[ Δρόμοι ]

Οι κυβερνήσεις…
… της νέας εποχής, όταν άνοιξαν τις διεθνείς αγορές, το πρώτο που σκέφτηκαν ήταν να εξασφαλίσουν την ελεύθερη κυκλοφορία του κεφαλαίου και την ελεύθερη κυκλοφορία της εργασίας (η οποία δημιουργεί αυτό το κεφάλαιο). Χωρίς φραγμούς, το κεφάλαιο κυκλοφορεί από τη μια χώρα στην άλλη ακαριαία, με μια απλή ηλεκτρονική συναλλαγή. Χωρίς σύνορα, οι αγορές εργασίας είναι ανοιχτές και τροφοδοτούν το κεφάλαιο με φθηνά εργατικά χέρια από όλο τον κόσμο. Φυσικά, δεν θα περίμενε κανείς από τις κυβερνήσεις της παγκοσμιοποίησης, όπως ακριβώς εξασφαλίζουν την ελεύθερη κυκλοφορία του κεφαλαίου, να εξασφαλίσουν και τα δικαιώματα των εργαζομένων για καλύτερες αμοιβές και συνθήκες εργασίας (αφού αυτά αυξάνουν το κόστος παραγωγής και μειώνουν τα κέρδη των αφεντικών). Έστω και αργά…
… οι εργαζόμενοι διαπιστώνουν σήμερα πως η παγκοσμιοποίηση τους έχει αφήσει πίσω. Τα τελευταία τριάντα χρόνια, όπως γράφει ο αρθρογράφος Χάρολντ Μέγιερσον στο περιοδικό «Αμέρικαν Σπεκτέιτορ», σχεδόν όλες οι μεγάλες επιχειρήσεις βγήκαν από τα σύνορα της χώρας τους και έγιναν πολυεθνικές. Την ίδια ώρα, το παγκόσμιο εργατικό δυναμικό διπλασιάστηκε. Όμως, ο αριθμός των εργαζομένων που είναι εγγεγραμμένοι σε συνδικαλιστικές οργανώσεις έχει μειωθεί εντυπωσιακά- κάτι που έχει περιορίσει σημαντικά τη διαπραγματευτική ισχύ των συνδικάτων. Με ένα αντι-Νταβός…
… όπως το είπαν οι ίδιοι σε αντιδιαστολή με τη σύνοδο που κάνουν κάθε χρόνο τα αφεντικά στην Ελβετία για να μετρήσουν τα κέρδη τους και να δουν πώς θα τα αυξήσουν, οι συνδικαλιστές επιχειρούν τώρα να αντιστρέψουν αυτή την κατάσταση. Σε μια ιστορική συνάντηση που έγινε στην Αμερική την περασμένη εβδομάδα, συνδικάτα από 64 χώρες αποφάσισαν να συντονίσουν τη δράση τους σε παγκόσμια κλίμακα για να αντιμετωπίσουν την επέλαση των αφεντικών και των κυβερνήσεών τους στους μισθούς και την κοινωνική ασφάλιση. Μερικά μεγάλα αμερικανικά συνδικάτα έχουν ήδη αρχίσει τη διεθνοποίησή τους. Η Αμερικανική Ένωση Εργατών Μετάλλου συζητάει τη συγχώνευσή της με το αντίστοιχο συνδικάτο της Βρετανίας, ενώ έχει ήδη παρουσία σε μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, όπως στην Αρσελόρ, τη μεγαλύτερη χαλυβουργία του κόσμου. Έπεισε μάλιστα την εταιρεία να επιτρέψει την ίδρυση συνδικάτου από τους εργαζομένους στα ορυχεία της στη Λιβερία (το οποίο έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα). Επίσης, μπροστά στη λυσσαλέα αντίδραση της εργοδοσίας σε κάθε προσπάθεια των εργαζομένων στην αμερικανική εταιρεία τηλεπικοινωνιών Τ-Μobile να ιδρύσουν συνδικάτο, η Ένωση Εργαζομένων στις Τηλεπικοινωνίες της Αμερικής συμμάχησε με το αντίστοιχο γερμανικό συνδικάτο (η Τ-Μobile ανήκει στη γερμανική Ντόιτσε Τέλεκομ). Έτσι, με αυτή τη συμμαχία, οι εργαζόμενοι στην Τ-Μobile απέκτησαν αυτομάτως τα συνδικαλιστικά δικαιώματα που έχουν και οι συνάδελφοί τους στην Ντόιτσε Τέλεκομ.

Ο στόχος…
… της συνάντησης που έγινε στην Αμερική, όπως τον εξέφρασε ο Τζον Σουίνι, πρόεδρος της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργαζομένων, είναι να διεθνοποιηθεί το κίνημα των εργαζομένων όπως ακριβώς έχει διεθνοποιηθεί και το κεφάλαιο. Προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε (έστω και κάπως καθυστερημένα)!