Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

«Έμεινες μετεξεταστέος. Έλα με τον υπουργό σου»

Όμορφες γαλάζιες προσλήψεις όμορφα καίγονται, που λένε. Στο εκ-Πολιτισμού ειδικά χάρη σε τετραπέρατους- και έχοντες πράσινο φως από ψηλάααααγραμματείς και φαρισαίους πολύ όμορφα.

Κάπως έτσι πλημμύρισαν τις υπηρεσίες, τις Εφορείες Αρχαιοτήτων και τα μουσεία με χιλιάδες άσχετους ανειδίκευτους (πήραν ηθοποιούς, γυμναστές, μανικιουρίστες εκεί όπου χρειάζονται ειδικευμένο προσωπικό, μπας και τελειώσουν την υπόθεση κανενός πολίτη- αλλά ποιος το λογαριάζει αυτό).

Μπήκαν τα γαλάζια παιδάκια (όχι με τα ροπαλάκια, όπως συνήθιζαν σε αμφιθέατρα κ.λπ. πρώην εκ-πολιτισμένοι άρχοντες) με τον τουπέ τού είμαι κολλητός των «ισχυρών» και μη μου κουνιέστε και πολύ γιατί θα σας στείλω στον Έβρο να καθαρίζετε τουαλέτες (ναι, συμβαίνουν κι αυτά: δυσμενείς μεταθέσεις για όσους τολμήσουν να εναντιωθούν στην απροκάλυπτη αλαζονεία του γαλάζιου μπεχλεμπέ). Και είπαν οι γραμματείς και φαρισαίοι του εκ-Πολιτισμού να τους τις ανανεώσουν και τρις και τετράκις τις συμβασάρες των αλαζονούχων για να τους κάνουν μόνιμους να μας κατσικωθούν και να χλε χλε χλε (που σημαίνει περιδρομιάζω) την ευγενική χορηγία του ελληνικού λαού, που τον ταράζουν στους φόρους για να πληρώνει ρεμπεσκέδες με ύφος καρδιναλίου.

Παράδειγμα το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, φίλα (μα πολύ φίλα) προσκείμενο στον παραιτηθέντα ισχυρό, που αίφνης πλημμύρισε με δεκάδες συμβασιούχους δίχως ειδίκευση, τομέα και- όπως λέγεται- λόγο ύπαρξης. Και να οι ανανεώσεις για να μας τους κατσικώσουν.

Όλους πλην Λακεδαιμονίων. Ήτοι
Άρθρο

εκείνων που μπορεί να έχουν πολλά προσόντα και ΑΣΕΠ, αλλά τους άφησαν απ΄ έξω. Σιγά μη τους μονιμοποιήσουν. Για να ΄χουν μέτρο σύγκρισης με τους ανειδίκευτους «δικούς μας»;

Τι θέλετε, είπατε; Να σας μονιμοποιήσουμε κι εσάς; Περάστε από Δευτέρα με τον υπουργό σας, το μέσον σας, πώς το λένε. Το λένε απροκάλυπτα οι υπεύθυνοι. Λίγο πριν να πέσει ο πέλεκυς. Και επανεξεταστούν κάποτε- αυτά σε ευνομούμενες χώρες, ουχί σε Μπανανίες- τα διαχειριστικά των ισχυρών…

Πού νομίζουμε πως βρισκόμαστε; Στη χώρα με την «μηδενική ανοχή στη διαφθορά», επειδή το κάναμε καραμέλα το παραμυθάκι; Μπα. Η ταμπέλα γράφει: «Μπάτε σκύλοι, αλέστε». Είδατε κανέναν να την κατεβάζει, σεμνά και ταπεινά;

Φοίβη
Το καλό το «μαγαζάκι» το ξέρει το σύστημα

Αγαπητή Φοίβη, Επικοινωνώ μαζί σου σχετικά με τα δημοσιεύματα για τη δόμηση πάνω σε αρχαιότητες στο Μικρολίμανο, που ενέκρινε επί Ζαχόπουλου το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο. Θα ήθελα να διευκρινίσω πως η κατασκευή πάνω από τους νεώσοικους θα μπορούσε να τις προστατεύσει. Καθ΄ ότι ως εκτεθειμένες είχαν αρχίσει ήδη να φθείρονται, ενώ κάτω από γυάλινο δάπεδο θα ήταν ορατές. Με το νέο σχέδιο δεν θα υπήρχε σχεδόν καθόλου καταστροφή αρχαιοτήτων, αντιθέτως με την προηγούμενη πρόταση που είχε εγκριθεί το 1998. Δεδομένου πως το υπουργείο Πολιτισμού δεν φημίζεται για την ταχύτητα με την οποία στεγάζει αρχαιότητες (θυμίζω το Λύκειο Αριστοτέλους), αν έμενε έτσι το οικόπεδο θα μετατρεπόταν πιθανότατα σε σκουπιδότοπο. Είμαι δε σε θέση να γνωρίζω πως ο πρώην γενικός γραμματέας δεν ήταν από εκείνους που επιθυμούσαν την εγκεκριμένη λύση, με αποτέλεσμα ο φάκελος να κάνει βόλτες τέσσερις μήνες στα γραφεία του ΥΠΠΟ.

Με εκτίμηση, Κατερίνα Αποστολοπούλου, αρχαιολόγος Αντιλαμβάνομαι την αρχαιολογική σου ευαισθησία, αγαπητή Κατερίνα, και πιθανότατα έχεις δίκιο στο θέμα της προστασίας των αρχαιοτήτων. Το πρόβλημα, αγαπητή Κατερίνα, δεν βρίσκεται στην προστασία ή μη των αρχαιοτήτων. Αλλά στο σημείο που η με «αγνά κίνητρα» γνωμοδότηση του ΚΑΣ ενέκρινε με την εν λόγω μελέτη παραβάσεις όρων δόμησης (με βάση τις οποίες προηγουμένως δεν δινόταν η άδεια για την έγκριση από το 1998) και με την απόφαση του εκ-Πολιτισμού στα χέρια η Πολεοδομία σχεδόν αναγκάστηκε, παρά τις παραβάσεις, να δώσει την άδεια. Και φτάσαμε στην άρση των έργων από το Συμβούλιο της Επικρατείας και την αρχική κρίση της απόφασης και της άδειας ως «μη σύννομες» και κόντρα στο Σύνταγμα.
Φάτσα στη Δύση

Είπα να μη βγω στο μπαλκόνι να αποχαιρετίσω τον χρόνο που φεύγει αλλά ν΄ ανοίξω την πόρτα σ΄ αυτόν που έρχεται. Είναι τώρα καιροί και ηλικίες να κουνάς μαντίλια με βουρκωμένα μάτια; Το δάκρυ είναι πιο εύχρηστο στα νιάτα, όπως και το γέλιο.

Χρονιάρες μέρες και οι δρόμοι κλειστοί (ή κλεισμένοι;), να πάω στο θέατρο δύσκολο. Μ΄ άφηνε το ταξί στο Μετρό στο Χαλάνδρι. Βούταγα στα έγκατα της (αττικής) γης και ύστερα από ένα σύντομο βουητό στο υγρό σκοτάδι ανεβαίνοντας στην επιφάνεια της πλατείας στο Σύνταγμα (το «Σύνταμα» που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης) βλέπω σαν πεταμένα στα σκαλιά μαύρα ρούχα, μαύρα μάτια και κατάμαυρα μαλλιά, αγόρια και κορίτσια, παιδιά μικρά κι απελπισμένα, να σε κοιτούν χωρίς να βλέπουν. Οι Ίμο, όπως με πληροφόρησε η Έλενα πριν από μήνες. Από το Εmotion λέει, «αίσθημα» Εmo, Ίμο επί το ελληνικότερον, «Αισθηματίες» δηλαδή. Πήγα να προσπεράσω και προσπέρασα, έφτασα στο θέατρο, αλλά όπως άρχισα να βάφομαι και πριν μ΄ αγγίξει το μολύβι, είδα ξανά τα βαμμένα τους τα μάτια, τη φράντζα που κατεβαίνει και τους κρύβει το μισό του κόσμου. Κάτι γραμμές που τρέχουν στο πρόσωπο σαν δάκρυα ζωγραφισμένα. Κι είδα στον καθρέφτη στο καμαρίνι, το είδωλο του σώματός τους (όπου δεν είναι σαβανωμένο μαύρο), να το ΄χουν χαρακωμένο με το ξυράφι της απόγνωσης. Μικρά παιδιά που πληγώνουνε το κορμάκι τους για να τα προσέξουν; Να τ΄ αγαπήσουν; Να τα γιατρέψουν; Έχουν μια έλξη προς τον Θάνατο, λέει, γυρνάνε το πρόσωπο απ΄ τη ζωή και με την πλάτη στο Σύνταγμα κάθονται αραχτοί κοιτάζοντας χωρίς να βλέπουν τη Δύση ν΄ αλλάζει χρώματα μέχρι να απλωθεί παντού το Σκότος.

«Άντε ρε, πολύ στα σοβαρά τα παίρνεις τα πράματα» λέει ο Μίμης που όλα τα ξέρει, όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει (για να μη μαχαιρωθεί ο ίδιος, γιατί είναι «αισθηματίας»). «Πλουσιόπαιδα είναι. Αυτά τα μεγάλωσε η νταντά και το χλώριο της πισίνας. Σιγά το δράμα. Εδώ άλλα δεν έχουνε να φάνε, νερό να πιούνε δεν έχουνε κι εσύ τώρα θα μας πεις τους Ίμο. Εδώ μας παίρνουνε τα Ίμια κι εσύ οι Ίμο και οι Ίμο. Άσε που τους μυριστήκανε τα κανάλια, τους βγάλανε στις ειδήσεις, τους ξεφωνήσανε στα μεσημεριανά, αύριο θα τους έχει και το πρωινάδικο στριμωγμένους ανάμεσα αστρολόγο και μάγειρα και… Ο επόμενος παρακαλώ, ποιος έχει σειρά; Περάστε, εδώ το Νekra-Channel». Έλεγε, έλεγε. Άκουγα και δεν άκουγα. Στην κουίντα ό,τι κι αν έπαιζε το πιάνο εγώ μέσα μου τραγούδαγα: «Τα παιδιά με τα μαλλιά/ Και με τα μαύρα ρούχα/ Μου στέλνουνε μηνύματα/ Για μιαν αγάπη που ΄χα».

Όταν το πρωτάκουσα (πάνε τριάντα χρόνια;) φαντάστηκα ότι τα «παιδιά» ήταν όλοι οι νέοι της εποχής, οι πρώτοι που άφησαν τα μαλλιά τους να μακραίνουν, και με τη μαύρη φόρμα και το κράνος της μηχανής σκίζανε την οθόνη της κοιμισμένης μας ζωής για να βουτήξουνε στο μέλλον. Μετά, μιλώντας με τον Διονύση, κατάλαβα πως αυτά τα παιδιά μάλλον ήταν πιο κοντά στα γένια και τα ράσα των δόκιμων στο Άγιον Όρος, όχι απαραίτητα της Χαλκιδικής. Τώρα που το ξανατραγουδάω σκέφτομαι τους Ίμο, κι ας μην μπορώ να διαβάσω τα μηνύματα που μου στέλνουνε.

Γιατί το νιώθω «Τα παιδιά με τα μαλλιά/ Και με τα μαύρα ρούχα/ Μου στέλνουνε μηνύματα/ Για μιαν αγάπη που ΄χα».