Όταν το κλάμα γίνεται όπλο

Να κλάψω ή να μην κλάψω; Αυτό φαίνεται ότι θα είναι το ερώτημα το οποίο θα αντιμετωπίζουν στο εξής οι υποψήφιοι για το προεδρικό χρίσμα των δύο μεγάλων κομμάτων στις ΗΠΑ. Τα δάκρυα που με δυσκολία συγκράτησε η Χίλαρι Κλίντον της χάρισαν, σύμφωνα με τους αναλυτές, τη νίκη στο Νιου Χάμσαϊρ. Μήπως ήρθε η ώρα του Μπάρακ Ομπάμα να δακρύσει; Το έχουν κάνει πολλοί, άλλωστε, παλαιότερα.

Είναι το κλάμα σημάδι αδυναμίας όταν μας ξεφεύγει εν ώρα δουλειάς; Υπάρχει περίπτωση να καταστρέψει την καριέρα κάποιου; Ή μπορεί να ενταχθεί στο οπλοστάσιο του επιτυχημένου επαγγελματία; Τα… καυτά αυτά ερωτήματα αντικατέστησαν από χθες τα πολιτικά ζητήματα στις μεγαλύτερες εφημερίδες του κόσμου, καθώς όλοι προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε στο Νιου Χάμσαϊρ.

«Στην περίπτωση της Χίλαρι, επειδή συνήθως θεωρείται σκύλα, το ότι δάκρυσε οι ψηφοφόροι- και ιδιαίτερα οι γυναίκεςτο είδαν ως μια ανθρώπινη στιγμή», σχολιάζει στους «Τάιμς» ο ψυχοθεραπευτής και πρώην σύμβουλος των Εργατικών της Βρετανίας Ντέρεκ Ντρέιπερ. «Για τον πολιτικό, η επίδειξη συναισθημάτων- λύπης ή χαράς- είναι ένας τρόπος να συνδεθεί με τους πολίτες. Γνωρίζουμε, επειδή έχουν γίνει έρευνες, ότι οι ψηφοφόροι αποφασίζουν βάσει μιας συναισθηματικής σύνδεσης και όχι μια λογικής πολιτικής. Το πιο σημαντικό όμως για τους πολιτικούς είναι, αφότου κλάψουν, να συνεχίσουν το πρόγραμμά τους. Διότι οι ψηφοφόροι είναι πρόθυμοι να τους αφήσουν να δείξουν λίγη ανθρωπιά, αλλά ταυτόχρονα τους θέλουν και υπεράνθρωπους». Η συγκίνηση της Χίλαρι θα περάσει στην ιστορία. Το ίδιο συνέβη και σε άλλες ανάλογες στιγμές στο παρελθόν. Η Μάργκαρετ Θάτσερ δεν μπόρεσε να μη δακρύσει καθώς έφευγε για τελευταία φορά από την Ντάουνινγκ Στριτ τον Νοέμβριο του 1990. Το ίδιο συνέβη και με την πριγκίπισσα Νταϊάνα όταν περιέγραφε στον δημοσιογράφο Μάρτιν Μπασίρ τα όσα υπέφερε στο παλάτι του Μπάκιγχαμ: αυτά τα δάκρυα τη μετέτρεψαν στην «πριγκίπισσα του λαού». Ο διάσημος ποδοσφαιριστής Ντέιβιντ Μπέκαμ δεν μπήκε στον κόπο να κρύψει τα δάκρυα της απογοήτευσής του όταν η Αγγλία έχασε στο Μουντιάλ του 2006. Η Γκουίνεθ Πάλτροου ξέσπασε σε λυγμούς όταν κέρδισε το Όσκαρ το 1999 ευχαριστώντας τον πατέρα της που εκείνη την εποχή ήταν πολύ άρρωστος. Ακόμα και ο σκληροτράχηλος Ολλανδός διπλωμάτης Ίβο ντε Μπόερ, επικεφαλής του ΟΗΕ στη διάσκεψη για τις κλιματικές αλλαγές που έγινε στο Μπαλί, δεν μπόρεσε να κρύψει τα δάκρυά του στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου καθώς προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί δεν είχε σημειωθεί καμία πρόοδος προκειμένου να προστατευθεί ο πλανήτης. Τουλάχιστον εκείνος είχε σοβαρό λόγο να κλαίει…


Τον Μπάρακ Ομπάμα στηρίζει ο Τζον Κέρι

Ο ΤΖΟΝ ΚΕΡΙ, υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία το 2004, ανακοίνωσε χθες την υποστήριξή του στον Μπάρακ Ομπάμα. Αναφερόμενος στον άνθρωπο που επιδιώκει να γίνει ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε: «Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ είπε πως είναι πάντα η ώρα να κάνει κάποιος το σωστό. Και βρίσκομαι εδώ στη Νότια Καρολίνα επειδή αυτή είναι η σωστή στιγμή να σας πω ότι πιστεύω πως ο Μπάρακ Ομπάμα μπορεί και θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών». Ο Κέρι ανακοίνωσε την απόφασή του σε μια πολιτεία στην οποία έπειτα από δύο εβδομάδες θα διεξαχθούν προκριματικές εκλογές και καθώς η Χίλαρι Κλίντον σχεδόν μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ έπειτα από τη νίκη της στο Νιου Χάμσαϊρ. Ο Κέρι, που έχασε από τον Μπους στις εκλογές του 2004, πρόσθεσε ότι υπάρχουν και άλλοι υποψήφιοι τους οποίους εκτιμά, όμως πιστεύει «ότι ο Ομπάμα μπορεί περισσότερο από τους άλλους να βοηθήσει τη χώρα να γυρίσει σελίδα».