Ιστορίες έρωτα, ποδοσφαίρου και μονομαχίας από την Μπελ Επόκ

Ματιές στην Αθήνα της καντάδας, της γαζίας, του κρινολίνου, των μονομαχιών, του έρωτα και του πολέμου, στα μνημεία και τους ανθρώπους της Μπελ Επόκ, που έσβησε πρόωρα με τη Μικρασιατική Καταστροφή και τον εθνικό διχασμό, προσφέρει το πλούσιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό του δημοσιογράφου της εφημερίδας «Ακρόπολις» Νικολάου Σπανδωνή, μέσα από ένα λεύκωμα με άρωμα παλιού άλμπουμ.

Πριν από εκατό ακριβώς χρόνια, η Αθήνα είχε 167.000 κατοίκους. Τα γνωστά νεοκλασικά μνημεία της, η Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο, το Μέγαρο Μελά, το Ζάππειο, η Βιβλιοθήκη έλαμπαν ολοκαίνουργια στους κεντρικούς χωμάτινους δρόμους. Είχε μόλις (το 1905) αρχίσει να στρώνεται η άσφαλτος και στη διασταύρωση των οδών Σταδίου και Κολοκοτρώνη άρχισε η ανέγερση του πρώτου κτιρίου από μπετόν αρμέταυτόχρονα με την έναρξη του ηλεκτροφωτισμού (1904)

και την άφιξη των πρώτων αυτοκινήτων. Σ΄ αυτήν την ραγδαία εξελισσόμενη Αθήνα συνέρεαν πλούσιοι ομογενείς.

Γωνία Πανεπιστημίου και Σανταρόζα ο κόσμος γλυκαινόταν στον «Παρνασσό» του Βάρσου, επικοινωνούσε με περίτεχνα ταχυδρομικά δελτάρια- το πρώτο τηλεφωνικό

ΙΝFΟ

«Στην Αθήνα της Μπελ Επόκ», Γιάννης Σπανδωνής, Εκδόσεις Ιnfoamerica, σελ.
158, τιμή: 70 ευρώ.

κέντρο με οκτακόσιους συνδρομητές στήθηκε το 1908- και οι κυρίες ακολουθούσαν κατά γράμμα τη μόδα και έδιναν «σουπέ», ενώ ο λαός μιλούσε την αθηναϊκή διάλεκτο με το «τσ» και ο λόγος του ήταν πασπαλισμένος με άφθονο αττικό άλας. Άπαντες πήγαιναν να προϋπαντήσουν τον Μάη στις εξοχές των Πατησίων, ενώ στον ανοιχτό χώρο μεταξύ Πεδίου του Άρεως και Σχολής Ευελπίδων έκαναν ουρά… οι καβγατζήδες για να επιλύσουν τις διαφορές τους και «να λάβουν ικανοποίησιν διά της μονομαχίας».

Πλήθος φωτογραφιών, καρτ ποστάλ, σχεδίων και ανέκδοτα ντοκουμέντα, ζωντανεύουν την εποχή ανάμεσα στα 1880-1922, που περιγράφεται από έναν σπάνιο σήμερα γνώστη των προσώπων και των πραγμάτων εκείνης της εποχής, τον δημοσιογράφο Γιάννη Σπανδωνή.

Η Αθήνα της Μπελ Επόκ είχε και τη βασίλισσά της τη Λαίδη Λω- Καίτη Χατζοπούλου. Μιλούσε έξι γλώσσες, ήταν άσος στα μαθηματικά και γνώριζε καλύτερα από πολλούς βουλευτές τα πολιτικά πράγματα της εποχής αλλά και τα καλλιτεχνικά. Η φιλόδοξη και σπιρτόζα Καίτη παντρεύτηκε με δεύτερο γάμο τον Λόρδο Εδουάρδο Λω, δεύτερο γραμματέα της αγγλικής πρεσβείας στην Αθήνα και ακολούθησε την τύχη του, ως υπουργού των Οικονομικών στη χώρα του ως αντιβασιλέα της Ινδίας. Στα 67 της, χήρα πια, η Λαίδη Λω ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε τον αρρενωπό και εξαιρετικής ομορφιάς αστυνομικό διευθυντή Αθηνών Γιώργο Πειρουνάκη, που ήταν τότε μόλις 30 ετών.