«Δεν θέλω θέση μανδαρίνου»

O συγγραφέας Δημήτρης Νόλλας πέρασε για μερικά χρόνια στην απέναντι όχθη. Πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου μέχρι πριν από λίγο, που υπέβαλε την παραίτησή του, χρειάστηκε να διαχειριστεί το έργο άλλων συγγραφέων.

Επίσης χρειάστηκε να συμμετάσχει σε έντονες συζητήσεις διοικητικών συμβουλίων, να εκφωνήσει ομιλίες, να βρεθεί στο επίκεντρο αντιπαραθέσεων. Τώρα δηλώνει ότι κουράστηκε, πως έκλεισε τον κύκλο αυτόν, ότι θέλει να αφοσιωθεί και πάλι στα γραψίματά του και να μπορεί να αποσύρεται για όσο θέλει στο νησί του, τη Σκόπελο.

Στην ερώτησή μας αν βγαίνει σοφότερος, απαντά: «Έμαθα πως και ο έσχατος, ακαλλιέργητος, άνθρωπος έχει το ίδιο με εμένα δικαίωμα στον λόγο. Και το σεβάστηκα ασκούμενος στην τιθάσευση του δικού μου εγώ. Ήταν μεγάλο μάθημα. Τουλάχιστον μετά το 1789 είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε αποδεχόμενοι τα δικαιώματα των άλλων, υποχρεωνόμενοι να ανεχόμαστε όλους τους ανθρώπους, ό,τι είδους κι αν είναι αυτοί. Η τηλεοπτική πανούκλα μάς το υπενθυμίζει καθημερινά. Ας φροντίζαμε».

Η απόφασή του να παραιτηθεί δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία, αφού από καιρό είχε εκφράσει αυτή την επιθυμία σε φίλους και συνεργάτες. Ωστόσο η σύμπτωση να υποβάλει την παραίτησή του την ημέρα που ζητήθηκε και η παραίτηση του γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού επέτεινε τη σύγχυση. «Παραιτήθηκα γιατί ποτέ δεν αντιμετώπισα τον διορισμό μου σαν κάτι που μου ήταν απαραίτητο για να υπάρχω», λέει στα «ΝΕΑ». «Έχω να κάνω άλλα, δικά μου πράγματα, που τα θεωρώ πολύ πιο σημαντικά απ΄ το να παραμένω βραχομένος σε μια θέση μανδαρίνου. Και γιατί, επιπλέον, γνωρίζω πως μια από τις αρρώστιες του τόπου μας είναι η δυσκολία μας να παραιτηθούμε ή να πεθάνουμε. Και είναι καλό να ασκείται κανείς και στα δύο».

Για το μέλλον, πάντως, του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου δεν δείχνει να ανησυχεί: «Το ΕΚΕΒΙ έχει επικεφαλής του μια διευθύντρια μεγάλου βεληνεκούς και εφόσον το Δ.Σ., τιμώντας το

«Αναγνωρίζω πλέον πως η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη να μας θέτει διαρκώς προ διλημμάτων, αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν του το πού οδεύει η κυβέρνηση της Ν.Δ.»

πρόγραμμα που το ίδιο έχει εκπονήσει, τη στηρίξει, θα ολοκληρώσει ένα έργο: μέσω προγραμμάτων ενίσχυσης των βιβλιοπωλείων της περιφέρειας, των Λεσχών Ανάγνωσης και του προγράμματος “Συγγραφείς στα Σχολεία”, μεταξύ άλλων».

Το γεγονός ότι το ελληνικό λογοτεχνικό βιβλίο έχει δυσκολίες να βγει στο εξωτερικό με αξιώσεις- θέμα που απασχολεί πολύ τον συγγραφικό κόσμο αλλά και το ΕΚΕΒΙ- το αντιπαρέρχεται: «Δεν καταλαβαίνω πού βρίσκεται το παράπονο. Προφανώς αυτά που γράφουμε δεν αφορούν κανέναν άλλον εκτός από εμάς. Και για να μας αποδεχθούν, θα έπρεπε μάλλον να γράφουμε όπως εκείνοι θέλουν. Ακόμη όμως και αν το κάναμε αυτό, εκείνοι δεν θα καταλάβαιναν πως λέμε ψέματα; Αφήστε τα πράγματα ως έχουν. Είναι καλύτερα έτσι, από το να μετατραπούν οι Έλληνες συγγραφείς σε αντιγραφείς άλλων, ξένων γλωσσών και νοημάτων».