[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στα πρόθυρα χριστουγεννιάτικης τρέλας

Της μικρής τής αρέσουν τα λουσάτα μέρη. Κάτι ταβερνεία, ας πούμε, που διατηρούν κατιτίς παρλιακό κι αυθεντικό κι εμείς τρελαινόμαστε γιατί έχουν ωραία ρεβίθια και ο μαγαζάτορας όταν γελάει καμαρώνει για το χρυσό του δόντι, όχι μόνο την αφήνουν αδιάφορη, αλλά κατεβάζει και τα μούτρα μέχρι το πάτωμα. Κεφάτος πάντα και σπινταριστός, ο κυρ Βασίλης- λες και το κάνει επίτηδες- τη ρωτάει «και η κούκλα μας, τι θα πάρει σήμερα;» κι εκείνη τον κοιτάει με ένα βλέμμα δολοφονικό, σα να του λέει «άντε από ΄κεί κι άσε με ήσυχη». Αντίθετα, τρελαίνεται να περιδιαβαίνουμε μεγάλα εμπορικά κέντρα, κυρίως τέτοια εποχή που πλησιάζουν Χριστούγεννα και είναι στολισμένα με φωτάκια, σπιτάκια, Αϊ- Βασίληδες και ξεχειλίζει από παντού η φρενίτιδα του ψωνίσματος. Εμένα, πάλι, κάτι μου τη δίνει σ΄ αυτή την ιστορία. Πολύ «όπως Αμερική» μού φέρνουν όλοι αυτοί οι καραραμελέ ναοί που ζαλίζουν το μάτι και τρελαίνουν την τσέπη. Πολύ τζατζαλομάντζαλο άχρηστο, πολύ από χαρτοπετσέτα χρωματιστή, πολύ τάρανδος και Άγιος Βασίλης. Κοίτα να δεις, αδελφέ μου, πού ξοδεύω τη ζήση μου! Σε κεράκια αρωματικά, σαπουνάκια και κρεματζούλια για το κινητό. Με μουσική υπόκρουση την «Άγια Νύχτα» και φόντο χιονισμένες καλύβες. Θυμάμαι όταν είχα πάει στην Αμερική στις αρχές του ΄90, πόσο μου έχει κάνει εντύπωση αυτή η αισθητική της υπερβολής στον διάκοσμο των καταστημάτων, στα μεγέθη των βιτρινών, στην ποσότητα των φώτων. Όλα πολλά. Όλα μεγάλα. Πολύ φωτεινά, πολύ χρωματιστά, πολύ δελεαστικά. Τώρα έφτασαν και στο… χωριό μας οι ψεύτικοι τάρανδοι και τα δαιδαλώδη γκαράζ. Μόνο που στα μέρη μας το ταμείο είναι μείον και οι κάρτες τρέμουν στο πορτοφόλι. Κι εδώ είναι που τρελαίνεται ο νους του ανθρώπου: Πού τα βρίσκει ο κόσμος τα λεφτά και ασφυκτιούν οι κυλιόμενες στα εμπορικά κέντρα;

Πού; Και πώς γίνεται τώρα που τα λέω όλα αυτά, να είμαι εδώ, η μικρή να είναι μπουκωμένη με χάμπουργκερ κι εγώ να αγοράζω το τρίτο γλυκούλι βραχιολάκι και να βρίζω που περιμένω στην ουρά;