, να τα αφομοιώσουν διά της βίας. Πολλά από τα παιδιά αυτά κατέληξαν να εργάζονται ως δούλοι στις ιδιοκτησίες των λευκών και ο βιασμός τους ήταν κάτι συνηθισμένο.

Η Αλέξις Ράιτ προέρχεται απ΄ αυτήν την «κλεμμένη γενιά». «Ένας κτηνοτρόφος έκλεψε την προγιαγιά μου όταν ήταν μικρό κοριτσάκι», λέει στη «Λιμπερασιόν» με την ευκαιρία της έκδοσης στα γαλλικά του τελευταίου βιβλίου της ( Carpentaria, Εκδ. Αctes Sud). Το βιβλίο τιμήθηκε με το μεγαλύτερο λογοτεχνικό βραβείο της Αυστραλίας. Κυκλοφόρησε από έναν μικρό εκδοτικό οίκο, αφού απορρίφθηκε από όλους τους μεγάλους, και βρίσκεται στην έβδομη ανατύπωση, έχοντας πουλήσει 30.000 αντίτυπα (έναντι των 2.000 ώς 3.000 που πωλούν συνήθως τα βιβλία στην Αυστραλία).

Η Αλέξις ζει στη Μελβούρνη, είναι παντρεμένη μ΄ έναν Ουκρανό και έχει τρεις κόρες. Μεγάλωσε στην πόλη Κλονκάρι των Αβοριγίνων, στη βορειοδυτική Κουηνσλάνδη. Η παιδική ηλικία της ήταν μάλλον ευτυχισμένη. Ο πατέρας της ένας βοσκός, πέθανε όταν η Αλέξις ήταν 5 χρόνων και το κορίτσι μεγάλωσε με τη μητέρα του, αλλά κυρίως με τη γιαγιά του: «Περπατούσαμε οι δυο μας στο δάσος. Ψαρεύαμε, μου διηγείτο υπέροχες και παράξενες ιστορίες. Ένα δένδρο δεν ήταν απλώς ένα δένδρο, μπορούσε να ενεργήσει περίεργα, αν το ήθελε». Οι ιστορίες αυτές τη συνέδεσαν για πάντα με τη μυθολογία και τη γη των Αβοριγίνων.

Η Αλέξις Ράιτ είναι μιγάδα, όπως άλλωστε πολλοί Αβοριγίνες. «Οι απαγωγές, οι βιασμοί είναι το μεγάλο πρόβλημα της Αυστραλίας. Η ανάμειξη διά των βιασμών στη διάρκεια πολλών γενεών παρήγαγε ανθρώπους χωρίς ταυτότητα», εξηγεί. Δεν αρνείται το οξύ πρόβλημα του αλκοολισμού στις κοινότητες των Αβοριγίνων, όμως δεν ανέχεται το γεγονός ότι οι λευκοί παραμερίζουν την ιστορική ευθύνη τους: «Αντιμετωπίζουν τους Αβοριγίνες σαν παιδιά, σαν οικόσιτα ζώα ή σαν κακούς και βίαιους ανθρώπους ανίκανους να φροντίσουν τον εαυτό τους». Η ίδια παραμένει στενά συνδεδεμένη με τον λαό της. Ενημερώνει τους πρεσβύτερους για ό,τι κάνει, τους διαβάζει αυτά που γράφει και, αν κάτι τους ενοχλεί, το αλλάζει. Και η χημεία λειτουργεί. Οι Αβοριγίνες είναι πολύ υπερήφανοι γι΄ αυτήν, στοιχείο ανεκτίμητο για την Αλέξις.