ΠΡΟΣΩΠΑ Τα κορίτσια ως «ιδιοκτησίες»

Στα εννέα της, η μητέρα της την εξέδιδε.

Στα 18 της, ένας Ιρανός δικαστής την καταδίκασε σε απαγχονισμό, αλλά μια δικηγόρος την έσωσε. Η Λεϊλά αφηγήθηκε προχθές την ιστορία της στο Radio 4 του ΒΒC.

Σήμερα είναι μια 22χρονη γυναίκα και τα δύο τελευταία χρόνια ζούσε στην Τεχεράνη, σ΄ ένα ιδιωτικό ίδρυμα για άπορες νεαρές γυναίκες, το «Ομίντ ι Μερ», που σημαίνει Ελπίδα. Εκεί ήταν που τη συνάντησε η Τζούλια Ρούκι του βρετανικού ραδιοσταθμού.

«Ήμουν εννέα χρόνων όταν η μητέρα μου άρχισε να με πουλάει», αφηγήθηκε η Λεϊλά. «Δεν καταλάβαινα, μου έλεγε “πάμε να αγοράσουμε σοκολάτες”. Ήμουν μικρή και με ξεγελούσε. Με πήγαινε σε διάφορα μέρη». Στα «μέρη» αυτά την πουλούσε για σεξ και άγνωστοι τη βίαζαν. Είχε γίνει η κύρια πηγή εισοδήματος της πενταμελούς οικογένειάς της και τα περισσότερα από τα χρήματα που έβγαζε πήγαιναν για ναρκωτικά.

Η δικηγόρος που της έσωσε τη ζωή, η Σαντί Σαντρ, λέει πως η ιστορία της Λεϊλά δεν είναι μοναδική. «Τα κορίτσια είναι από τις πρώτες ιδιοκτησίες ενός γονιού που μπορούν να ανταλλαγούν ή να πωληθούν», αφού βάσει του ισλαμικού Ποινικού Κώδικα ο πατέρας έχει τεράστια εξουσία επί των παιδιών του, εξηγεί. «Αν ένας πατέρας αποφασίσει να σκοτώσει το παιδί του, δεν θα καταδικαστεί σε θάνατο, θα πάει μόνο φυλακή για έναδυο χρόνια».

Η Λεϊλά ζούσε στην Αράκ, μια μικρή πόλη τέσσερις ώρες με το αυτοκίνητο νότια της Τεχεράνης. Όταν παντρεύτηκε, ο σύζυγός της άρχισε να την πουλάει κι αυτός για σεξ, ακόμη και σε 15 άνδρες μέσα σε μια νύχτα. Δύο μήνες μετά τον γάμο, η αστυνομία έκανε έφοδο στο σπίτι και συνέλαβε τους πάντες. Στη διάρκεια της δικαστικής έρευνας, οι αδελφοί της Λεϊλά ομολόγησαν ότι τη βίαζαν. Εκείνοι τιμωρήθηκαν με μαστίγωση και η Λεϊλά, η οποία κατηγορήθηκε για αιμομιξία, σε θάνατο. «Οι άνδρες δικαστές έχουν όλοι τους μια σοβινιστική άποψη και βλέπουν τη γυναίκα ως ένοχη», λέει η Σαντρ. Αργότερα οι αδελφοί της Λεϊλά ανακάλεσαν τις ομολογίες τους και η δικηγόρος άσκησε έφεση και κέρδισε.

Σήμερα η Λεϊλά ζει σ΄ ένα μικρό διαμέρισμα στην Τεχεράνη. Κάποιος τη φροντίζει 24 ώρες το 24ωρο και τα έξοδα καλύπτουν η Σαντρ και το «Ομίντ ι Μερ». Όταν έφτασε στο κέντρο «δεν ήξερε τίποτε», λέει η Μαργιανέχ Χαλατί, ιδρύτρια του «Ομίντ ι Μερ», «ούτε καν ότι πρέπει να φοράει σερβιέτα όταν έχει περίοδο». Σήμερα η Λεϊλά μαθαίνει να διαβάζει και κερδίζει χρήματα ως μοδίστρα. Και η κατάσταση στο Ιράν σταδιακά αλλάζει. Η χώρα ψήφισε πριν από πέντε χρόνια τον πρώτο νόμο της περί προστασίας των παιδιών. Και την ερχόμενη άνοιξη δικηγόροι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα καταθέσουν στο Κοινοβούλιο νομοσχέδιο που καθιστά ευκολότερη τη δίωξη σε περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών.