Όμηρος της ερήμου

«Το Ντακάρ είναι ένας θρύλος. Όταν σου δίνεται η ευκαιρία να συμμετάσχεις πρέπει να την αρπάζεις από τα μαλλιά. Για τους μοτοσυκλετιστές είναι ό,τι τα Ιμαλάια για τους ορειβάτες.
Όταν με ρωτούν γιατί θέλω να παίρνω συνέχεια μέρος, απαντώ πολύ απλά: “Επειδή υπάρχει”».
O 35χρονος Βασίλης Ορφανός ήταν ο πρώτος Έλληνας που το 2003 έλαβε μέρος στον πολύ δύσκολο και επίπονο αγώνα Παρίσι- Ντακάρ. Σήμερα, έπειτα από τρεις συμμετοχές στις οποίες έχει κερδίσει σημαντικές διακρίσεις, έχει συλλέξει όση εμπειρία χρειάζεται για να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του πιο σκληρού και επικίνδυνου αγώνα του μηχανοκίνητου αθλητισμού στον πλανήτη. «Το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα διεξάγεται σε απροσπέλαστα σημεία της ερήμου. Είναι μια εντελώς άγνωστη για μας διαδρομή, από την οποία δεν έχουμε περάσει ποτέ πριν και δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να συναντήσουμε. Δεν μπορείς

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

«Δεν μπορείς να χαλαρώσεις ποτέ, γιατί αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο ακόμα και για τη ζωή σου»

να χαλαρώσεις ποτέ, γιατί αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο ακόμα και για τη ζωή σου. Δεν αφήνεις απλά τη μηχανή να σε οδηγήσει, αλλά έχεις να σκεφτείς πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Πρέπει να έχεις και την ικανότητα να προσανατολιστείς, για να μη χαθείς στην έρημο. Είναι ένας από τους λόγους που η πρόκληση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη», σημειώνει ο Βασίλης.

Το Ράλι Ντακάρ- που από το 1978, όταν διοργανώθηκε για πρώτη φορά ως Ράλι Παρίσι- Ντακάρ, συγκεντρώνει κάθε χρόνο τα βλέμματα όλων των εραστών του μηχανοκίνητου αθλητισμού στον κόσμο – είναι ένας εξαιρετικά δύσκολος, επίπονος και επικίνδυνος πολυήμερος αγώνας, στη διάρκεια του οποίου οι αθλητές αγωνίζονται να ξεπεράσουν εκτός από τους αντιπάλους τους και τα στοιχεία της φύσης. Η διαδρομή που ακολουθούν οι αθλητές κάθε χρόνο είναι διαφορετική και η ιδιαιτερότητα του αγώνα είναι ότι δεν τη γνωρίζουν παρά μόνο όταν θα πρέπει να τη διασχίσουν. Το μεγαλύτερο μέρος της διεξάγεται στην έρημο, μέσα από αμμόλοφους και δύσκολες καιρικές συνθήκες, καθώς περνά από χώρες της Δυτικής Αφρικής και καταλήγει πάντα στην πρωτεύουσα της Σενεγάλης, Ντακάρ, από όπου πήρε και την ονομασία του. Ο αγώνας είναι ανοικτός σε κάθε είδους οχήματα εκτός δρόμου, μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα, φορτηγά και συνδυάζει τα μαγευτικά τοπία και της ερήμου με μια δοκιμασίες που φέρνουν τους αθλητές στα όρια της αντοχής τους.

Στο όριο
«Είναι ένας ακραίος αγώνας και για τον άνθρωπο και για τη μηχανή. Είναι πολύ δύσκολο να τρέχεις για ώρες ατελείωτες πάνω στη μηχανή με ταχύτητες που ξεπερνούν και τα 150 χλμ./ ώρα και, ταυτόχρονα, να πρέπει να προβλέψεις καθετί που μπορεί να συμβεί. Μπορεί να ξεκινήσεις το πρωί με θερμοκρασία-30 και το μεσημέρι να τρέχεις στους +40. Από το πρώτο ώς το τελευταίο μέτρο της διαδρομής δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί. Η μορφολογία του εδάφους αλλάζει συνεχώς και καμιά φορά πρέπει να προβλέψεις ακόμα και το πού τελειώνει ο αμμόλοφος», εξηγεί ο Βασίλης, που θυμάται και τη δική του τραυματική εμπειρία από έναν αγώνα. «Το 2004, μόλις τρεις μέρες πριν ολοκληρωθεί ο αγώνας κι ενώ έτρεχα με μεγάλη ταχύτητα, συνάντησα μια μεγάλη λακκούβα. Ο ένας τροχός μου κόλλησε εκεί, έπεσα και έσπασα τον ώμο μου. Χρειάστηκε να περιμένω το ελικόπτερο να έρθει να με πάρει».

Τα ατυχήματα στο Ράλι Ντακάρ είναι συχνό φαινόμενο, ενώ σε πολλές περιπτώσεις είναι θανατηφόρα. Από τον πρώτο αγώνα, που διεξήχθη το 1978, έχουν χάσει τη ζωή τους περισσότερα από 30 άτομα, ανάμεσά τους αναβάτες, οδηγοί, δημοσιογράφοι, θεατές, αλλά και ο εμπνευστής του αγώνα Τιερί Σαμπίν. «Στο τέλος κάθε μέρας, οι διοργανωτές μάς μαζεύουν και μας κάνουν ενημέρωση για τα πεπραγμένα και μας προετοιμάζουν για την επόμενη. Η στιγμή που πρέπει να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για κάποιον που χάθηκε είναι για μας πολύ δύσκολη», σημειώνει ο Βασίλης Ορφανός.


«Δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι ο αγώνας ακυρώνεται»

Η ΦΕΤΙΝΗ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗ διοργάνωση για τη συμπλήρωση των 30 ετών του αγώνα επρόκειτο να ξεκινήσει το περασμένο Σάββατο 5 Ιανουαρίου και να ολοκληρωθεί την Κυριακή 20 του μήνα.

Ωστόσο, οι διοργανωτές αποφάσισαν τη ματαίωσή του, καθώς δεν μπορούσαν- όπως υποστήριξαν- να εγγυηθούν για την ασφάλεια των αθλητών, έπειτα από τη δολοφονία τεσσάρων Γάλλων τουριστών στη Μαυριτανία, η οποία αποδόθηκε στην Αλ Κάιντα.

«Στην αρχή δεν θέλαμε να το πιστέψουμε όταν μας είπαν ότι ο αγώνας ακυρώνεται. Το θεωρούσαμε σαν μια κακόγουστη φάρσα, ωστόσο οι διοργανωτές δεν θα μπορούσαν να πάρουν τέτοια ευθύνη για τη διεξαγωγή του αγώνα», σημειώνει ο Βασίλης Ορφανός.

Ο Βασίλης κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα Εnduro Ηonda ΧR 200 στην Ελλάδα το 1991 σε ηλικία μόλις 18 ετών. Η αγαπημένη του Ηonda είναι, όπως λέει, κομμάτι του εαυτού του, ενώ στο γκαράζ του έχει σε περίοπτη θέση τη μηχανή με την οποία κέρδισε το 2003 την πρώτη θέση στην κατηγορία 400 cc Super Ρroduction.

«Περισσότερο φοβάμαι στην Αθήνα»
Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που σίγουρα διακατέχει τους αθλητές, ωστόσο, όπως σημειώνει, πρέπει να ξέρεις να τον ξεπερνάς. «Όποιος πει ότι δεν φοβάται, λέει ψέματα. Το στοίχημα είναι να διαχειρίζεσαι τον φόβο σου. Προσωπικά φοβάμαι λιγότερο στο Ντακάρ από το να οδηγώ στην Αθήνα, όπου έχουμε ένα θανατηφόρο ατύχημα κάθε μέρα», σημειώνει.