[ Πρόσωπα ] «Δεν είχε ποτέ του κορίτσι»

«Τα ενδιαφέροντά του περιορίζονταν στα σπορ, τα βιβλία, τα περιοδικά και την Ιστορία. Ήταν ένα πολύ ντροπαλό αγόρι. Όμως προσπαθήσαμε και τον μεγαλώσαμε σωστά. Ό,τι σχετίζεται με την πολιτική και το Πακιστάν το έμαθε από την Μπεναζίρ. Δεν είχε ποτέ κορίτσι. Η μητέρα του δεν θα το επέτρεπε».

Έτσι περιγράφει ο θείος τού Μπιλαουάλ Ζαρντάρι Μπούτο, Τζάφρι, τον ανιψιό του, το 19χρονο αγόρι που πήρε τη σκυτάλη της διαδοχής στην ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν από τη μητέρα του. Ο Μπιλαουάλ μοιράζεται την ηγεσία του κόμματος, προς το παρόν, με τον πατέρα του Ασίφ Αλί Ζαρντάρι. Όταν όμως τελειώσει τις σπουδές του στην Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, σε τρία χρόνια, θα αναλάβει πλήρως τα καθήκοντά του. Οι συμφοιτητές του τον περιγράφουν ως δημοφιλή και κοινωνικό. Λένε μάλιστα πως δεν προβάλλει τον εαυτό του, ούτε και το από πού προέρχεται.

Η ζωή του δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια μετά τον θάνατο της μητέρας του, λέει ο πατέρας του: «Θα πρέπει να μεταμορφωθεί», τονίζει. «Να υποστεί την ίδια μεταμόρφωση στην οποία υποβλήθηκε και η μητέρα του, όταν ο πατέρας της Ζουλφικάρ Αλί Μπούτο ανατράπηκε σε πραξικόπημα το 1977 και εκτελέστηκε το 1979. Όταν η Μοτάρμα (η Μπούτο) ήρθε στο Πακιστάν και άρχισε να ασχολείται με την πολιτική έγραψε στο βιβλίο της: “Δεν επέλεξα εγώ αυτή τη ζωή. Εκείνη με επέλεξε”. Δεν γνώριζε τη γλώσσα εδώ. Ήταν 22 χρόνων. Στα 23 μπήκε στη φυλακή. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός για να αλλάξει. Πρέπει να ήταν γιγάντιο το άλμα, αλλά τα κατάφερε».

Σε ηλικία 15 ετών, όταν ακόμη πήγαινε σχολείο στο Ντουμπάι- ήταν μάλιστα άριστος μαθητής- ο Μπιλαουάλ ασχολείτο με τον αθλητισμό. Το κολύμπι, η ιππασία αλλά και το σκουός ήταν από τις αγαπημένες του ασχολίες. Οπλισμένος με επιμονή και πείσμα δεν δεχόταν την αποτυχία ως εκδοχή στις δραστηριότητές του. Με φωνή σταθερή μίλησε τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία της μητέρας του στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πατέρα του: «Η μητέρα μου έλεγε πάντα ότι η δημοκρατία είναι η καλύτερη εκδίκηση» είπε, και η φράση του έγινε πρωτοσέλιδο στον βρετανικό Τύπο. Περιέγραψε έτσι και τη δική του εντολή, αυτήν που είχε από τη μητέρα του, να συμβάλει δηλαδή στον εκδημοκρατισμό του Πακιστάν.

Πριν από τρία χρόνια όμως, όταν ακόμη βρισκόταν υπό την σκιά της Μπεναζίρ, όλα έμοιαζαν διαφορετικά. «Θα δούμε», είχε απαντήσει, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στην πακιστανική εφημερίδα «Dawn», για το αν θα ασχοληθεί στο μέλλον με την πολιτική. «Θα δούμε, δεν ξέρω. Θα ήθελα να βοηθήσω τον λαό του Πακιστάν. Θα αποφασίσω λοιπόν όταν τελειώσω τις σπουδές μου. Μπορεί να ασχοληθώ με την πολιτική ή να κάνω κάτι άλλο που θα βοηθήσει τον λαό». Όπως θα έλεγε και η μητέρα του, δεν επέλεξε εκείνος αυτή τη ζωή. Η ζωή τον επέλεξε.