Πηγαίνω στο σχολείο με την «κλούβα»

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ δεν υπάρχουν πολυκινηματογράφοι, θέατρα, καφετέριες, φαστφουντάδικα, καταστήματα DVD, Ίντερνετ καφέ. Για τους νέους των πόλεων θεωρούνται αυτονόητα. Για τα παιδιά της περιοχής, ωστόσο, είναι πολυτέλειες ή εμπειρίες που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ. «Στον κινηματογράφο έχω πάει μόνο κάποιες φορές που κατέβηκα στο Καρπενήσι ή την Αθήνα. Στο χωριό ακούγεται τρελό ακόμα και να το σκεφτεί κανείς. Για θέατρα, καφετέριες, μπαράκια, φυσικά, ούτε λόγος», λέει η Χαρούλα, η οποία είναι από εκείνους που μένουν πιο μακριά από το Ραπτόπουλο.

Κάθε πρωί φεύγει από το χωριό της, τα Κέδρα για να πάει στο σχολείο. Επιστρέφει, όταν πια έχει σχεδόν νυχτώσει. «Για να πάω στο σχολείο χρειάζομαι περίπου 45 λεπτά. Πρέπει να σηκώνομαι πολύ νωρίτερα από όλους για να προλάβω την “κλούβα” και στη συνέχεια το ΚΤΕΛ. Αμέσως μόλις τελειώσει το μάθημα, δεν έχουμε καθόλου χρόνο γιατί το ΚΤΕΛ δεν μπορεί να περιμένει για να γυρίσουμε πίσω», σημειώνει.