[ Δρόμοι ]

Η νέα χρονιά…
… όπως άλλωστε κάθε χρονιά, είναι κι αυτή γεμάτη από επετείους. Μα από μια ειρωνεία της Ιστορίας (μονάχα αυτή ξέρει να μας ειρωνεύεται τόσο καλά πίσω από τις πλάτες μας), η νέα χρονιά συμπίπτει με τα σαράντα χρόνια από την τελευταία μαζική ουτοπία: τον Μάη του ΄68 και το όνειρο να εγκατασταθεί επιτέλους η φαντασία στην εξουσία. Το τραγούδι…
… «Good Vibrations» των Μπιτς Μπόις, μας θυμίζει η εφημερίδα «Λα Στάμπα», κλείνει κι αυτό σαράντα χρόνια (κρίμα που ό,τι έχει απομείνει από αυτό μοιάζει σήμερα πιο πολύ με τρέμουλο από Πάρκινσον). Η θρυλική Μαριάν Φέιθφουλ κάνει τώρα τη γιαγιά στη νέα ταινία της Ιρίνα Παλμ (πάντα ερωτική, αλλά πάντως γιαγιά). Ο Μπιλ Κλίντον, ένας ακόμη από εκείνη τη γενιά, έχει κάνει τετραπλό μπαϊπάς. Συνομήλικός του, ο Τζορτζ Μπους βγαίνει όπου να ΄ναι στη σύνταξη, ακολουθώντας τον Τόνι Μπλερ (η Μπεναζίρ Μπούτο, η πρώτη γυναίκα που πήρε την εξουσία στον μουσουλμανικό κόσμο, δεν πρόλαβε). Ο Μπομπ Ντίλαν γίνεται εικόνισμα στην ομώνυμη εμπορική ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε. Και ο πρώην «τρομοκράτης» της «Lotta Continua» Αντριάνο Σόφρι είναι σήμερα πια ο πιο ευγενικός και σοφός κύριος στον ιταλικό Τύπο.

Οι περισσότεροι…
… εκείνης της γενιάς κοιτάζονται σήμερα στον καθρέφτη με καμιά σαρανταριά χρόνια (και με μπόλικα κιλά) παραπάνω από τότε. Πιο χορτασμένοι, πιο βολεμένοι και με μια τερατώδη αυτοπεποίθηση. Πριν από μερικά χρόνια, ο Άμπι Χόφμαν, μαθητής του Μαρκούζε, είχε πει το καλύτερο επίγραμμα για τον Μάη του ΄68: «Ήμασταν νέοι, ήμασταν ανόητοι, ήμασταν αλαζονικοί, αλλά είχαμε δίκιο». Είχαν δίκιο. Αυτό δεν σημαίνει πως έχουν ακόμη. Γεννήθηκαν πάνω κάτω στα ίδια χρόνια, μεγάλωσαν πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο, ακούγανε πάνω κάτω την ίδια μουσική, διαβάζανε πάνω κάτω τα ίδια βιβλία. Όμως είναι καιρός πια να καταλάβουν πως κοντεύει το τέλος. Γιατί εκείνη η γενιά ανέβηκε πράγματι στην εξουσία σε πολλές χώρες του κόσμου- είναι σήμερα μέρος της άρχουσας τάξης- αλλά ξέχασε να πάρει μαζί της τη φαντασία. Στον κόσμο που έφτιαξε εκείνη η γενιά, ξύλινοι ηγέτες κυβερνούν σήμερα λαούς πνευματικά ατροφικούς, καταπιεσμένους, δυστυχισμένους, οργισμένους, φτωχούς από μέσα. Είμαστε η γενιά που έζησε πιο πολύ και πιο πλούσια από κάθε άλλη πάνω στη γη κι ωστόσο κοιτάζουμε το μέλλον σαν να μας έχει κλείσει την πόρτα. Όμως πίσω από κάθε πόρτα που κλείνει, πάντα ανοίγει κάποια άλλη. Κάθε χρονιά μπορεί να γίνει η χρονιά της ρήξης. Τίποτα δεν εμποδίζει τη νέα γενιά να δοκιμάσει να κάνει ό,τι είχε την τόλμη να δοκιμάσει να κάνει κι εκείνη η γενιά του ΄68, όταν ήταν κάποτε κι αυτή νέα: να βάλει περισσότερη φαντασία στη ζωή μας.

Κι εγώ…
… «θα ξαγρυπνώ έξω απ΄ τα σπίτια σας για να μαζεύω τα όνειρά σας» (Μάνος Χατζιδάκις, «Οδός ονείρων»).