Έρχεται ο χρυσός της Μήδειας
Χρυσός από τη μυθική Κολχίδα της Μήδειας, ως άλλο Χρυσόμαλλο Δέρας, προγραμματίζεται να φθάσει τον Μάιο στο Μουσείο Μπενάκη. Πολύτιμα και περίτεχνα κοσμήματαορισμένα πολύ πρόσφατες ανακαλύψεις της τελευταίας διετίαςέρχονται να δείξουν πως ο μύθος του Χρυσόμαλλου Δέρατος έκρυβε πίσω του την αλήθεια για τον πλούτο της περιοχής που ταυτίζεται σήμερα με τη Γεωργία
Χρυσός από τη μυθική Κολχίδα έρχεται να «μιλήσει» για τη Μήδεια και το Χρυσόμαλλο Δέρας. Μόνο που το ταξίδι προς την Ελλάδα δεν θα το κάνει συντροφιά με τον Ιάσονα και τους Αργοναύτες του, ως «κλεμμένος θησαυρός», αλλά ως μια εκπληκτική έκθεση με εντυπωσιακά χρυσά κοσμήματα ηλικίας 2.500 ετών που προγραμματίζεται να φιλοξενηθεί τον Μάιο στο Μουσείο Μπενάκη με σκοπό να συστήσει στο ελληνικό κοινό την πραγματική εικόνα της πατρίδας της μυθικής Μήδειας.
«Ο μύθος του Χρυσόμαλλου Δέρατος έκρυβε μια αλήθεια. Την αλήθεια αυτή είναι που θέλουμε να δείξουμε μέσα από τα αρχαιολογικά ευρήματα», λέει στα «ΝΕΑ» ο γενικός διευθυντής του Εθνικού Μουσείου της Γεωργίας, Ντέιβιντ Λορντκιπανίτζε, που έχει ως στόχο να παρουσιάσει στην Ελλάδα 170 χρυσά δαχτυλίδια, περιδέραια, ταινίες για τα μαλλιά, διαδήματα, πόρπες και διακοσμητικά ελάσματα για τα ρούχα, χάλκινα αγάλματα, περίτεχνες ασημένιες ζώνες, αλλά και εντυπωσιακά αγγεία που μαρτυρούν τη μακρά παράδοση της Κολχίδας (ταυτίζεται με τη Δυτική Γεωργία) στην παραγωγή κρασιού.
Ο θησαυρός από το Βάνι- διοικητικό κέντρο, που εξελίχθηκε σε αμιγώς θρησκευτικό κέντρο, «ανάλογο με τους Δελφούς», όπου λατρευόταν το ελληνικό δωδεκάθεο μαζί με τοπικές θεότητες και χρονολογούνται από τον 8ο αι. π.Χ. έως τον 1ο αι. π.Χ.- προέρχεται κυρίως από τάφους της αριστοκρατίας.
Πόσα μπορούν να πουν για τη Μήδεια και τον θρύλο της; «Δεν έχουμε βρει ακριβώς τον τόπο στον οποίο έζησε η Μήδεια, αλλά περιμένουμε πως θα εντοπιστεί μέσω γεωφυσικών μεθόδων, καθώς το ανάγλυφο της περιοχής έχει αλλοιωθεί από τις προσχώσεις των ποταμών. Τα ευρήματα από το Βάνι όμως δείχνουν τον πλούτο της περιοχής, τη μακρά παράδοση των κατοίκων στη χρυσοχοΐα, καθώς ο χρυσός αφθονούσε, αλλά και την επίδραση Ελλήνων και Αχαιμενιδών στην ντόπια καλλιτεχνική παραγωγή, που μαρτυρεί και τις επαφές τους, οι οποίες “κρύβονται” πίσω από τον μύθο», εκτιμά ο κ. Λορντκιπανίτζε.
Η εντυπωσιακή έκθεση έχει ήδη παρουσιαστεί στο Βερολίνο, το Παρίσι, τη Νίκαια, ενώ τώρα φιλοξενείται στο Smithsonian Μuseum της Ουάσιγκτον για να εγκαινιάσει στη συνέχεια το Ινστιτούτο Μελέτης του Αρχαίου Κόσμου του
«Οι Έλληνες γνωρίζουν τον μύθο της Μήδειας χωρίς να ξέρουν ποια είναι η μυθική χώρα της Κολχίδας. Μέσω της έκθεσης τον Μάιο θα την ανακαλύψουν»
Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.
Γιατί και στην Αθήνα; «Πρώτον, επειδή θεωρώ πως η Ελλάδα είναι η σημαντικότερη σε επίπεδο πολιτισμού χώρα στον κόσμο. Δεύτερον, επειδή πιστεύω οι Έλληνες γνωρίζουν τον μύθο χωρίς να ξέρουν ποια είναι η μυθική χώρα της Κολχίδας- την οποία πριν από 3.000 χρόνια “κατέκτησαν” όχι με στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά μέσω του πολιτισμού- και μέσω της έκθεσης θα έχουν την ευκαιρία να την ανακαλύψουν ξανά. Και τρίτον, επειδή θεωρώ πολύ σημαντικό να δείχνουμε στο ευρύ κοινό τα νέα μας ευρήματα. Αν θέλουμε να προωθήσουμε την επιστήμη και να την κάνουμε προσιτή στον κόσμο, οφείλουμε να καθιερώσουμε τον διάλογο και να μη μετατρέπουμε τα μουσεία σε μικρά κλαμπ για λίγους», καταλήγει ο κ. Λορντκιπανίτζε, ο οποίος βρέθηκε στην Αθήνα για λίγες μέρες στο πλαίσιο προγράμματος τεχνικής υποστήριξης προς το Εθνικό Μουσείο της Γεωργίας για την κατασκευή αντιγράφων των συλλογών του, με στόχο την εγκατάσταση πωλητηρίων στα μουσεία τους για τη δημιουργία εσόδων, που χρηματοδοτείται από το υπουργείο Εξωτερικών.
Και ανθρωποειδή από την Αφρική Ο Ντέιβιντ Λορντκιπανίτζε δεν φωτίζει το παρελθόν μόνον «ταξιδεύοντας» τους θησαυρούς του Βάνι ανά τον κόσμο σε μια προσπάθεια να βάλει «το μουσείο της Γεωργίας στην παγκόσμια οικογένεια των μεγάλων μουσείων». Είναι ο παλαιοανθρωπολόγος που ανέτρεψε την επικρατούσα άποψη για τη μετανάστευση των πρώτων ανθρώπων από την Αφρική στην Ευρώπη. Όταν ανακάλυψε στο Ντμανίσι τέσσερα κρανία και σκελετούς μαζί με οστέινα και λίθινα εργαλεία ηλικίας 1,8 εκατ. ετών, που ανήκουν στα πρώιμα δείγματα του Ηomo Εrectus, του πρώτου ανθρωποειδούς που έφυγε από την Αφρική.














