«Έκτορες και ήρωες υπάρχουν και σήμερα»

Κόντρα στο κλίμα της ψεύτικης ευφορίας που καταξιώνει τον νικητή και τον κατακτητή, ο ζωγράφος Γιάννης Αντωνόπουλος με τον «Θάνατο του Έκτορα» προβάλλει ένα εύγλωττο εικαστικό σχόλιο για τη μοίρα αυτού που αμύνεται για το σπίτι, την πατρίδα, τη ζωή του και δεν παραδίδεται.

«Με αυτά τα έργα δεν κάνω εικαστική αναφορά στην Ιλιάδα. Μιλώ για τον καθημερινό θάνατό μας. Τη γύμνια του εαυτού μας. Πεθαίνουμε κάθε μέρα. Η ουσία του ζητήματος είναι η πολιτική μου τοποθέτηση απέναντι σε όσα συμβαίνουν τώρα» λέει.

Στον πρώτο πίνακα, οι Αχαιοί που θαυμάζουν ενώ λογχίζουν το νεκρό σώμα του Έκτορα, του γενναίου πολεμιστή της Τροίας, ταλαιπωρημένο και ξεσκισμένο μετά τον ξέφρενο γύρο του θριάμβου του Αχιλλέα. Στον δεύτερο ο τραυματισμός του Έκτορα από τον Διομήδη και η πτώση του. Ακολουθεί η σκηνή με τον Πρίαμο ικέτη που παραλαμβάνει τον νεκρό εξαγοράζοντάς το από τον Αχιλλέα με

ΙΝFΟ

Γιάννης Αντωνόπουλος. Ο θάνατος του Έκτορα. Αίθουσα Τέχνης «Έκφραση». Βαλαωρίτου 7. Διάρκεια 8-24 Ιανουαρίου.

αμύθητα πλούτη. Το όνομα του Έκτορα προβάλλει και τώρα στους πίνακες, στη Γραμμική γραφή. Τρία παράξενα σύμβολα που έχουν «διαβαστεί» χάρη στην αποκρυπτογράφηση των Ε. Τσάντγουικ και Μάικλ Βέντρις το 1956- Ε-Κο-Τυ – είναι γραμμένα εδώ κι εκεί πάνω στους μεγάλους γκρίζους καμβάδες, σαν αντιστασιακά συνθήματα στον ξεφτισμένο τοίχο. Το σώμα του Έκτορα και η πτώση του θυμίζουν τον διαδηλωτή που έπεσε στην άσφαλτο, εμπνέουν τον ίδιο σεβασμό. Μόνο που ο Έκτορας του Αντωνόπουλου είναι γυμνός, με τις γροθιές ακόμα σφιγμένες.

Τι τη χρειάζεται ένας ζωγράφος την Ιστορία;

Ας μην παρασυρόμαστε από έναν λαό που δεν έχει ιστορία, τους Αμερικανούς, ας μην αντιγράφουμε ανθρώπους που επικράτησαν με άλλες μεθόδους. Είμαι ένας κοινός άνθρωπος, ο οποίος σκέφτεται την καταγωγή του από τους Έλληνες και τους αρχαίους. Ωστόσο, με απασχολεί εξίσου και η καθημερινότητα. Με απασχολεί το γεγονός ότι το υπουργείο Εργασίας έγινε υπουργείο Απασχόλησης και σε λίγο φοβούμαι ότι θα κάνουμε και υπουργείο Εθελοντισμού. Ήδη έχουμε συλλόγους φίλων της Αστυνομίας.

Ποιος είναι ο ρόλος της τέχνης σε αυτές τις εξελίξεις;

Δεν παίζει κανένα ρόλο. Αν προβληματίζεται, το κάνει συγκαλυμμένα. Τα έργα τέχνης δεν λένε και πολλά για την κατάσταση, γι΄ αυτό και δεν μας δίνουν σημασία. Αν απεργήσουμε, δεν γεμίζουμε ούτε ένα πεζοδρόμιο. Ο εικαστικός λόγος είναι ο λιγότερο κατανοητός. Η επιλογή του μύθου για τον θάνατο του Έκτορα δεν ήταν τυχαία. Είναι ένας ήρωας που κέρδισε την αθανασία με τη γενναιότητα του θανάτου του. Ο Έκτορας βγαίνει και πολεμά. Βασίζονται όλοι επάνω του, οι γονείς, τα αδέλφια του. Τραυματίζεται και δεν υποχωρεί. Είναι ένα υπόδειγμα ενάντια στην αδράνεια.

Για ποιο λόγο οι μύθοι παραμένουν ζωντανοί; Πείτε μου. Όταν μας «παραβιάζουν» δεν αισθανόμαστε σαν Έκτορες; Έκτορες έχουμε και τώρα.