Φοίβη Αθηναίου
Αυτό θα πει σύρριζα (όχι το κόμμα, ντε) στο χείλος του γκρεμού ως χώρα του οικονομικού βόρβορου, των κουμπάρων και της «μηδενικής ανοχής στη διαφθορά» (υπόδεν θέλω ου!)
Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα
Αμόλα καλούμπα και σωσίιιιβιο γιατί πνιγόμαστε!
Να φοβούνται άραγε; Να τρέμουν; Να ντρέπονται (απέμεινε, λέτε, τσίπα στο γαλάζιο τουρλουμπούκι, που βγαίνει στην επιφάνεια- και βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου);
Κι αν φοβούνται, τι; Μήπως φανεί σχέση με τον άλλοτε γενικό γραμματέα του εκ-Πολιτισμού μας, που τον ανάγκασαν να παραιτηθεί για να μη γίνει το αίσχος (της οικονομικής διαχείρισης) φανερό; Ή με τους διοικούντες τον οργανισμό (που λειτουργεί με ευγενική χορηγία του ελληνικού λαού); Αλλιώς για ποιο λόγο δεν δίνουν τα στοιχεία για τον ιδιώτη ιδιοκτήτη κινηματοθεάτρου της Θεσσαλονίκης το οποίο ενοικιάζει η εκεί Κρατική Ορχήστρα προς 144.000 ευρώ (λένε) τον χρόνο και για 15 χρόνια, αφού το έφτιαξαν πρώτα το μαγαζάκι με άλλα 925 ψωροχιλιάρικα; Γιατί μπροστά στα 2 δισ. που χόρεψαν τον χορό του Ζαλόγγου (και τουίστ και χασαποσέρβικο) στα χέρια του φίλου του Πρωθυπουργού, ψωροχιλιάρικα είναι.
Ιδιωτικό ενοικίασαν, αντί να χρησιμοποιήσουν ή και να ενοικιάσουν κρατικό, ή να συστεγαστούν με άλλες υπηρεσίες του εκ-Πολιτισμού. Γιατί άραγε;
Το εγκαινίασαν που το εγκαινίασαν δις, μία με τα ΜΜΕ και μία με υψηλά προσώπατα το ιδιωτικό μαγαζάκι το οποίο- άκουσον, άκουσον- δεν καλύπτει καν τις βασικές ανάγκες της Ορχήστρας αλλά μόνο πρόβες και μικρούτσικες συναυλίες. Και πήγαιναν να το τριτώσουν. Να έρθει να δείξει το γαλάζιο επίτευγμα!
Είπαν τα ποσά, τους τα έκανε αντάρα και η δημαρχάρα που έκανε το ετήσιο 144.000 μηνιαίο, αλλά για τον ιδιώτη εκμισθωτή κουβέντα. Τουμπεκί ψιλοκομμένο. Κι ας τους έχει ζητηθεί επανειλημμένα (ακόμη, ευτυχώς, όχι από εισαγγελέα).
Αυτό θα πει, «είμαστε, μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε». Γαλάζια, διαφανής, χαριτωμένη και πολύ, μα πολύυυυυυυ αθώα. Σαν παιδικό σωσίβιο ένα πράγμα…
Φοίβη
Ένα δώρο την εβδομάδα
Αγαπητή Φοίβη, Επίτρεψέ μου, λόγω των εορταστικών ημερών, μιαν εκμυστήρευση. Έχω μια κόρη, εργαζόμενη (προς το παρόν…)
ευτυχώς. Έχει δύο στενές φίλες, παντρεμένες. Η μία έχει δύο παιδιά, η άλλη έχει τρία. Της μιας μάλιστα της έχει βαφτίσει το ένα παιδί. Έχει φυσικάκαθώς είναι κοινωνική- και αρκετούς φίλους.
Γιατί τα απαριθμώ αυτά; Βάλθηκα να κάνω υπολογισμούς. Λογαριάστε: πέντε γιορτές των παιδιών (το ένα βαφτιστήρι). Πέντε γενέθλια των παιδιών Πάσχα με πέντε λαμπάδες. Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, πέντε μποναμάδες στα παιδιά (το ένα, επαναλαμβάνω, βαφτιστήρι).
Ας μη μιλήσουμε για γενέθλια των μεγάλων. Τέσσερις γιορτές των δύο ζευγαριών. Είπαμε όμως ότι υπάρχουν και αγαπητοί φίλοι. Γιορτάζουν και αυτοί.
Να μετρήσουμε πόσες φορές χρειάζεται να προσφέρει δώρα η κόρη μου;
Έχουμε και λέμε: 5+5 (όπως τα προείπαμε) +5 (το Πάσχα) +5 (τα Χριστούγεννα) +4 (τα δύο ζευγάρια των φιλενάδων). Το όλον: 24. Να μην είναι και 10-15 οι φίλοι; Πιάσαμε τα 40 δώρα. Θα έλεγε κανείς ότι τελειώσαμε… Αμ δε!
Πώς να το παραλείψουμε; Σου το θυμίζουν τα προσκλητήρια. Διότι οι άνθρωποι παντρεύονται- ακόμα. Μερικοί μάλιστα… ξαναπαντρεύονται! Λοιπόν, έχουμε δώρα για τους γάμους. Και έχουμε δώρα και για βαφτίσια των παιδιών τους. Άλλο φρούτο κι αυτό των ημερών.
Τα παλιά τα χρόνια (γιατί εγώ είμαι παλιός) δεν τα είχαμε αυτά. Έτσι πιάσαμε τα 52- 53 δώρα. Όσες και οι εβδομάδες του χρόνου. Συμπέρασμα, σχεδόν τραγικό για τα οικονομικά μας: ένα δώρο κάθε εβδομάδα- υπολογίζοντας τον μέσο όρο. Με άλλα λόγια, στο γνωστό οικογενειακό σλόγκαν «φως, νερό, τηλέφωνο» μπορεί τώρα να προστεθεί και το… δώρο.
Ας είναι. Ημέρες που έχουμε, λέμε «χρόνια πολλά»- αν αυτό, μόνο του, φτάνει…
Νίκος Κοντός Την τελευταία φορά που κοίταξα, το δώρο δεν ήταν υποχρεωτικό, αγαπητέ Νίκο. Καλοί οι υπολογισμοί μας για τα 52- 53 δώρα, όσες και οι εβδομάδες του χρόνου. Ίσως, λέμε ίσως- χρονιάρες μέρες- κάτι λέει σε εμάς τους θνητούς το δίδειν, το δώρο, που στο κάτω κάτω κάποτε έχει και αντίδωρο. Ίσως μεγαλύτερη σημασία από τα έξοδα έχει αυτό. Η χαρά τού να δίνεις. Μπορεί λοιπόν ένα δώρο την εβδομάδα να την… ταΐζει την αγελάδα!
Τότε τα είδαν, οι καημένοι
Κυρία Ρhoebe μου, Μια απορία την έχω. Δεν σας φαίνεται εσάς, που έχετε τα νεύρα σας από οκτώ ετών, καθόλου ύποπτο αυτό το πάντα μετά την έρευνα, στην υπόθεση της απόπειρας αυτοκτονίας του γενικού γραμματέα; Πώς δηλαδή τα σημειώματα στην οικογένεια και τον φίλο σκηνοθέτη (ο οποίος, λέει, ήξερε αλλά το μόνο που έκανε ήταν πως κοίταζε να βρει δουλειά στην υφισταμένη του φίλου!) αποκαλύφθηκαν μια- δυο μέρες μετά.
Και πώς το DVD που έφτασε στο Μέγαρο Μαξίμου το ανακάλυψαν εκ των υστέρων, ενώ είχε αρχίσει η έρευνα για εκβιασμό και είχε προφυλακιστεί η υποτιθέμενη ένοχη; Πώς τα ανακαλύπτουν όλα μετά; Δεν είναι ύποπτο;
Με ευχές για το 2008 Τάσος Αμπατζόγλου Τ ότε τους προκύπτει, αγαπητέ Τάσο. Τ ότε τους βόλευαν τα σημειώματα, τότε και το D VD. Δερβέναγα θα σας βάλουν; Τ ι θέλετε να μας πείτε; Ότι είτε ανίκανες είτε με επιλεκτική όραση ήταν οι αρχές που έψαξαν ή εκείνοι που παρέλαβαν το D VD, ή πως επιχειρούν υπόπτως να προσθέσουν στοιχεία που τους βολεύουν;
Μα να βλέπετε σκιές σε μια τόοοοοοσο διαφανή υπόθεση…













