«Η αγάπη είναι δώρο. Ας το εκτιμήσουμε»

Η αγάπη είναι δώρο που η Αγνή Μπάλτσα θέλει, όπως λέει, και να έχει και να δίνει. Και το αποδεικνύει σε ένα ρεσιτάλ με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
«Η αγάπη δεν νομίζω ότι είναι αυτονόητη. Θεωρώ ότι είναι δώρο, το οποίο προσπαθώ να έχω. Θυμάμαι τη Μελίνα που έλεγε, “θέλω ο κόσμος να με αγαπάει”. Μα αυτό δεν γίνεται έτσι απλά. Αν καταφέρω να με αγαπήσει ο κόσμος, θα είναι το δώρο που θα με κάνει ευτυχισμένη». Είναι τα λόγια της Αγνής Μπάλτσα τα οποία με ευγένεια και θέρμη απευθύνει σε όλους, καλώντας μας να δούμε με άλλο βλέμμα την εποχή μας.

Η Αγνή Μπάλτσα δεν θα σταματήσει να είναι μία μέτζο σοπράνο με εξαιρετικές καλλιτεχνικές δυνατότητες και ποιότητα ανθρώπου. Ακόμα και αν η δική της πραγματικότητα την τοποθετεί σε ένα πρόγραμμα πειθαρχίας και ενασχόλησης με τη φωνή της ή το περιβάλλον

ΙΝFΟ

Η Αγνή Μπάλτσα στις 14 Ιανουαρίου στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής στο Μέγαρο Μουσικής με τη σύμπραξη της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και διευθυντή ορχήστρας τον Νίκο Αθηναίο.
Πληροφορίες, τηλ. 210-
7282.333.

του λυρικού τραγουδιού, μπορεί και αισθάνεται και πέρα από το πεντάγραμμο.

Η Αγνή Μπάλτσα δεν διαβάζει μόνο νότες, αλλά και τις ανάγκες των άλλων, των λιγότερο ευνοημένων. «Δεν μπορώ να ξέρω αν έχει καταργηθεί η έννοια του κράτους πρόνοιας και έχουμε αφεθεί μόνο στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Η ιδιωτική προσφορά αξίζει τα συγχαρητήριά μας. Είμαι πάνοτε ανοιχτή στο να προσφέρω, από την πλευρά μου, κάτι για το γενικότερο καλό». Αυτή η πρόθυμη πλευρά της για κοινωνική προσφορά τη φέρνει κοντά μας για μία συναυλία με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, με στόχο την κατασκευή και τον εξοπλισμό του Κέντρου Διάγνωσης και Πρόληψης Υγείας Νέων Αθλητών «Καλλιπάτειρα» στο Γενικό Νοσοκομείο Σωτηρία. Ωστόσο, κάθε εμφάνιση πάνω στη σκηνή είναι δοκιμασία. «Η ερμηνεία δεν έχει να κάνει με την εμπειρία. Γιατί δεν είμαστε μηχανές προγραμματισμένες για επιδόσεις. Κάθε φορά, με πλημμυρίζει η αμηχανία και το τρακ σαν να ήταν η πρώτη φορά. Ύστερα από τόσα χρόνια δεν μπόρεσα να δαμάσω αυτό το συναίσθημα».

Φέτος η Αγνή Μπάλτσα συμπληρώνει σαράντα χρόνια από την πρώτη εμφάνισή της, στην Όπερα της Φρανκφούρτης με το έργο «Οι Γάμοι του Φίγκαρο». Χρόνια που πέρασε προετοιμάζοντας επίσης πολλές «Κάρμεν», όπερες του Βέρντι, του Ροσίνι, του Μασκάνι, του Μπελίνι, του Μότσαρτ. «Μάκβεθ», «Τόσκα», «Πάρσιφαλ».

Με δυνατά ονόματα μαέστρων να την καθοδηγούν στις εκφραστικές ερμηνείες της. «Δεν έβαλα ποτέ προγράμματα. Δεν υπήρξα ειδικευμένη σε τίποτε. Τραγούδησα ό,τι με οδήγησε η καρδιά, η φωνή και οι δυνάμεις μου. Και τα τραγούδησα όλα» έχει πει σε συνέντευξή της, τονίζοντας ότι δεν ήταν αυτονόητο να γεννηθεί στη Λευκάδα με αυτό το όνομα και να της συμβεί αυτή η μεγάλη καριέρα.


«Όσο υπάρχουν άνθρωποι δεν χάνεται η όπερα»

Τον ερχόμενο Μάρτιο η Αγνή Μπάλτσα θα είναι και πάλι στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής, για να ερμηνεύσει τον ρόλο της στην όπερα «Μια Ιταλίδα στο Αλγέρι». Μήπως όμως η όπερα ως είδος τέχνης αρχίζει να φθίνει και να μην προκαλεί το ενδιαφέρον του κόσμου; «Το αντίθετο. Όσο υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι να μιλήσουν μέσα από την όπερα και έχουν φυσικά τις απαιτούμενες δυνάμεις, η όπερα δεν χάνεται. Από τη στιγμή που σέβεσαι τη μουσική, αλλά και το ακροατήριό σου που πληρώνει ένα αντίτιμο για να έρθει να σε δει, πρέπει να δείξεις πάθος σαν να επρόκειτο για την τελευταία σου στιγμή».