Μια τού shopping, δυο τού shopping

ΤΡΕΙΣ ΚΑΙ την κακή του ώρα.

Ξεποδαριαστήκαμε πάλι χτες με τη Σύλβα.

Όπως και όλοι οι καταναλωτές ένθεν κακείθεν. Το στριμωξίδι, μην το πιάσω στο στόμα μου καλύτερα. Όλες τρελές κι αναμαλλιασμένες, να σέρνουν σακούλες, μωρά, καρότσια, κινητά και πόδια, από κατάστημα σε κατάστημα.

Δεν έχω τίποτα εναντίον ενός καλού shopping therapy. Αλλά όχι παραμονή εορτών. Εκεί η παράνοια κορυφώνεται και το σουρεάλ γίνεται ένα με το πετσί σου.

Τι μας διαλύει; Μας εξοντώνει; Μας εξουθενώνει;

1. Οι εποχικοί υπάλληλοι. Προσλαμβάνονται για τη λάντζα των εορτών. Συνήθως είναι άσχετοι με το αντικείμενο. Τους ρωτάς αν έχει βγει το τάδε CD ή αν το πουλόβερ βγαίνει και σε άλλα χρώματα και σε κοιτάνε σαν να είσαι παράφρων. Σαν να μπήκες σε μανάβικο για να αγοράσεις παυσίπονα. Ποτέ δεν ξέρουν. Ποτέ δεν μπορούν να σου απαντήσουν. Παίρνουν τα μάτια τους, ταξιδεύουν στα πέρατα της γης, μέχρι να βρουν έναν εξοντωμένο μόνιμο υπάλληλο που- αν είσαι τυχερός- μπορεί και να σε ενημερώσει αρμοδίως.

2. Όταν τους βάζουν στο ταμείο, καλό είναι να πας από το χάραμα (με το κολατσιό σου) γιατί θα νυχτωθείς εκεί μέσα. Ο εποχικός υπάλληλος στο ταμείο είναι σαν τις εκλογές. Από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου: Ψάχνει τον κωδικό του προϊόντος. Δεν τον βρίσκει! Ψάχνει μια υπάλληλο για βοήθεια! Έρχεται η υπάλληλος. Βρίσκουν τον κωδικό. Πληκτρολογεί το ποσόν (ένα πλήκτρο το δεκάλεπτο)! Το πληκτρολογεί λάθος! Ξαναφωνάζει την υπάλληλο!

Μηδενίζουν το ποσόν! Το ξαναπληκτρολογούν! Βάζει την πιστωτική στο μηχάνημα! Δεν την παίρνει το μηχάνημα! Το κοιτάζει μια ώρα (μάλλον για να την ξεματιάξει)! Αναρωτιέται αν έχει απομαγνητιστεί η κάρτα! Δεν έχει απομαγνητιστεί η κάρτα! Παίρνει την τράπεζα! Βουίζει η τράπεζα! Βλαστημάς εσύ! Η ουρά από πίσω φτιάχνει μικρά ομοιώματά σου και τους μπήγει καρφιτσούλες.

3. Πάντα υπάρχουν πέντε ταμεία και πάντα λειτουργεί μόνο το ένα! 4. Πάντα ξεχνάνε να σου ξεκολλήσουν το μαραφέτι από το προϊόν. Έτσι, για να βιώσεις την υπέρτατη ξεφτίλα: Πας να βγεις από το μαγαζί, σφυράς σαν δαιμονισμένος και όλοι σε κοιτάνε σαν κλέφτη. Τι να το κάνω το «συγγνώμη», χαρά μου, με τόσα βλέμματαστιλέτα στην πλάτη μου;

5. Και το σημαντικότερο. Ρε παιδιά, ας μου εξηγήσει κάποιος. Γιατί κάποια μαγαζιά (όχι όλα) θέλουν καλά και ντε να τους δώσεις ονοματεπώνυμο και διεύθυνση κατοικίας; Αυτό ειλικρινά με εξαγριώνει! Να σου ζητήσουν μια ταυτότητα, για να συγκρίνουν με τα στοιχεία της πιστωτικής, άντε να το καταλάβω. Αλλά όλα τα υπόλοιπα, γιατί; Με ποιο δικαίωμα; Ποιος προστατεύει εδώ τα ευαίσθητα προσωπικά μας δεδομένα; Είναι δηλαδή στη διακριτική ευχέρεια του κάθε μαγαζάτορα να σε «φακελώνει»; Να ξέρει ποιος είσαι, πού μένεις, ποιο είναι το τηλέφωνό σου; Από πού κι ώς πού; Ποιος νόμος το λέει αυτό;

Και καλά, ρε παιδιά! Αυτοί (η μειοψηφία, το τονίζω) τα ζητάνε. Εσείς γιατί τα δίνετε; Γιατί τους αφήνετε έτσι χαλαρά να μπουν στη ζωή σας; Ξέρετε εσείς πού μένουν αυτοί; Γιατί αυτοί να ξέρουν πού μένετε εσείς; Από πού κι ώς πού;

ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΟ;

Μπορεί κάποιος από τους φίλους αναγνώστες να με διαφωτίσει;

Είναι νόμιμο ή παράνομο να ζητάνε τα προσωπικά μας δεδομένα;

Καλά ψώνια, σήμερα Σάββατο. Και πριν σας πούνε το κλασικό «όνομα, τηλέφωνο και μια διευθυνσούλα», σκεφτείτε το πολύ πριν τα δώσετε!

Και μην ξεχνάτε: Ο 13ος μισθός δεν είναι και για χόρταση! Όσο και να τον ροκανίσεις, μια λιγούρα πάντα σου μένει στο στομάχι!