[ Πρόσωπα ] Η ώρα της δίκης

Πήρε το λεωφορείο στη Μασσαλία για να συναντήσει έναν φίλο της και βρέθηκε να νοσηλεύεται με φρικτά εγκαύματα. Τη Δευτέρα, άρχισε στη Μασσαλία η δίκη των νεαρών που έβαλαν φωτιά στο λεωφορείο.

Εκείνο το βράδυ, πέρυσι τον Οκτώβριο, ενώ οι ταραχές συνεχίζονταν στα υποβαθμισμένα προάστια του Παρισιού, οκτώ ανήλικοι μπήκαν στο λεωφορείο 32 της Μασσαλίας, έριξαν βενζίνη στα καθίσματα, φώναξαν στους επιβάτες «Κατεβείτε!» και έβαλαν φωτιά.

Η 26χρονη Μαμά Γκαλεντού πήγε να κατέβει, όμως γλίστρησε στη βενζίνη. Οι φλόγες την αγκάλιασαν, ακολούθησαν το κώμα, η μάχη με τον θάνατο, ο πόνος.

Δεκατρείς μήνες αργότερα, μόνο το πρόσωπο της φοιτήτριας είναι άθικτο.

Κάηκε το 62% του σώματός της- στο 60% έφερε εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού. Τα βάσανά της δεν έχουν τελειώσει, καθώς οι πληγές της δεν θα σταθεροποιηθούν πριν από τον ερχόμενο Μάιο. Στη δίκη, η οποία διεξάγεται κεκλεισμένων των θυρών και θα διαρκέσει ώς την Παρασκευή, θα καταθέσει μέσω τηλεδιάσκεψης.

Έξι έφηβοι δικάζονται για «καταστροφή λεωφορείου με εμπρησμό και πρόκληση μόνιμου ακρωτηριασμού ή αναπηρίας». Οι δύο άλλοι δράστες, που ήταν κάτω των 16 ετών όταν διαπράχθηκε το αδίκημα, έχουν ήδη καταδικαστεί από δικαστήριο ανηλίκων σε οκταετή κάθειρξη και έχουν καταθέσει έφεση. «Είχα πάει στη δίκη τους, έφυγα όμως χωρίς απαντήσεις», λέει η Μαμά Γκαλεντού. «Δεν είπαν τίποτε. Ήταν μάλλον απογοητευτικό. Φάνηκε πως δεν αντιλαμβάνονται αυτό που ζω…».

Οι έξι κινδυνεύουν με ανώτατη ποινή κάθειρξη 15 ώς 30 ετών, αναλόγως των ελαφρυντικών που θα τους αναγνωριστούν. «Είτε τους τιμωρήσουν με 50 χρόνια είτε με τρεις μήνες, η κατάστασή μου δεν θα αλλάξει. Πρέπει απλώς η ποινή να χρησιμεύσει σε κάτι, να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν», λέει το θύμα, το οποίο δεν βλέπει στην πράξη τους κανενός είδους εξέγερση: «Έχουμε το δικαίωμα να διεκδικούμε, να αμφισβητούμε, αλλά όχι έτσι! Δεν βλέπω ποιο είναι το μήνυμα από κάτι τέτοιο. Καίνε εξοπλισμό τον οποίο χρησιμοποιούν. Φανταστείτε αν κάθε φορά που κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος, καίει κάτι. Δεν θα μπορούμε να ζήσουμε».

Η Μαμά Γκαλεντού γεννήθηκε το 1980 στη Μασσαλία, όπου σπούδαζαν οι γονείς της. Τριών ετών έφυγε για τη Σενεγάλη. Μετά το Λύκειο, επέστρεψε στη Μασσαλία για σπουδές. Τώρα επιστρέφει σταδιακά στη ζωή. «Πάω καλύτερα, όμως χρειάζεται πολύς, πάρα πολύς χρόνος. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο». Βλέπει όμως αποτελέσματα. Έμαθε ξανά να περπατάει. «Μαθαίνω με πόνο», λέει. «Ξαναμαθαίνω ακόμη και να χαμογελώ! Δεν εννοώ ότι μαθαίνω να ανακαλώ θετικά συναισθήματα, αλλά να συσπώ τους σωστούς μυς… Έχω ανάγκη να διασκεδάζω, να γελάω με τους φίλους μου. Ταυτόχρονα έχω ένα σωρό καταναγκασμούς, χωρίς περιθώριο επιλογής…».