[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο πλούσιος και ο φτωχός

Ήταν η εποχή της μεγάλης οικονομικής ύφεσης στην Αμερική, το 1932 συγκεκριμένα, όταν ο Μπομπ Μίλερ, σπουδαίος τραγουδοποιός, μπήκε στο στούντιο και ηχογράφησε ένα τραγουδάκι, το «Τhe Rich Μan & Τhe Ρoor Μan»- ο πλούσιος, δηλαδή, και ο φτωχός. Το πέτυχα τις προάλλες, που το είχε βάλει ο Μπομπ Ντίλαν σε μια εκπομπή του, που είχε επίσης θέμα «ο πλούσιος και ο φτωχός». Μ΄ άρεσε. Το βρήκα πολύ «σημερινό». Κοίταξα γύρω. Και είπα να το μοιραστούμε:

«Δυο ειδών είναι οι άνθρωποι, άγιος κι αμαρτωλός/ Αυτός που πάντα παίρνει κι αυτός που πάντα δίνει/ Ο πλούσιος στη Λίνκολν του, με κόκκινο περνάει/ο φτωχός με το σαράβαλο σιγά σιγά το πάει/ Και εκεί που παν΄, ξωπίσω τους, μοτοσικλέτα σκάει/ Την κλήση σχίζει ο πλούσιος, στη φυλακή ο άλλος πάει /Ο πλούσιος παίρνει τον δρόμο του, αυτόν που ίσια βγάζει/ Σαν ταξιδεύει ο φτωχός σ΄ ανηφοριές γυρνάει/ Ο πλούσιος αν είν΄ άρρωστος, μέσα στο σπίτι μένει/ Μα ο φτωχός πάει στη δουλειά, κι ο βήχας επιμένει/ Ο πλούσιος παίρνει φάρμακο και τον γιατρό του έχει/Κι έτσι αυτός γίνεται καλά, κι ο άλλος αρρωσταίνει/ Λεφτά κλέβει ο πλούσιος από τράπεζα που ελέγχει/, ενώ ο φτωχός φραντζόλα ψωμί που δυο λεπτά δεν έχει/ Τους πάνε στο δικαστήριο, με δάκρυα ο άλλος γέρνει/ Ο πλούσιος χαμογελά και μια συγνώμη παίρνει/ Μα στον φτωχό η μοίρα του δυο χρόνια πάνω σέρνει/ Τον δικηγόρο έχει ο πλούσιος, που είναι σωστός και φίνος/ συμπόνια ο φτωχός ζητά, αλλά από αυτό ούτε ίχνος/ Σαν είσαι πλούσιος λοιπόν μην έχεις καμιά έγνοια/ Μα αν είσαι φτωχός, που λες λοιπόν, κάθε ελπίδα ξέχνα/ Ο πλούσιος αθωώνεται, μα σχοινί τον φτωχό περιμένει/ Κι αν τα τινάξει ο πλούσιος, σε χρυσό κουτί κατεβαίνει/ Και ο φτωχός σε ξύλινο, σε μνήμα που παγώνει/ Μα ένα είναι σίγουρο και πράγμα αληθινό/ Πλούσιος ήταν, μα νεκρός κι αυτός, σαν τον φτωχό»