[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Του Αγίου Πνεύματος ήταν

Ας το πω κι αυτό, μια που έφτασε η ώρα. Ήταν ο Μάιος που μας πέρασε, 28, Δευτέρα, όταν συνάντησα το Πνεύμα των Χριστουγέννων. Στη Βουλιαγμένη. Λίγα μέτρα μετά τη στροφή στον Λαιμό.

«Ψιτ», ακούω. Γυρνάω. Το πνεύμα. Τι θα πει πώς το κατάλαβα; Συστήθηκε. «Είμαι το Πνεύμα των Χριστουγέννων», είπε. Μπερδεύτηκες του λέω, αλλά δεν πειράζει. Το Άγιο Πνεύμα είσαι. Του Αγίου Πνεύματος έχουμε, δεν μπορεί να είσαι των Χριστουγέννων. Αλλά δεν μπερδεύτηκε, επιμένει. Βγάζει και ένα τριγωνάκι από την τσέπη. «Κάλαντα», κάνει με νόημα. Ό,τι πεις του λέω, αλλά πάμε πιο ΄κεί μη μας περάσουν και για τρελούς. Λοιπόν, μη σας ζαλίζω άλλο, το Πνεύμα ήταν στ΄ αλήθεια, και λίγο βαριά ντυμένο για την εποχή. Ποιος ο λόγος της επίσκεψής σας- ρωτώ- έτσι εξ απροόπτου; «Εκστρατεία ενημέρωσης», εξηγεί. Α, κατάλαβα, λέω. Δηλαδή; «Θέλω να διευκρινίσω μερικά πράγματα και να ξεδιαλύνω παρεξηγήσεις, από νωρίς για να προλάβω», λέει. «Για παράδειγμα, ποτέ δεν επικρότησα εορτοδάνεια στο όνομά μου, ποτέ δεν ζήτησα εορταστικό μενού ως σοβαρή επένδυση, ποτέ δεν έστειλα τη γαλοπούλα στα ύψη. Επίσης- έκανε και ζέστη εκείνη την ημέρα, συνέχισε όμως απτόητο- ποτέ δεν ζήτησα να στολιστεί το πιο ψηλό δέντρο, Πνεύμα είμαι, βολεύομαι παντού. Εγώ πάλι (το Πνεύμα μιλάει ακόμη) κανέναν δεν έβαλα στην πρίζα να τρέχει να ψωνίζει σαν να μην υπάρχει αύριο, γιατί δεν είναι του χαρακτήρα μου να με κατηγορούν μετά, πικραίνομαι, δεν τρώω και μένουν τα μελομακάρονα. Αρκετά ακούω- λέει το Πνεύμα- όλα αυτά τα χρόνια. Και παρακαλώ- είχε πάρει φόρα- να με αφήνουν ήσυχο και να μη με ζαλίζουν από τον Οκτώβριο, το συμβόλαιό μου δεν με υποχρεώνει να εμφανίζομαι νωρίτερα από τον Δεκέμβρη (άλλο τώρα, που θέλω εγώ)». Θα τα έχω υπόψη όλα αυτά και κάνω να φύγω. «Ψιτ», μου λέει πάλι. «Και σ΄ εκείνον τον έρμο τον Σκρουτζ ποτέ δεν φέρθηκα έτσι που λένε».