ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Γιώργο, η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα

«Η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα», το λέει και το τραγούδι. Κι εντάξει, εγώ σου λέω ότι το τραγούδι δεν το ξέρεις, δεν το έχεις ακούσεις, είτε επειδή σου αρέσει ο Μπαχ και όχι το «έντεχνο» είτε επειδή για διάφορους λόγους έχασες μερικά μαθήματα στο μάθημα εγκύκλιες γνώσεις- μπουζούκια. Αλλά στην πολιτική υποτίθεται ότι τις τάξεις τις πέρναγες δυο- δυο, αλλιώς γιατί να γίνεις αρχηγός. Δεν το βλέπεις ότι τώρα είναι «η πιο μεγάλη ώρα»; Ο κόσμος είναι στους δρόμους- τι δρόμους λέω, στα κεραμίδια καλύτερα. Το Ασφαλιστικό πονάει τον καθένα κι όλους μαζί, κι εσύ κάθεσαι και μου λες άλλα λόγια ν΄ αγαπιόμαστε. Εδώ θέλει δουλειά, θέλει κόπο, θέλει ιδέες και προτάσεις. Θέλει πάνω απ΄ όλα να δείξεις στον άλλο ότι μπορείς. Ότι είσαι η λύση στο πρόβλημα. Το κάθε πρόβλημα. Απογοητεύθηκε με τον Καραμανλή, γιατί να είναι απογοητευμένος και μ΄ εσένα; Εσένα θα ΄πρεπε να σε έχει εικόνισμα, μαζί με τα εικονίσματα, και κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο να γονατίζει, να κάνει τον σταυρό του και να λέει: «Θεούλη μου, κάνε να είναι ο Γιώργος καλά, μήπως και γλιτώσουμε απ΄ τη Δεξιά και δούμε μια άσπρη μέρα κι εμείς οι φτωχοί»…

Βαλτώνει
Αλλά δεν σ΄ έχει. Σ΄ έχει πιο κάτω από τον Καραμανλή. Κι εδώ είναι το πρόβλημα. Γιατί το «πιο κάτω από τον Καραμανλή» σημαίνει ότι δεν τον έπεισες κιόλας ότι νικώντας τον Βενιζέλο κάνεις μια νέα αρχή για σένα και για το κόμμα. Η οποία, δυνητικά, μπορεί στο τέλος της να έχει και νίκη επί της Νέας Δημοκρατίας.

Εκείνο το 75% που λέει ότι δεν εγκρίνει την απόφασή σου να φτιάξεις όργανα μόνο με τους αφοσιωμένους σ΄ εσένα δεν έχει μέσα του μόνο βενιζελικούς, έχει και δικούς σου. Ανθρώπους που πίστεψαν στη «νέα αρχή», το «νέο ξεκίνημα» και όλα εκείνα τα επικολυρικά που ακούγαμε κατά κόρον μετά την 11η Νοεμβρίου. Και τώρα, αντί για ξεκινήματα και αρχές, βλέπουν το κόμμα να βαλτώνει- χειρότερα απ΄ ό,τι πριν από τις εκλογές. Και «φορτώνουν» κανονικά…

«Φορτώνω»
Κι εγώ «φορτώνω», αλλά όχι με το συγκεκριμένο. «Φορτώνω» με διάφορα που ακούω από διάφορες πλευρές και κατευθύνσεις, τα οποία μου δημιουργούν την αίσθηση ότι εδώ κάτι δεν πάει καλά συνολικά. Όχι με τη Ν.Δ. ή το ΠΑΣΟΚ. Συνολικά. Για παράδειγμα: όλοι παραδέχονται (το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις) ότι η χώρα έχει πρόβλημα με το Ασφαλιστικό. Ότι δεν είναι δυνατόν να εργάζονται λιγότεροι και να κάθονται περισσότεροι. Ότι δεν μπορεί οι συνταξιούχοι να είναι περισσότεροι από τους εργαζομένους. Ότι δεν γίνεται όλοι να φωνάζουν πως οι συντάξεις είναι μικρές και κανείς να μη δέχεται μια ρύθμιση που να αφορά τον ίδιο ή τους δικούς του. Να δέχεται οι ρυθμίσεις να αφορούν όλους τους άλλους, πλην εκείνου. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα είναι πρόβλημα όλων μας. Χωρίς εξαίρεση. Και με το δεδομένο αυτό να πορευτούμε. Όχι να ΄ρχεται η κυβέρνηση και να λέει «αυτά αποφάσισα εγώ για σας και μην ακούσω κιχ». Αυτά αποφάσισες εσύ για μας; Χωρίς να μας ρωτήσεις; Πάρ΄ τα πίσω, λοιπόν, για να μάθεις…

Ζοφερή πραγματικότητα
Το άλλο που δεν καταλαβαίνω, είναι το πώς γίνεται η χειρότερη κυβέρνηση που είχε ποτέ η χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά να εξακολουθεί να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών. Βεβαίως με χαμηλά ποσοστά, βεβαίως απαξιωμένη στην ευρύτερη κοινή γνώμη, όμως πλειοψηφία. Είναι κάτι που δύσκολα το χωράει το μυαλό μου. Με τον Καραμανλή άφαντο εντελώς- σε λίγο θα μας τον δείχνουν σε φωτογραφίες για να τον θυμόμαστε ότι τον έχουμε Πρωθυπουργό – με τους βασικούς υπουργούς εκτός κυκλοφορίας (πού κρύβονται όλοι αυτοί, λες και έχει ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος;), τον Μαγγίνα μονάχο να παλεύει με τα κύματα κι όλους να τον βρίζουν, η κυβέρνηση προηγείται! Μοιάζει με ανέκδοτο, από αυτά τα πολύ σύντομα, αλλά δεν είναι. Πρόκειται για τη ζοφερή πραγματικότητα, η οποία νομίζω ότι ανήκει στην αρμοδιότητα ειδικών επαγγελματιών ή επιστημόνων- ψυχαναλυτών κ.λπ…. Αγοράζει δύο τζετ
Ωχ τώρα, γκρίνιες. Ας δούμε τη ζωή με άλλο μάτι, ας ευθυμήσουμε και, ει δυνατόν, ας ευτυχήσουμε, χαρούμενοι γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτε. Μα σε τίποτε. Κλείνει την Ολυμπιακή για χάρη των ιδιωτών φίλων της, που τη στήριξαν προεκλογικά και τώρα ήρθε ή ώρα να τους το ανταποδώσει (διότι έτσι είναι αυτά, «δούναι και λαβείν») κι από την άλλη πλευρά πάει και αγοράζει δύο τζετ, να πετάνε ο Καραμανλής και οι υπουργοί του, για να μη στριμώχνονται στην μπίζνες θέση των αεροπλάνων της γραμμής – όλοι από τζάκι ως γνωστόν. Το θέμα δεν θα είχε τόση σημασία, αν τώρα που μιλάμε ο μεν Καραμανλής δεν είχε ήδη ένα τζετ για τις μετακινήσεις του και δεν υπήρχαν και άλλα δύο αεροπλάνα για να μετακινούνται οι υπουργοί. Και για ακόμη έναν λόγο: σε περίοδο τόσο σκληρής λιτότητας, με χιλιάδες συνταξιούχους να παίρνουν σύνταξη κάτω από 500 ευρώ και μια ολόκληρη γενιά να αμείβεται με 700 ευρώ, γιατί, ρε παιδιά, τους προκαλείτε τόσο βάναυσα;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ «Δένει» στη συνταγή Καραμανλή

Για όσους αναρωτιούνται γιατί ο κ. Βασίλης Μαγγίνας παραμένει στην κυβέρνηση παρ΄ ότι του έσκασε αυτή η ιστορία με το αυθαίρετο και τους αλλοδαπούς που τον… φιλοξενούν στο σπίτι του (!), η εξήγηση είναι απλή, έως και απλούστατη: διότι αυτή είναι η συνταγή Καραμανλή. Κανέναν δεν διώχνει- για οποιοδήποτε θέμα- εάν δεν φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Το ίδιο είχε κάνει με τα ομόλογα, το ίδιο με το βιβλίο της Ιστορίας, το ίδιο με τους κουμπάρους. Είναι η τακτική του, και πρέπει να παραδεχτούμε ότι μέχρι τώρα τού έχει βγει. Κέρδισε εκλογές με αυτό, μην το ξεχνάμε. Και επειδή μια δοκιμασμένη συνταγή δεν την αλλάζεις, την εφαρμόζει και τώρα με τον Μαγγίνα. Ο οποίος επιπλέον έχει και το δύσκολο έργο να συγκεντρώσει όλες αυτές τις «ιδέες» για το Ασφαλιστικό, που πέφτουν εδώ κι εκεί, σε ένα νομοσχέδιο. Τώρα βέβαια τιο πράγμα έχει παραχοντρύνει και ίσως ακόμη και ο κ. Καραμανλής να χρειαστεί να αλλάξει για μία- έστω- φορά την πετυχημένη συνταγή…