Η περιθωριοποίηση είναι χειρότερη απ” τον πόλεμο

Ο Γιώργος Γάλλος, με τον ρόλο του βίαιου Ντάνι στο «Μotortown» του Σάιμον Στίβενς που σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, παίρνει τη σκυτάλη του πρωταγωνιστή
Επειδή η σκυταλοδρομία στο θέατρο είναι η πορεία της εξέλιξής του, γίνεται, όπως και στον στίβο, με όρους αξιοκρατικούς. Στα δέκα χρόνια που αγωνίζεται, η συντεχνία αναγνώρισε τον Γιώργο Γάλλο ως έναν από τους άξιους της γενιάς του.

Παιδί μεταναστών, γεννήθηκε στη Βοστώνη. Ήρθε στην Ελλάδα εφτά ετών. Στην εφηβεία του οργάνωσε ερασιτεχνικό θέατρο. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Από το 1998 δουλεύει αδιάλειπτα. Με την παράσταση «Μάκβεθ» που σκηνοθέτησε και έπαιξε πρόπερσι, το σκαμπανέβασμα σε μικρούς και μεγάλους ρόλους σταθεροποιήθηκε προς τα πάνω. Ακόμα πιο πάνω τον πάει η σχέση του με τη γυναίκα του Σταυρούλα Σιάμου και ο δίχρονος γιος τους.

«Η αγάπη και η στήριξη των γονιών μου, η γυναίκα μου, ο γιος μου και η όρεξη για δύσκολη εργασία παρέα με φίλους είναι αυτά που με εμπνέουν. Η τύχη μού έχει σταθεί γενναιόδωρη. Σπούδασα σε μια καλή σχολή απαλλαγμένος από το βάρος των διδάκτρων, τελειώνοντας συνεργάστηκα και συνεχίζω να συνεργάζομαι με τη Λυδία Κονιόρδου, που ευθύνεται περισσότερο απ΄ όλους για τον τρόπο που λειτουργώ στον χώρο, και φυσικά η σχέση μου με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο είναι μερικοί από τους παράγοντες που με κάνουν να θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό».

Κάθε χρονιά είναι η καλύτερη. Και η φετινή, ακόμα καλύτερη. Ευτύχησε να πρωταγωνιστεί σε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις της σεζόν. Στο χαοτικό «Μotortown», ο ήρωας που ερμηνεύει (ένας Βρετανός στρατιώτης που επιστρέφει από τον πόλεμο του Ιράκ στη ζούγκλα του δυτικού πολιτισμού) είναι ένας βίαιος, αντικοινωνικός, ανασφαλής, επικίνδυνος, «πειραγμένος», περιθωριοποιημένος, αμετάκλητα κατεστραμμένος νέος, που γίνεται φονιάς. Ήδη με την είσοδό του στη σκηνή ο Γιώργος Γάλλος φέρει μιαν απειλή. Κι ενώ ένας αρνητικός ήρωας συχνά κάνει τον ηθοποιό περιγραφικό, εκείνος καταφέρνει να κάνει τη φυσιογνωμία του όπλο, ταυτόχρονα όμως δίνει υπόσταση σε ένα ανθρώπινο πλάσμα που έγινε επικίνδυνο γιατί το σύστημα το χρησιμοποίησε για να κάνει τη δουλειά του και μετά το πέταξε στα σκουπίδια. «Για να τον παίξω, έψαξα να βρω χαρακτηριστικά που θα τον κάνουν χαρακτήρα αναγνωρίσιμο στη ζωή, όχι τύπο. Οφείλουμε να ανακαλύπτουμε και να στηρίζουμε τα στοιχεία εκείνα που οδηγούν τον ήρωα στις πράξεις του, αντί απλά να τον περιγράφουμε. Οπότε η λογική ότι ο ρόλος του κακού είναι και φαίνεται μόνο κακός είναι σχεδόν ρατσιστική. Θυμίζει τη δήθεν τυχαία (random) επιλογή προσώπων για έλεγχο στα αεροδρόμια που ως βάση του έχει την απλοϊκή σκέψη, ότι κάποιος που είναι ύποπτος φαίνεται. Ο ηθοποιός στη σκηνή πρέπει να είναι παρών διά της απουσίας του. Όσο πιο διάφανος και απλός είναι τόσο πιο καθαρά μεταφέρει το πνεύμα του κειμένου. Η ψυχραιμία και η εγκράτεια είναι στοιχεία απαραίτητα. Το μεγάλο

ΙΝFΟ

Το «Μotortown» παίζεται στην κεντρική σκηνή του «Θεάτρου του Νέου Κόσμου» (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Φιξ, τηλ.
210 9212900).

πρόβλημα αρχίζει, όταν υπερισχύει η αγωνία να υπογραμμιστεί η παρουσία του. Αλλά το κλειδί για τη μεταμόρφωση το έδωσε η σχέση μου με τους υπόλοιπους ήρωες του έργου και ο τρόπος που στήθηκε η παράσταση από τον σκηνοθέτη και τους συντελεστές». Αμιγώς θεατρικός ηθοποιός- «η σχέση μου με την τηλεόραση είναι σχέση αμοιβαίας επιφυλακτικότητας»- έδωσε δείγματα έξυπνου σκηνοθέτη, με τον «Μάκβεθ». «Δεν έχω στόχο σκηνοθέτη. Το θέατρο με ενδιαφέρει συνολικά. Αλλά χρειάστηκε να περάσουν εφτά χρόνια, για να έρθει η ώρα να πραγματοποιηθεί μια συνάντηση με δύο φίλους, που θα μου έκανε σαφή τον λόγο για τον οποίο βρίσκομαι σ΄ αυτή τη δουλειά. Η συνάντηση αυτή έγινε στο “Θέατρο του Νέου Κόσμου” και δημιούργησε έναν πυρήνα, που ως βάση του έχει την επιθυμία να εκφραστούμε από κοινού, να βάλουμε δυσκολίες στον εαυτό μας, για να ξεπεράσουμε ίσως και να επαναπροσδιορίσουμε τον λόγο που κάνουμε το επάγγελμα αυτό. Παράλληλα, μέσω της πολυτέλειας του χρόνου (έως και 6 μήνες πρόβες) απαλύνουμε την πίεση για τελικό αποτέλεσμα, αυτοσχεδιάζουμε μέχρι τελικής πτώσεως, αλλά διατηρούμε και το δικαίωμα στη διασκέδαση εξοκέλλοντας χωρίς τύψεις. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο “Μάκβεθ”. Έχοντας την πολύτιμη βοήθεια της Σταυρούλας Σιάμου, έκανα την πρώτη μου απόπειρα να υπογράψω σκηνοθεσία κρατώντας παράλληλα και τον ιδιαίτερο ρόλο της Λαίδης Μάκβεθ. Η εμπειρία αυτή καθάρισε τη σκέψη μου και έγινε η κινητήρια δύναμη για τη συνέχεια. Η νέα μας δουλειά είναι ο “Μανδραγόρας” του Μακιαβέλι. Κρατήσαμε το ίδιο μοντέλο δουλειάς, αλλά την ευθύνη της σκηνοθεσίας ανέλαβε ο Παντελής Δεντάκης».


Επόμενος ρόλος ένα… νεφρό

Αλλά οι προοπτικές για τον Γιώργο Γάλλο δεν σταματούν εδώ. Ήδη έχει συμφωνήσει με τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για του χρόνου. Θα παίξει στο πρώτο θεατρικό, άκρως σουρεαλιστικό έργο του Αρκά «Εχθροί εξ αίματος», τον ρόλο του… νεφρού.

Παράλληλα, η πρόσκληση του Γιάννη Χουβαρδά για μια ρηξικέλευθη συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο τον ξαναβάζει στα νερά της σκηνοθεσίας. Μαζί με τέσσερις νέους σκηνοθέτες- ηθοποιούς θα επιχειρήσουν το ανέβασμα του πρώτου μέρους του «Φάουστ» του Γκαίτε. Εγχείρημα πρωτότυπο, μείξη προκλητική και ενδιαφέρουσα.