Επιφυλλίδα

Όταν ο πόνος μετουσιώνεται σε προσφορά

Το ξέρω πως η ελάχιστη αυτή αναφορά στο έργο τους θα τους φέρει σε θέση δύσκολη. Είναι άνθρωποι της δράσης κι αποστρέφονται τα λόγια και την προβολή.

Όμως, εδώ και πέντε χρόνια επιτελούν αθόρυβα ένα σημαντικό έργο. Περιθάλπουν και προσφέρουν την αμέριστη φροντίδα τους σεπαιδιά με νοητική υστέρηση που δεν έχουν καμία οικογενειακή στήριξη.

Ο γιατρός Αντρέας Αντωνόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, η σύζυγός του και η γυναίκα τού εκλιπόντος αδερφού του έχουν διαμορφώσει σε ξενώνα έναν ιδιόκτητο χώρο στο κέντρο της αχαϊκής πρωτεύουσας και φιλοξενούν με δικά τους έξοδα παιδιά με νοητική αναπηρία.

Αφότου έφυγε απ΄ τη ζωή ο εικοσιτετράχρονος γιος τους Παναγιώτης, φοιτητής της Ιατρικής, αλλά και λίγο αργότερα ο αείμνηστος Αλέξης Αντωνόπουλος, αδερφός του καθηγητή, χάθηκε με τον μικρό του γιο Γιάννη, παρασυρμένοι και οι δυο από τα νερά του χείμαρρου Διακονιάρη (το τραγικό γεγονός είχε συγκινήσει το πανελλήνιο), στόχος της ζωής των Αντωνόπουλων έγινε η περίθαλψη των παιδιών με το σοβαρό αυτό πρόβλημα υγείας και τα οποία, επιπλέον, στερούνται ενός ζεστού οικογενειακού περιβάλλοντος.

Τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τα καλοκαίρια, όταν δηλαδή κλείνει ο Σταθμός της Μέριμνας, τα παιδιά φιλοξενούνται στον μικρό ξενώνα υπό την επίβλεψη κοινωνικής λειτουργού και ειδικής θεραπεύτριας. Τα έξοδά τους καθώς και τις οποιεσδήποτε αμοιβές του προσωπικού έχει αναλάβει εξ ολοκλήρου η οικογένεια Αντωνόπουλου· καμία επιχορήγηση από κρατικό ή άλλο φορέα για το προσφερόμενο έργο τους δεν έχουν δεχτεί ώς τώρα.

Κάποιοι, ελάχιστοι, πόροι μόνον προέρχονται είτε από δωρεές φίλων και γνωστών είτε από τα έσοδα ενός χριστουγεννιάτικου μπαζάρ με εκθέματα ποικίλα και κατασκευές χειροποίητες από ανθρώπους που δουλεύουνε γι΄ αυτά ολοχρονίς, συνδράμοντας οικειοθελώς στο έργο της οικογένειας. (Δεν είναι του παρόντος, ούτε στις προθέσεις μου να γκρινιάξω για την αβελτηρία της πολιτείας η οποία, κατά τα άλλα, χαρίζει υπέρογκα ποσά σε καταχρεωμένες ΠΑΕ και σε τοπικούς συλλογίσκους , για λόγους ψηφοθηρικούς).

Πριν από λίγες μέρες θεμελιώθηκε το καινούργιο, πλέον, Αντωνοπούλειο Ίδρυμα, ένα κτιριακό συγκρότημα 1.200 τετραγωνικών μέτρων, με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές που υπαγορεύει η Ευρωπαϊκή Ένωση και δυναμικότητας πολύπερισσότερωνκλινών, βεβαίως, από τις ήδη υπάρχουσες. Για δωρεάνφιλοξενία και περίθαλψη ικανού αριθμούπαιδιών με νοητική υστέρηση.

Αυτός είναι ο στόχος. Ή, μάλλον, το όραμα. Μεγαλεπήβολο. Αλλά, και πάλι, η οικογένεια Αντωνόπουλου ελπίζει στη συμπαράσταση ευαισθητοποιημένων συμπολιτών τους, αφού το έργο είναι τεράστιο και το κόστος ιδιαίτερα βαρύ.

Η ιδιωτική αυτή πρωτοβουλία- ανάλογες, φαντάζομαι, θα υπάρχουν και αλλού- γίνεται θέμα της επιφυλλίδας μου για δύο λόγους.

Πρώτον, γιατί νομίζω ότι είναι σημαντικό γεγονός και συγχρόνως αισιόδοξο να μπορεί, ακόμα, μία ιδέα, ένα όραμα να ευαισθητοποιεί ανθρώπους, να γίνεται στόχος ζωής και να τον παλεύουν όχι ευκαιριακά ή για εντυπωσιασμό, αλλά πεισματικά και σε βάθος χρόνου.

Και δεύτερον, γιατί είναι πράγματι εντυπωσιακή η δύναμη που έχουν κάποιοι άνθρωποι να μεταστρέφουν τα ακραία πλήγματα της μοίρας σε δημιουργική δραστηριότητα και αλληλέγγυα δράση. Όταν ο προσωπικός πόνος μετουσιώνεται σε προσφορά, αντί να εξωθεί στην πεισιθάνατη εσωστρέφεια ή σε παραίτηση, αυτό μου προκαλεί ακόμα πιο πολύ τον θαυμασμό.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.