ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η σημαία

O λόγος στους αναγνώστες. Η Ι.Τουρουκίδου-Σερενέ, Σεβδικίου 10, Ν. Σμύρνη, γράφει: «Ποιος είπε ότι μπορούν οι οπαδοί οποιουδήποτε κόμματος να κατεβάζουν την ελληνική σημαία στους δρόμους, να την ανεμίζουν και μερικοί να σκουπίζουν ενίοτε τους δρόμους χοροπηδώντας ή και εγκαταλείποντάς την;

Ποιος είπε ότι η ελληνική σημαία, εκτός του ότι πρέπει ν΄ ανεμίζει ψηλά στα κοντάρια, στα μπαλκόνια κατά τις εθνικές εορτές, στην Ακρόπολη καθημερινά, σε υπουργεία, δημόσια κτίρια, πολεμικά και εμπορικά πλοία, μπορεί να γίνεται ένα οποιοδήποτε πανό, έμβλημα δήθεν του κόμματος και να διασύρει το κοινό αίσθημα περί πατρίδας και θρησκείας;

Δηλαδή οι άλλοι Έλληνες, τα άλλα κόμματα, δεν έχουν αισθήματα ελληνικά; Δεν ρέει στις φλέβες τους ελληνικό αίμα; Δεν αγαπάνε την πατρίδα; Την Ελλάδα;

Δεν θα μπορούσαν, κάλλιστα, οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας να εκφράσουν την αγάπη στο κόμμα τους, στον αρχηγό τους, να πάρουν τα χρώματά της τουλάχιστον και το έμβλημα του κόμματός τους και να διαδηλώσουν, όπως είχαν κάνει μερικοί; (Ελάχιστοι βέβαια).

Αυτό είναι το ιερό πανί με τον σταυρό, με τις ασπρογάλαζες λωρίδες για το οποίο χιλιάδες Έλληνες πότισαν με το αίμα τους την ελληνική γη υπερασπίζοντάς την.

Το πανί αυτό το ιερό το κρατούν με καμάρι οι σημαιοφόροι στις παρελάσεις και υπερηφανεύονται. Και μάλιστα πολλές φορές εξανίστανται αν κάποιος ξένος, άριστος στην επίδοση, την κρατήσει, όπως συνέβη πριν από 2-3 χρόνια.

Ο Κώστας Κουκίδης, αγροτόπαιδο από τη Ναύπακτο, υπερασπίζοντάς την ως φρουρός στον Ακρόπολη το 1941, όταν τον διέταξε ο Γερμανός αξιωματικός να την κατεβάσει και στη θέση της ν΄ ανυψωθεί η γερμανική, αφού την κατέβασε ταπεινωμένος, με πόνο βαθύ και με ευλάβεια τη δίπλωσε, την έσφιξε στο στήθος του και ρίχτηκε με αυτήν από το βράχο της Ακρόπολης!!!

Θα σημειώσω ένα γεγονός που έλαβε χώρα στη Γαλλία το 2000, κατά την επέτειο της Συνθηκολόγησης του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Αψίδα του Θριάμβου.

Η ελληνική Ένωση ετοιμαζόταν ν΄ αναχωρήσει και ο σημαιοφόρος μας από απροσεξία ή άγνοια πήγε να τοποθετήσει τη σημαία στο πορτμπαγκάζ του πούλμαν. Τότε η άκρη της σύρθηκε κατά γης. Τρέχει ένας Γάλλος αστυνομικός, την παίρνει, την τυλίγει προσεκτικά, την ασπάζεται και υποδεικνύει στον σημαιοφόρο να τη βάλει μέσα στο πούλμαν, πάνω από τα καθίσματα των επιβατών. Μας έδωσε ένα μάθημα καλότατο, γιατί όλοι οι Γάλλοι σέβονται τις σημαίες τους και όσες έλαβαν μέρος στους πολέμους τις ονομάζουν “τιμημένες” και παρελαύνουν με αυτές κατά τις εθνικές τους ειορτές. Και βλέπεις ένα πανέμορφο δάσος σημαιών με υπέροχα χρώματα.

Εμείς πότε είχαμε τη χαρά να δούμε να παρελαύνουν οι σημαίες μας που είχαμε κατά καιρούς οι Έλληνες ως σύμβολο ή έμβλημα σε διάφορους τόπους; Και είναι τόσες πολλές από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου σχεδόν και ιδιαίτερα από το 1821».