Η «πρόστυχη γοητεία»

Η αφηγήτρια θα προσέξει τον άνδρα από μακριά, θα τον δει από κοντά και θα καταληφθεί από ένα κύμα περιέργειας και ερεβώδους έλξης. Θα αποτραβηχτεί από τους πάντες και τα πάντα, ζώντας στο έρημο πλέον σπίτι- διότι έπειτα από πολλές παλινωδίες αγάπης, μίσους, ενοχών, έχει εν τω μεταξύ απολύσει την Αδελίτα. Με μια γενναία δόση καταθλιπτικότητας, θα βυθιστεί στα έγκατα του ψυχισμού της προσπαθώντας να διαλευκάνει τα καμώματα της Αδελίτας, της Δωροθέας, αλλά και τα τερτίπια της τόσο παραμελημένης θεοσκότεινης πλευράς του εαυτού της. Μέχρι την τελευταία σελίδα, θα την παρακολουθούμε να αυτοπαρακολουθείται στον ιδιότυπο εκτροχιασμό της ζωής της.

«Ναι, κάτι τέτοιο» σκέφτηκα, έχοντας μόλις τελειώσει το βιβλίο, ακούγοντας στο Μegaron Ρlus τον κορυφαίο ψυχαναλυτή Οtto Κernberg να μιλάει για την Ενόρμηση του Θανάτου. Διότι μαζί με την αφηγήτρια, το ίδιο το βιβλίο ντεραπάρει σε μια κατάδυση στην ψυχολογία της σεξουαλικότητας: στη σπηλαιώδη επιθυμία που εμπεριέχει, μαζί με την ηδονή, μια γενναία δόση «πρόστυχης γοητείας» και αυτοκαταστροφής. Το τέλος που μας επιφυλάσσει η συγγραφέας είναι επιτυχώς μετέωρο, αλλά θα προτιμούσα το βασανιστικό αυτό πέρασμα να είχε συντελεστεί ταχύτερα και όχι τόσο ελλειπτικά.