[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ηappy new ear

Μ΄αρέσει αυτή η νουβοτέ που εφαρμόζουν τα τελευταία χρόνια τα καφενεία και τα ζαχαροπλαστεία της πλατείας Κολωνακίου. Μιλώ γι΄ αυτήν την υπαίθρια ψηλοκρεμαστή σόμπα που, παρά τον ψόφο, μου επιτρέπει να πίνω το καφεδάκι μου στο κεκλιμένο πεζοδρόμιο, χειμώνα καιρό. Κι ενώ τα πόδια μου παραμένουν κόκαλο, το εν λόγω μαραφέτι μου ψήνει σιγά σιγά το σκαλπ δίνοντας νέες προοπτικές στη χρόνια ωτίτιδά μου.

Σε κατάσταση σεμι-φρέντο προσπαθώ να μαντέψω από την ετικέτα της σακούλας τι αγόρασαν οι διπλανοί μου, αλλά τα νέας κοπής ρινγκ τόουνς μου παίρνουν τα αυτιά και δεν μ΄ αφήνουν να συγκεντρωθώ στο ρεπορτάζ. Αρπίσματα από ξυλόφωνο, σουξεδάκια εποχής, κακαριστά γέλια, κινέζικα γκονγκ, ροκιές, στριγκλιές, κλάματα, γκαρίσματα, κικιρίκου, ποδοσφαιρικά συνθήματα, αναιδείς σωματικοί ήχοι και η κλασική άρια από την Κάρμεν με κάνουν να πληρώσω τον λογαριασμό και να αναζητήσω τη χαρά της γιορτής στο μπροστινό κάθισμα ενός ταξί.

Καργάρω τη ζώνη ασφαλείας και ετοιμάζομαι να απολαύσω τη θαλπωρή της κίτρινης καμπίνας, όταν μια ριπή κρύου αέρα τρυπώνει απροειδοποίητα στο δεξί μου αυτάκι. Περιττό να το διαπραγματευτώ. Ο ταξιτζής διατηρεί στο ακέραιο το δικαίωμα να ανεβοκατεβάζει το αυτόματο παράθυρό μου για να ψαρεύει νέους πελάτες καθ΄ οδόν. Τον αφήνω να σκανάρει με το μάτι του τις στάσεις των λεωφορείων, βάζω το κασκόλ μου κεφαλομάντιλο κι ανεμοδαρμένη σαν τη Μανταλένα, έτσι μου ΄ρχεται να φωνάξω: Άλλος με τη βάρκα μας…