ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Σοκ στα εγκαίνια του «κοινωνικού παντοπωλείου»

Βασικά εγώ ένα παραμύθι θα ΄θελα να γράψω. Να διηγηθώ μια ιστορία για τα Χριστούγεννα, για το συναίσθημα της αγάπης που πλημμυρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Που τους κάνει πιο ήπιους, πιο δεκτικούς, λιγότερο επιθετικούς και περισσότερο αλληλέγγυους. Να μιλήσω για τον εθελοντισμό και την προσφορά. Για ό,τι χαρακτηρίζει τον άνθρωπο και τον διαχωρίζει από τα υπόλοιπα θηλαστικά. Για μια μέρα του χρόνου, καθότι παραμονές Χριστουγέννων, να πούμε πράγματα που όλους μας απασχολούν, αλλά κάθε φορά που περνούν από το μυαλό μας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τα απωθήσουμε, επειδή νιώθουμε ότι κι εμείς δεν κάναμε αυτό που έπρεπε τη στιγμή που έπρεπε. Βαριές κουβέντες, το ξέρω, και η μέρα, οι μέρες δεν το σηκώνουν. Διότι «Χριστούγεννα, πρωτούγεννα, πρώτη γιορτή του χρόνου»! Κι ο άλλος, το μόνο που θέλει είναι να γιορτάσει, δεν θέλει να διαβάζει ή να ακούει πράγματα που του «ζαλίζουν τον έρωτα»! Ως εκ τούτου, τέλος οι υπαρξιακές αναζητήσεις. Για μια στιγμή με συνεπήρε και μένα το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά για μια στιγμή μόνον…

Γιατί το σοκ που έπαθα το βράδυ της περασμένης Δευτέρας με έφερε για τα καλά στα συγκαλά μου. Βρέθηκα στην οδό Σοφοκλέους, στα εγκαίνια αυτού του «κοινωνικού παντοπωλείου» που έστησε ο Δήμος Αθηναίων με την Καρφούρ για να ψωνίζουν οι φτωχοί. Και είδα τον κόσμο ανάποδα. Περί τα 2.000 άτομα, τα περισσότερα νέοι, αγόρια και κορίτσια, όλα παραδομένα στο πάθος της πρέζας, να περιφέρονται μέσα στη βροχή αναζητώντας μια δόση. Και κάθε φορά που ξεπρόβαλε σε μια γωνιά ένας πρεζέμπορας, να πέφτουν πάνω του σαν τις μύγες στο μέλι. Κι εκείνος να βγάζει από τις τσέπες του και να μοιράζει, και να μοιράζει, και να εισπράττει. Και μετά αφού τελειώνει την «πραμάτεια», να σπρώχνει με τα χέρια του και άλλοτε να κλωτσάει τα ανθρώπινα κουρέλια που σπαρακτικά, γονατιστά τα πιο πολλά, τον παρακαλούν για μία δόση. Δεν έχει σημασία που, στο λίγο που στάθηκα συγκλονισμένος, οι περισσότεροι που είδα ήταν Αφρικανοί. Σημασία έχει ότι εκεί κάτω υπάρχει ένας κόσμος που κανείς μας δεν θέλει να ξέρει ότι υπάρχει. Και φυσικά πρώτη και καλύτερη η Αστυνομία, Προκόπη. Που δεν υπάρχει πουθενά…

Θυμωμένες σφήκες
Και να ΄ταν μόνον αυτό; Εδώ παιδί μου, και να θέλεις ν΄ αγιάσεις- λέμε τώρα- δεν σ΄ αφήνουν. Κάθεσαι ήσυχος και προσπαθείς να συμφιλιωθείς με το πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά σαν θυμωμένες σφήκες σφυρίζουν γύρω σου Ασφαλιστικό, ακρίβεια, ΔΕΗ, ΟΤΕ, Αλογοσκούφης, Καραμανλής, Μαγγίνας. Η επικαιρότητα που δεν καταλαβαίνει ούτε από γιορτές ούτε από καθημερινές είναι εδώ και σε τραβάει από το μανίκι. Ανοίγουμε σου λέει το Ασφαλιστικό. Ωραία. Πώς ακριβώς το ανοίγετε παλικάρια, για να ξέρουμε. Οριζοντίως ή καθέτως; Και ποιο είναι το περιεχόμενο; Γιατί, κι αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια, επίσημα η κυβέρνηση προτάσεις για το Ασφαλιστικό δεν έχει κάνει. Λέει ελάτε στον διάλογο κόμματα και κοινωνικοί εταίροι, αλλά προτάσεις δεν έχει. Το μόνο υπαρκτό (στην ανυπαρξία του) πράγμα σε σχέση με το Ασφαλιστικό είναι όσα ο Μαγγίνας είχε πει στον Σόμπολο, τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ. Άλλο πράγμα δεν υπάρχει. Ούτε χαρτί ούτε τίποτε. Δηλαδή έγιναν απεργίες με βάση το τι είπε ο πρώην υπουργός στον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ. Μιλάμε για το απόλυτο παράλογο…

Ατελείωτο γαϊτανάκι
Το άλλο παράλογο είναι ότι η κυβέρνηση κατηγορεί κόμματα και φορείς ότι εκείνα δεν έχουν προτάσεις για το Ασφαλιστικό. Και γίνεται ένα ατελείωτο γαϊτανάκι του στυλ «έχουμε προτάσεις», «δεν έχετε προτάσεις», που έτσι όπως εξελίσσεται θα δημιουργήσει στον κόσμο την αίσθηση, και σωστά, ότι «αυτοί μας κοροϊδεύουν συνολικά και όχι το Ασφαλιστικό δεν πρόκειται να λύσουν, αλλά ούτε την πιο απλή εξίσωση». Φυσικά δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο στη στάση της κυβέρνησης: κατηγορώντας τα κόμματα και τους φορείς ότι δεν έχουν προτάσεις για το Ασφαλιστικό, τα εξισώνει με τη δική της ανυπαρξία θέσεων και προτάσεων και μέσα στο γενικό μπάχαλο αποφεύγει τις βαριές ευθύνες που της αναλογούν αναφορικά με την ανικανότητά της να χειριστεί ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα, που στην Ισπανία έκαναν 8 ολόκληρα χρόνια για να το λύσουν (εννοείται 8 χρόνια συζητήσεων, έτσι;). Κι εδώ η κυβέρνηση Καραμανλή είχε την πολυτέλεια να λέει την πρώτη 4ετία: «Α, ξέρετε, εγώ το Ασφαλιστικό θα το λύσω τη δεύτερη 4ετία». Ναι, ε; Λύσ΄ το λοιπόν!

Και εδώ που τα λέμε, τι είναι το Ασφαλιστικό; Κόμπος σαν αυτούς που μαθαίνουν να δένουν οι πρόσκοποι είναι για να λυθεί; Κουβάρι μπερδεμένο είναι κι όποιος δεν το καταλαβαίνει έχει πρόβλημα και πρέπει να κοιταχτεί επειγόντως. Ο Γιώργος πάντως το έχει πιάσει το θέμα. Αντιλαμβάνεται ότι το Ασφαλιστικό μπορεί υπό προϋποθέσεις να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικών εξελίξεων στη χώρα. Θεωρεί ότι ο Καραμανλής ό,τι και να κάνει θα χάσει τις επόμενες εκλογές και πως το Ασφαλιστικό είναι η αρχή του τέλους του. Το θεωρεί νομοτελειακό ότι θα τον διαδεχθεί στην εξουσία. Εντάξει, κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει γι΄ αυτό, αλλά με εκείνες τις δημοσκοπήσεις που λένε ότι χάνει μεν η Νέα Δημοκρατία αλλά δεν κερδίζει το ΠΑΣΟΚ, τι θα γίνει;
ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Σεμνά, ταπεινά και… μετρητά

Τον υφυπουργό- δεν έχει σημασία ποιον, από τους καινούργιους είναι- τον είδα να κατεβαίνει τη Λεωφόρο Βασ. Σοφίας με το υπουργικό και από πίσω ακολουθούσε άλλο αυτοκίνητο, «συνοδευτικό» με φάρο (μπλε καρούμπαλο, το λέγαμε παλιά) και μοτοσυκλετιστής με πολιτικά! Ο ίδιος ήταν, υποτίθεται, βυθισμένος στην ανάγνωση εγγράφων, αλλά είμαι σίγουρος ότι μια ματιά έξω από το τζάμι την έριχνε για να δει αν τον βλέπουμε. Μπορεί να είναι ήσυχος ότι τον είδαμε. Και μαζί πειστήκαμε, για άλλη μία φορά, ότι τα περί «σεμνότητας και ταπεινότητας» που εξήγγειλε ο Καραμανλής είναι ένα ακόμη παραμύθι από τα τόσα που μας σέρβιρε όλα αυτά τα χρόνια. Γιατί δεν μπορεί, όλο και κάποιος θα τον ενημέρωσε για παράδειγμα ότι αντιπρόεδρος ελεγχόμενου από το Δημόσιο πιστωτικού ιδρύματος κυκλοφορεί όχι απλώς με κρατικό αυτοκίνητο, αλλά και με συνοδεία δύο αστυνομικών; Και δεν μπορεί, επίσης, κάποιος θα του είπε ότι νεοδιορισθείς πρόεδρος κρατικής εταιρείας, που είναι σήμερα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας, το πρώτο πράγμα που έκανε με το που διορίστηκε ήταν να παραγγείλει μια απίστευτη ΒΜW για τις μετακινήσεις του. Φυσικά «σεμνά, ταπεινά και… μετρητά»! κατά το δόγμα των κουμπάρων (των οποίων η δίκη παρεμπιπτόντως αναβλήθηκε για τον Μάρτιο, για να κάνουν γιορτές οι άνθρωποι…).

ΥΓ: Για το θέμα Ζαχόπουλου, που είναι γέννημα θρέμμα της «σεμνής και ταπεινής» κυβέρνησης Καραμανλή και ένας από τους πυλώνες της σεμνοταπεινότητας, θα τα πούμε τις επόμενες ημέρες. Να συνέλθει κάπως ο άνθρωπος…