«Άφησα το Γυμνάσιο για να δουλέψω»

«Στα 14 χρόνια μου αναγκάστηκα να εγκαταλείψω το σχολείο κι αυτό γιατί βρέθηκα σε μεγάλη οικονομική ανάγκη και έπρεπε πάση θυσία να συντηρήσω τον εαυτό μου».

Τα πειράγματα στους καθηγητές, η φασαρία στην τάξη και οι φωνές στο προαύλιο δεν ανήκουν στις σχολικές αναμνήσεις της 19χρονης σήμερα Μαρκέλλας Μαρμαρινού. Η ανάγκη για δουλειά λόγω μεγάλου οικονομικού προβλήματος δεν της άφησε το περιθώριο να ζήσει φυσιολογική σχολική ζωή.

Εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5-14 ετών εργάζονται κάτω από αντίξοες συνθήκες σε ολόκληρο τον κόσμο, σύμφωνα με τα στοιχεία

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ

Οι μισοί από τους μαθητές των Εσπερινών σχολείων της Αθήνας δηλώνουν ότι άρχισαν να δουλεύουν πριν από τα δεκατέσσερα

της UΝΙCΕF.

Στην Ελλάδα, το μαύρο φόντο στον σημερινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Παιδιού συνθέτουν η παιδική εργασία, ο αποκλεισμός από την εκπαίδευση, η κακοποίηση και η σεξουαλική εκμετάλλευση. «Η πρώτη μου δουλειά ήταν σε κομμωτήριο, όταν ήμουν 14 ετών. Δούλευα πολλές ώρες την ημέρα και το ρεπό μου ήταν μόνο ένα, αφού τις υπόλοιπες έξι μέρες βρισκόμουν στο πόστο μου» λέει στα «ΝΕΑ» η νεαρή Μαρκέλλα Μαρμαρινού. Τότε ήταν, όπως αναφέρει, που παράτησε το σχολείο. «Με μεγάλη μου στενοχώρια έφυγα από το σχολείο, αφού από τη δουλειά τελείωνα τις περισσότερες φορές στις 9 το βράδυ». Η δουλειά στο κομμωτήριο όμως δεν ήταν και η τελευταία, αφού δύο χρόνια αργότερα βρήκε εργασία σε φούρνο. «Εκεί αναγκαζόμουν να ξυπνάω πολύ πρωί για να πάω στη δουλειά, πριν ακόμη τα άλλα παιδιά να ξυπνήσουν για το σχολείο».

Το γεγονός ότι το ωράριό της στον φούρνο ήταν συγκεκριμένο- τελείωνε το μεσημέρι- της έδωσε την ευκαιρία να ξαναρχίσει το σχολείο. «Γράφτηκα σε Εσπερινό σχολείο και φέτος είμαι μαθήτρια της Β΄ τάξης Γυμνασίου. Παρ΄ όλο που πολλές φορές τρέχω για να τα προλάβω όλα- δουλειά, διάβασμα και σχολείοχαίρομαι πολύ που ξαναγύρισα στα θρανία».

Όπως και η Μαρκέλλα, επτά στους δέκα μαθητές των Εσπερινών σχολείων της Αθήνας δηλώνουν ότι άρχισαν να δουλεύουν πολύ νωρίςοι μισοί, μάλιστα, πριν από τα δεκατέσσερα χρόνια τους.

Σύμφωνα με την έρευνα των κοινωνιολόγων Ιορδάνη Ψημμένου και Στρατή Γεωργούλα, που παρουσιάστηκε σε εκδήλωση του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου, 75.000

παιδιά σήμερα εργάζονται έχοντας αναγκαστεί να ενταχθούν στο εργατικό δυναμικό από πολύ νωρίς, ακόμη και από την ηλικία του πρώτου κύκλου εκπαίδευσης, αναβιώνοντας σε πολλές περιπτώσεις, σε πείσμα της τεχνολογικής επανάστασης που μεσολάβησε, της «γης τους κολασμένους» του προηγούμενου αιώνα.

Αποκλεισμός από την εκπαίδευση
Όπως και παντού, έτσι και στην Ελλάδα, οι «αποκλεισμένοι» του εκπαιδευτικού συστήματος είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα παιδιά φτωχών οικογενειών. Κάθε χρόνο καταγράφονται περίπου 8.000 παιδιά στον μακρύ κατάλογο των αναλφάβητων. Παράλληλα χιλιάδες άλλοι ανήλικοι, κυρίως παιδιά Τσιγγάνων και λαθρομεταναστών, δεν πάνε καθόλου σχολείο.


4.000 κακοποιημένα παιδιά κάθε χρόνο

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 4.000 ΠΑΙΔΙΑ κακοποιούνται κάθε χρόνο σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Τμήματος Κακοποίησης- Παραμέλησης του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού. Από αυτά υπολογίζεται ότι περίπου 100 πεθαίνουν και πάνω από 100 μένουν ανάπηρα. Οι αριθμοί αυτοί αφορούν μόνο τις πολύ σοβαρές περιπτώσεις, καθώς ελαφρύτερες περιπτώσεις κακοποίησης- παραμέλησης παιδιών δεν καταγράφονται αλλά υπολογίζονται στις 20.000 ετησίως. Εξάλλου, τα στοιχεία δείχνουν ότι το 7% του πληθυσμού στην Ελλάδα γνωρίζει κάποιο παιδί που έχει πέσει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.