[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το παράπονο μιας εργαζόμενης μητέρας

Πάνω στο γραφείο μου είναι απλωμένα εδώ και εβδομάδες τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, που προαναγγέλλουν τις κυβερνητικές προθέσεις: «Τέλος στις συντάξεις των εργαζόμενων μητέρων», «Κόβουν τις πρόωρες συντάξεις των μητέρων ανήλικων παιδιών»…

Έτσι, είπα να διηγηθώ μέσα σε λίγες γραμμές την ιστορία μιας εργαζόμενης μητέρας, την περίοδο εκείνη της ζωής της που ονομάζουν- θεωρητικά- ως «τα καλύτερα χρόνια»… Η μητέρα αυτή γέννησε- ύστερα από πολύχρονες προσπάθειες- ένα παιδί και προσπάθησε να το αναθρέψει η ίδια, χωρίς να το «πετάξει» σε μια ξένη γυναίκα. Μέσα σε ένα ανταγωνιστικό και ανδροκρατούμενο επαγγελματικό περιβάλλον, με πολύ μικρές αβάντες από τις γιαγιάδες, με αγωνίες, άγχη, ξενύχτια πάνω από την κούνια και το κομπιούτερ (το άγιο αυτό μηχάνημα, που πηγαινοερχόταν σαν τρελό από το γραφείο στο σπίτι με μισοτελειωμένα κείμενα) και με πανταχού παρούσα την αίσθηση ότι δεν ήταν πουθενά όσο θα ήθελε σωστή- ούτε ως μάνα ούτε ως επαγγελματίας.

Στα δεκαπέντε χρόνια «επίσημης» εργασίας- και ενώ το παιδί ήταν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικούαποφάσισε να πάρει πρόωρη σύνταξη λόγω του ανήλικου παιδιού (κι ας ήταν μόνο το 30% της κανονικής). Έβλεπε ότι το παιδί της τη χρειαζόταν τώρα ακόμα περισσότερο απ΄ ό,τι όταν ήταν μωρό. Αμ, δε! Λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τον… νόμο Σιούφα! Στο Ταμείο της έμαθε ότι ο νόμος, που είχε προλάβει να περάσει η βραχύχρονη κυβέρνηση Μητσοτάκη, όριζε ότι η μητέρα ανηλίκου έπρεπε να είναι και κάποιας ηλικίας (48,5 χρόνων στην προκειμένη περίπτωση)- τώρα, τι ανήλικο παιδί θα είχε σε αυτή την ηλικία, είναι απορίας άξιον. Η συγκεκριμένη μητέρα είχε την «ατυχία» να είναι κάπως νεώτερη. Το κεφάλι κάτω, λοιπόν, το παιδί στο ένα χέρι, την πένα και το τηλέφωνο στο άλλο- και ο αγώνας συνεχίσθηκε. Όταν, πια- αποκαμωμένη- έφθασε την περίφημη «απαραίτητη» ηλικία, το παιδί δεν χρειαζόταν τόσες ώρες τη μητρική φροντίδα… Το σωστό timing είχε περάσει. Και το είχε πληρώσει ακριβά και αυτή και το παιδί της…

Η ιστορία μιας εργαζόμενης μητέρας, της υποφαινόμενης… Που είμαι σίγουρη ότι δεν θα αγγίξει κανέναν από τους καρεκλοκένταυρους γραφειοκράτες πολιτικούς, που σημειώνουν στους ψυχρούς προϋπολογισμούς τους να τελειώνουν με αυτό το «μίασμα» του κοινωνικού κράτους, που λέγεται «μειωμένη σύνταξη για μητέρες ανηλίκων». Ντροπή τους!