Ζεις πολύ, απολύεσαι νωρίς

«ΖΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, άρα πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο». Εκ πρώτης όψεως, ακούγεται λογικό το επιχείρημα των πάσης φύσεως «σκληρών» του Ασφαλιστικού: Άλλο τι ίσχυε τη δεκαετία του ΄50 και του ΄60 και άλλο τώρα, που ο μέσος Έλληνας προορίζεται να ζήσει κοντά 80 χρόνια… Μάλιστα. Όμως, τι σημαίνει αυτό, σε μία χώρα που δεν έχει καταφέρει να μειώσει την ανεργία κάτω από το 7,5% – 8% τα τελευταία χρόνια- και μάλιστα, με μαγείρεμα των ποσοστών; Σημαίνει πρακτικά ότι για τους εργαζομένους εκτός του δημόσιου τομέα, που γίνονται «ακριβότεροι» για τις επιχειρήσεις όσο μεγαλώνουν, τα «δύσκολα χρόνια» θα γίνουν περισσότερα.

Ποια είναι τα «δύσκολα χρόνια»; Μα, τα χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση, όταν οι επιχειρήσεις θα μπαίνουν στον πειρασμό να απολύουν τους «γέρους», προκειμένου να τους αντικαταστήσουν με νέους, που είναι πολύ «φτηνότεροι» και- βεβαίως- έχουν μεγαλύτερη όρεξη για δουλειά.

Οι χρυσοί πειρασμοί
ΒΕΒΑΙΑ, ο «πειρασμός» αυτός υφίσταται και σήμερα. Άλλο πράγμα όμως είναι να υπάρχει η 35ετία και άλλο η 37ετία. Άλλο πράγμα να μπορεί κάποιος να φύγει στα 62 και άλλο στα 67 χρόνια. Στην πραγματικότητα, το εύκολο επιχείρημα «ζεις περισσότερο, να δουλέψεις περισσότερο», οδηγεί σε μία εργασιακή ζούγκλα, πολύ πιο σκληρή από τη σημερινή. Η περίοδος της ανασφάλειας για όλους τους εργαζομένους θα αρχίζει μάλιστα πιο νωρίς, αφού η προσδοκία για συνταξιοδότηση θα μεταφερθεί πιο αργά στο μέλλον.

Το «περίεργο» είναι ότι όπου έχει γίνει ιδιωτικοποίηση τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, έχουν ξεκινήσει διαδικασίες για χρυσοπληρωμένες εθελούσιες εξόδους, με απόφαση των νέων ιδιοκτητών. Σε όλες τις περιπτώσεις, πρόκειται για πολυεθνικές επιχειρήσεις που κοιτάζουν πριν από όλα το συμφέρον των μετόχων τους- άρα, δεν έχουν σκοπό να μοιράσουν χρήμα στους υπαλλήλους τους, αλλά περιμένουν να κερδίσουν από τις εθελούσιες εξόδους. Για τους γίγαντες του καπιταλισμού, λοιπόν, δεν ισχύει το «ζεις περισσότερο, δούλεψε περισσότερο». Γιατί να ισχύει για τους υπολοίπους;