Φωτορεπορτάζ σε ρόλο κοινωνικού διαιτητή

Γεύση από τις 360.000 εικόνες που ο φωτορεπόρτερ Δημήτρης Σούλας αποτύπωσε στη Γερμανία, στη διάρκεια της χούντας, και δώρισε στο Μουσείο Φωτογραφίας του Μονάχου, παίρνει η Θεσσαλονίκη
Πέρασαν περισσότερα από 50 χρόνια από την πρώτη δημοσίευση (στα 1955) σε συνέχειες στην εφημερίδα «Δράσις» της Θεσσαλονίκης του πρώτου ελληνικού φωτοσινέ, το βραβευμένο σενάριο του οποίου υπό τον τίτλο «Αντίο Χαρά» είχε γράψει ο 17χρονος τότε Δημήτρης Σούλας.

Ο φέρελπις τότε νεαρός βρίσκεται στη Γερμανία για σπουδές, επισκέπτεται μια έκθεση φωτογραφίας στο Αμβούργο, εγκαταλείπει τις σπουδές και έκτοτε φωτογραφίζει. Τον Απρίλιο του 1967, αμέσως μετά την επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα, ιδρύει την Πανελλήνια Αντιδικτατορική Ένωση που του στοιχίζει την ακύρωση του διαβατηρίου του και την απόλυσή του από την εταιρεία όπου εργάζεται. Με τα χρήματα της αποζημίωσης αγοράζει φωτογραφικό εξοπλισμό.

Η πρώτη του φωτογραφία (από μια έκρηξη αερίου σε διαμέρισμα του Μονάχου) τραβιέται τυχαία αλλά αγοράζεται από το Αssociated Ρress. Ακολουθεί η γνωριμία του με τον Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν, συνεργασίες με το Μagnum… Κάλυψε όλα σχεδόν τα ρεπορτάζ, σχολιάζοντας φωτογραφικά την κοινωνία της εποχής, με έμφαση στους μετανάστες, στους απόκληρους,

ΙΝFΟ

«Στιγμιότυπα, Φωτογραφίες 1967-1974» στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης (Λιμάνι, τηλ. 2310-566716) από το Σάββατο 12 Ιανουαρίου έως 29/2.

στους φοιτητές που διαδήλωναν.

Ως φωτορεπόρτερ ο Δημήτρης Σούλας φρόντισε να κάνει τον εαυτό του «αόρατο», συμβαδίζοντας έτσι με το αξίωμα που του έμαθε να ακολουθεί ο Μπρεσόν, ότι «σε ένα φωτορεπορτάζ θα πρέπει κανείς να παίξει τρόπον τινά τον ρόλο του διαιτητή που μετρά τις βολές αριστερά και δεξιά, να γίνει δηλαδή αναγκαστικά εισβολέας. Θα πρέπει λοιπόν να πλησιάσει το αντικείμενό του, ακόμα κι αν πρόκειται για νεκρή φύση, με ιδιαίτερη προσοχή, βαδίζοντας στις μύτες των ποδιών του, διατηρώντας όμως την οξυδέρκεια του βλέμματος. Προς Θεού, όχι σπρώξιμο και στρίμωγμα, όποιος θέλει να ψαρέψει δεν επιτρέπεται να θολώνει τα νερά πιο πριν».

«Θα μπορούσε κανείς να εκλάβει τις φωτογραφίες του Δημήτρη Σούλα στο σύνολό τους ως ένα κριτικό σχόλιο πάνω στον πολιτισμό μιας καταναλωτικής κοινωνίας, στην οποία έχουν τεθεί οι βάσεις για την απομόνωση και την αποξένωση του ατόμου. Το συμπονετικό του βλέμμα καθοδηγείται από τη συμπάθειά του για τα “θύματα”, καθώς δεν χάνει ποτέ το ανθρώπινο στοιχείο από τα μάτια του», σημειώνει ο εκ των επιμελητών της έκθεσης Ούλριχ Πόλμαν, διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας του Μονάχου.

Με την πτώση της δικτατορίας ο Σούλας επιστρέφει στην Ελλάδα αλλά ασχολείται με το εμπόριο και το μάρκετινγκ, πηγαινοέρχεται στη Γερμανία, παντρεύεται, χωρίζει, ξαναπαντρεύεται, και το 2004 – 35 χρόνια μετά το τέλος της βραχύβιας αλλά παραγωγικής σταδιοδρομίας τουο διευθυντής του Μουσείου Φωτογραφίας του Μονάχου Ούρλιχ Πόλμαν του ζητάει μέρος των φωτογραφιών του για το αρχείο του μουσείου. Ο Δημήτρης Σούλας του τα δωρίζει όλα. 10.000 αρνητικά φιλμ- ή περί τις 360.000 φωτογραφίες!
Τον «γιορτάζει» το Μόναχο

Το Μουσείο Φωτογραφίας του Μονάχου για να τιμήσει τον δωρητή προγραμματίζει για το 2008 (έτος που συμπίπτει με τα 850 χρόνια από την ίδρυση της πόλης του Μονάχου αλλά και τα 70 χρόνια από τη γέννηση του Θεσσαλονικιού φωτορεπόρτερ) μεγάλη έκθεση με «Στιγμιότυπα» από το Μόναχο. Έπειτα από επιθυμία του τιμωμένου, η έκθεση πρωτοπαρουσιάζεται σε συνεργασία με το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης στη γενέθλια πόλη του, τη Θεσσαλονίκη. Η έκθεση θα μεταφερθεί αμέσως μετά στο Μόναχο και θα περιοδεύσει σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και της Ευρώπης.