[ Πρόσωπα ] Το παιδί της αλ-Κάιντα

Επειδή ο πατέρας του ήταν μέλος της αλ-Κάιντα, η μυστική αστυνομία της Σαουδικής Αραβίας έκλεισε το 2003 στη φυλακή τον 10χρονο Ελίας Μετζάτι. Δημιούργησε έτσι έναν επίδοξο «τρομοκράτη»…

O Ελίας είναι γιος του Καρίμ Μετζάτι, ενός Γαλλο-Μαροκινού που εντάχθηκε στην αλΚάιντα και πολέμησε στη Βοσνία και μετά στο Αφγανιστάν. Η οικογένεια Μετζάτι- οι γονείς και οι δύο γιοι, ο Ελίας και ο Αδάμ- αφού πέρασε από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές, εγκαταστάθηκε με ψεύτικη ταυτότητα στη Σαουδική Αραβία. Στις 23 Μαρτίου 2003 η μυστική αστυνομία συνέλαβε στο Ριάντ τον 10χρονο τότε Ελίας και τη μητέρα του, τη Φατίχα. Ο πατέρας και ο μικρότερος γιος, ο Αδάμ, κατάφεραν να ξεφύγουν.

Ο Ελίας και η μητέρα του πέρασαν έναν χρόνο σε φυλακές της Σαουδικής Αραβίας και μετά του Μαρόκου. Στο διάστημα αυτό δεν είδαν δικηγόρο ούτε δικαστές. Το παιδί ανακρινόταν επί ώρες, στερείτο τον ύπνο, υποχρεωνόταν να κοιμηθεί καταγής. Άκουγε τα ουρλιαχτά αυτών που βασανίζονταν, είδε έναν άνθρωπο πάνω στο τραπέζι των βασανιστηρίων. Έναν χρόνο μετά την αποφυλάκισή του, πληροφορήθηκε από την τηλεόραση πως ο πατέρας του και ο 10χρονος αδελφός του, ο Αδάμ, σκοτώθηκαν μαζί με άλλα 17 μέλη της αλ-Κάιντα που είχαν περικυκλωθεί από τις σαουδαραβικές δυνάμεις ασφαλείας.

Ο Ελίας είναι σήμερα 15 χρόνων, δεν πηγαίνει σχολείο, έχει ορμονικές διαταραχές (ζυγίζει 130 κιλά) και στη φυλακή εμφάνισε μια ψυχική νόσο. Ζει σ΄ ένα διαμέρισμα στην Καζαμπλάνκα μαζί με τη μητέρα του και αφηγήθηκε στην ισπανική «Ελ Παΐς» την εμπειρία του από τη φυλάκισή του. Η αφήγηση διήρκεσε τέσσερις ημέρες, ήταν εντυπωσιακά λεπτομερής και τα μάτια του εφήβου συχνά γέμιζαν δάκρυα. «Οι δεσμοφύλακες είχαν κάνει τα πάντα για να μας διαλύσουν, αλλά τώρα που είχαμε διαλυθεί, προτιμούσαν να τελειώσουμε μόνοι μας, έξω από τις φυλακές τους», είπε για την αποφυλάκισή του. «Είχα υποφέρει πολύ στη φυλακή, όμως δεν ήξερα πως έξω μπορεί να υποφέρεις ακόμη περισσότερο… Η οικογένεια δεν ήταν διατεθειμένη να μας δεχθεί. Είχα εναποθέσει όλες τις ελπίδες μου στον παππού μου, αλλά με απογοήτευσε. Δεν βγήκε στο τηλέφωνο όσες φορές του τηλεφώνησα. Δεν μας απαρνήθηκε μόνον η οικογένεια, αλλά και η κοινωνία. Κανένας δεν μας εμπιστευόταν. Αν είχα μείνει στη φυλακή, πιθανόν να αυτοκτονούσα. Αυτοί που μιλάνε για πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας σπέρνουν ανέμους και θα θερίσουν θύελλες. Οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν τι σκέπτεται ένα από τα παιδιά αυτά που τους κλέψανε την παιδικότητα και την αθωότητα, ενώ αντίθετα η αλ-Κάιντα μας σεβόταν όταν ήμασταν στο Αφγανιστάν. Κλαίω όλες τις νύχτες. Μοναδικός πατέρας μου στη γη είναι τώρα ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Θα αγωνιστώ ως ανδρείος μουτζάχιντ, θα με σκοτώσουν κι έτσι θα ξαναβρώ σύντομα τον πατέρα μου»…