[ Δρόμοι ]

Ένας άνθρωπος…
… στη Νάξο πήγε να πάρει το κεφάλι ενός άλλου ανθρώπου με σπαθί (τελικά αρκέστηκε στο χέρι του). Ένας άλλος στην Αμερική έσφαξε τον πατέρα του (πάλι με σπαθί) και ύστερα σκότωσε τον πρώτο τυχόντα που βρέθηκε στον δρόμο του (αυτόν με πιστόλι). Στην Ινδία γυρίζουν ταινία για τον «άνθρωπο της μπίρας», που σκότωσε καμιά δεκαριά άστεγους σε ένα πεζοδρόμιο, αφού πρώτα τους μέθυσε (με μπίρα). Όσο για εμάς τους υπόλοιπους, αν ανησυχούμε για κάτι είναι για τούτη τη σκέψη: μήπως είναι κακό που νιώθουμε τόσο πολύ φυσιολογικοί; Τα πράγματα…
… είναι πολύ απλά. Όταν είμαστε άρρωστοι, υπάρχει κάτι που δεν είναι φυσιολογικό. Κι όταν όλα είναι φυσιολογικά, δεν είμαστε άρρωστοι. Μήπως όμως τα πράγματα παραείναι απλά έτσι; Γιατί όσο περισσότερο νιώθουμε φυσιολογικοί τόσο βαρύτερο είναι το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε. Όπου κι αν βρεθούμε, δεν περνάει στιγμή που να μη σκεφτούμε, να μην ανησυχήσουμε, να μην αναρωτηθούμε αν όλα όσα κάνουμε, όλα όσα σκεφτόμαστε, όλα όσα επιθυμούμε (ή δεν επιθυμούμε), είναι πράγματι φυσιολογικά. Υπάρχει ένας Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος, ο Γκιγιόμ ντε Μπλαν, που έχει εντρυφήσει σε αυτή την ανθρώπινη κατάσταση με το δοκίμιό του «Οι ασθένειες του φυσιολογικού ανθρώπου». Ανακαλύπτει μια παθολογία σε αυτή την ιδέα του «φυσιολογικού ανθρώπου». Είναι καταδικασμένος σε μια ατέρμονη προσπάθεια να κατακτήσει μια αψεγάδιαστη ζωή. Όμως πού βρίσκεται αυτή; Πώς θα την ξεχωρίσει; Ακόμη και η ιδέα πως υπάρχει μια τέτοια ζωή, δεν είναι παρά μια αξιοθρήνητη αυταπάτη.

Οι περισσότεροι…
… από εμάς ζούμε συνηθισμένα. Το πολύ πολύ που έχουμε να διαλέξουμε όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι είναι ανάμεσα σε αυτό που κάνει η πλειονότητα και εκείνο που κάνει η μειονότητα των ανθρώπων: γραβάτα ή σκουλαρίκι, τηλεόραση ή κουλτούρα. Άδικα ονειρευόμαστε την εξέγερση, πλέκουμε ελεγεία στην «ιερή τρέλα», διθυράμβους στην αναρχία. Πρέπει να το παραδεχθούμε, όχι δίχως μια μελαγχολία, πως η ζωή του φυσιολογικού ανθρώπου δεν εμπνέει ενθουσιασμό.

Υπάρχει…
… φάρμακο, γιατρέ μου; Μπορεί μεν ο Γκιγιόμ ντε Μπλαν να έχει καταλήξει σε αυτά τα συμπεράσματα, αλλά πρέπει να του αναγνωρίσουμε πως δεν μας αφήνει μέσα στην απόγνωση. Γιατί μέσα στην ταπεινή καθημερινότητα της ζωής ανακαλύπτει ένα σωρό απειροελάχιστες αντιδράσεις και ιδιόρρυθμες συμπεριφορές που κάνουν τον έναν άνθρωπο να διαφέρει από τον άλλο: ο τρόπος που θα χρησιμοποιήσει κάποιος μια κατάσταση, ένα αντικείμενο, μια χειρονομία, μια λέξη. Η βιογραφία που ξέραμε μέχρι τώρα, δεν είναι πια επαρκής: «Γεννήθηκε, εργάστηκε, πέθανε». Γιατί αυτός ακριβώς ο άνθρωπος πέρασε από την εφηβεία, πήρε το μετρό, διάβασε την εφημερίδα στο καφενείο, ξέχασε την ομπρέλα του, συνάντησε έναν γείτονα, τσακώθηκε μαζί του και α) του γύρισε τις πλάτες ή β) τον άρπαξε από τον λαιμό και τον έπνιξε στον δρόμο. Οι φυλακές είναι γεμάτες από πρώην φυσιολογικούς ανθρώπους.