[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Μια στάλα αφύπνισης

Γιατί άραγε δεν με πείθουν όλοι αυτοί οι ειδικοί και αρμόδιοι που παρελαύνουν για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό και την ηθική τους αγανάκτηση; Γιατί άραγε δεν με πείθουν όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι των υπηρεσιών και των φορέων που ρίχνουν το μπαλάκι ο ένας στον άλλον και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου;

Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι κωδωνοκρούστες; Οι «υστερολόγοι», οι εκ των υστέρων ορμώμενοι, πάντα εκ του ασφαλούς, πάντα μέσα από αποστάσεις ασφαλείας, αποστάσεις που όσο πάει όλο και γιγαντώνονται αγγίζοντας τα έτη φωτός; Όλοι αυτοί που με αδημονία καραδοκούν θαρρείς στη γωνία να συμβεί η ακρότητα για να σκάσουν μύτη κα μούρη; Όλοι αυτοί με τον εύκολο καταγγελτικό και βεβαίως πάντα ανθρωπιστικό λόγο τους. Υμνούν και καλά το «Άνθρωπος» με άλφα κεφαλαίο λησμονώντας την καταιγιστική αλήθεια του άλφα στερητικού που κομίζει τόσο ο ανθρωπισμός τους όσο και ο ψευδής, κενός λόγος τους.

Γιατί δεν με πείθουν όλοι αυτοί που κραδαίνουν ως σημαία τον αποτροπιασμό και τον ηθικό πανικό; Με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα τους; Έμβλημα και αγαπημένη τους φράση «έχουμε όλοι την ευθύνη μας». Γιατί ανατριχιάζω κάθε που ακούω αυτή τη φράση; Ίσως γιατί νιώθω την υποκρισία και την ψευτιά ενός αστήρικτου ταυτολογικού σχήματος, μιας ξενέρωτης πολιτικής ορθότητας. «Όλοι είμαστε υπεύθυνοι» (δάσκαλοι, γείτονες, γονείς, πολιτικοί, κράτος, τηλεόραση, μίντια, πρότυπα, κοινωνία, κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις…). Τουτέστιν μεθερμηνευόμενο: Όλοι μας και άρα κανείς. Και πρώτα και καλύτερα εγώ δεν έχω ευθύνη, εγώ που δήθεν «τολμώ» και αναλαμβάνω την ευθύνη μου δηλώνοντας πως «όλοι έχουμε την ευθύνη» ενώ όλοι γνωρίζουν καλά πόσο ευυπόληπτο πρόσωπο είμαι, εγώ, ο εκπρόσωπος του τάδε ή δείνα φορέα, εγώ ο πολιτικός, εγώ ο ευαισθητοποιημένος κρατικός λειτουργός, εγώ ο ιερέας, ο παπάς, ο πεφωτισμένος ειδικός καθηγητής ψυχολόγος, ψυχίατρος, κοινωνιολόγος, κοινωνικός λειτουργός, νομικός και πάει λέγοντας. Μακρύς ο κατάλογος. Ένα αντικλείδι, αυτή η «ευαισθητοποίηση» που ανοίγει κάθε πόρτα και γι΄ αυτό δεν έχει καμία

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕ ΠΕΙΘΟΥΝ

όλοι αυτοί που κραδαίνουν ως σημαία τον αποτροπιασμό και τον ηθικό πανικό; Με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα τους;

χρηστική αξία. Ουδεμία σχέση βεβαίως έχουν οι καταγγέλλοντες με όλα αυτά τα «αποβράσματα» της κοινωνίας, τα εξαθλιωμένα ράκη που καταγγέλλονται. Τα νεκροζώντανα «πλάσματα» του Θεού που γίνονται τέκνα του διαβόλου και κάθε τόσο παρεκτρέπονται μέσα από μια νέα φρικαλεότητα. Φρικαλεότητα που δεν έχει όρια. Γιατί ποτέ η φρικαλεότητα δεν έχει όρια. Να πουλήσεις π.χ. το εξάχρονο παιδί σου, να το βιάσεις, να το εκπορνεύσεις, ή να πουλήσεις τον εαυτό σου, να τον βιάσεις, να τον εκπορνεύσεις.

Γιατί ποτέ η φρικαλεότητα δεν έχει όρια όταν οι κοινωνικοί θεσμοί δυσκολεύονται να πείσουν για το νόημα και την εγκυρότητά τους ενώ οι όποιες κοινωνικές υπηρεσίες αδυνατούν να διαχειριστούν το τραύμα της σεξουαλικής κακοποίησης. Το τραύμα της οποιασδήποτε κακοποίησης.

Γιατί δεν με πείθουν όλοι αυτοί οι τόσο ευπρεπείς «φρικαλεολόγοι»; Όλοι αυτοί που τόσο ανεπιτυχώς στηρίζουν το άλλοθι ενός πολιτισμού που ολοένα και λιγότερο σημαίνει κάτι;

Αλίμονο! Όμως ούτε ο εαυτός μου με πείθει έτσι καθώς τον παρακολουθώ να καταγγέλλει τους καταγγέλλοντες!..

Κάτι άλλο είναι που χρειάζεται. Κάτι άλλο πέραν αυτής της πλαστής, εύπλαστης, εύκολης ρητορείας. Κάτι άλλο. Ένας άλλος λόγος που να πείσει αλλιώς και να τρομάξει. Γιατί οι κινδυνολόγοι εν τέλει δεν τρομάζουν. Ναρκώνουν. Διαιωνίζουν. Κατευνάζουν.

Κάτι άλλο χρειάζεται που θα κάνει τα λόγια σφαίρες, λεπίδι και μαχαίρι.

Ένας άλλος λόγος αφυπνιστικός. Πώς όμως; Από πού; Ίσως από τη μητέρα εκείνη που μεγαλώνει μόνη το παιδί της και που έλεγε ένα Σάββατο πρωί στο Μega. «Έχω μπαφιάσει από τους ειδικούς. Κάτι να γίνει να σηκώσει κάποιος το τηλέφωνο. Παίρνω στις υπηρεσίες, “το παιδί μου είναι βαριά άρρωστο πείτε μου παρακαλώ πού να αποταθώ;”».

«Δεν δίνουμε κυρία μου πληροφορίες από το τηλέφωνο», μου λένε και το ακουστικό κλείνει. Και αυτό βέβαια αν τύχει και απαντήσει το τηλέφωνο. «Αν», λέμε, «αν».

Έλεος! Ας σιγήσουν λίγο οι ειδικοί! Ας σηκώσει κάποιος το ακουστικό. Μια στάλα αφύπνισης, μια στάλα ξεβολέματος. «Ποιος θα μας σώσει από τα τέρατα που εμείς δημιουργούμε», αναρωτιόταν η ως άνω μητέρα.

Πόσο εύκολο είναι σήμερα να βιαιοπραγήσεις, να ασελγήσεις; Να καταστρέψεις; Πόσο εύκολο είναι να παραφρονήσεις; Ίσως τόσο εύκολο όσο ο πολιτικά ορθός λόγος που ακούγεται στα μίντια και βιαιοπραγεί με το δικό του τρόπο στην αλήθεια, στην ουσία, στην ηθική.

H Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.