Αεροδρόμια της συμφοράς

Τα αεροδρόμια του Ντακάρ στη Σενεγάλη, του Νέου Δελχί στην Ινδία, του Μινεράλνι Βόντι στη Ρωσία, της Βαγδάτης στο Ιράκ και το Σαρλ Ντε Γκωλ στο Παρίσι είναι τα πέντε χειρότερα στον κόσμο, σύμφωνα με το περιοδικό «Foreign Ρolicy». Οι ανταποκριτές της εφημερίδας «Ιndependent» καταθέτουν τη δική τους εκδοχή.
«Oι επισκέπτες του Παρισιού περιμένουν κάτι περισσότερο από βρώμικες αίθουσες, αγενές προσωπικό, δαιδαλώδη διάταξη και πανάκριβο φαγητό», σημειώνει το αμερικανικό περιοδικό για το μοναδικό δυτικό αεροδρόμιο που περιλαμβάνει ο κατάλογός του. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς γιατί το αεροδρόμιο

TA NEA on line

Η λίστα του Foreign Ρolicy με τα χειρότερα αεροδρόμια εδώ.

της Βαγδάτης έχει μια θέση στη λίστα. Το Μινεράλνι Βόντι κοντά στα σύνορα με την Τσετσενία με τις αφίσες αυτών που αναζητούνται στους τοίχους μοιάζει να μην ξέφυγε ποτέ από το σοβιετικό παρελθόν του. Στο Ντακάρ τα καθίσματα σπανίζουν, ενώ οι ταξιδιώτες περικυκλώνονται συνήθως από μικροπωλητές και αστυνομικούς που τους απομακρύνουν. Στο Νέο Δελχί δύσκολα μπορεί να επισκεφθεί κανείς τις τουαλέτες και δύσκολα μπορεί να αποφύγει τους επιθετικούς επαίτες. Σύμφωνα με τους δικούς μας ειδικούς- τους ξένους ανταποκριτές του «Ιndependent» – τα «δυσάρεστα πράγματα» μπορεί να περιλαμβάνουν ακόμη και όπλα ΑΚ-47 ή κακοποιούς του οργανωμένου εγκλήματος. Για τους περισσότερους από εμάς πάντως η συνήθης εμπειρία δεν είναι ο τρόμος. Είναι η πλήξη.


Ουρές – κολαστήρια

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ότι όλα τα αμερικανικά αεροδρόμια έγιναν τα χειρότερα στον κόσμο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, καθώς οι ουρές για λόγους ασφαλείας έχουν γίνει κολαστήρια.

Έχω μια ιδιαίτερη απέχθεια για το αεροδρόμιο του Λος Άντζελες. Σε δύο περιπτώσεις έχασα την πτήση μου γιατί η Αmerican Αirlines αρνήθηκε να ενισχύσει με προσωπικό τον έλεγχο εισιτηρίων, ενώ η ουρά για τον έλεγχο διαβατηρίων φτάνει τις μερικές εκατοντάδες μέτρα. Κι εκεί έχει κανείς δύο επιλογές: Ή να πληρώσεις «χρυσάφι» το σάντουιτς και τον καφέ ή να μείνεις νηστικός για ολόκληρες ώρες.


Σου κόβει κάθε χαρά

Ο ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ Εξωτερικών Ντάγκλας Χαρντ χαρακτήρισε κάποτε το Χίθροου ως «στρατόπεδο» αν και είχε τη μεταχείριση που επιφυλάσσουν οι αρχές στους επίσημους κάθε φορά που περνούσε από εκεί. Αρκούν μερικές αρνητικές εικόνες: οι ατελείωτες ουρές στον έλεγχο διαβατηρίων που υπάρχουν για να σου κόβουν κάθε χαρά επιστροφής στο σπίτι, τα θλιβερά αποθέματα από καλλυντικά στην αίθουσα αναχωρήσεων, το κόστος του ταξί για να πας στο Λονδίνο, που σου κόβει την ανάσα αν δεν ξέρεις. Στον κατάλογο θα έβαζα και το διεθνές αεροδρόμιο της Γάζας, το οποίο έκλεισε για επτά χρόνια και δείχνει ότι το όνειρο του Αραφάτ για τη «Σιγκαπούρη του μέλλοντος» θάφτηκε τη δεκαετία του ΄90.


Σαν εμπορικό κέντρο

Ο ΚΟΣΜΟΣ μπορεί να νομίζει ότι όταν φτάνει στο Μπαράχας βρίσκεται ήδη στη Μαδρίτη. Στην πραγματικότητα το ταξίδι του έχει μόλις αρχίσει. Το «Μαδρίτη Μπαράχας» υποτίθεται ότι είναι το νέο αεροδρόμιο της ισπανικής πρωτεύουσας, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο όπου οι ταξιδιώτες αισθάνονται ότι μπορεί να χαθούν ακόμη και για χρόνια- ένα φιλικό μου ζευγάρι έψαχνε τον σκύλο του για βδομάδες. Μόνο για να φτάσουν οι επιβάτες στις πύλες επιβίβασης πρέπει να περπατήσουν 20 με 30 λεπτά, περνώντας μπροστά από μια ατελείωτη σειρά καταστημάτων. Αλλά «γκρανγκινιόλ» στην Ευρώπη θα έλεγα ότι είναι το αεροδρόμιο της Μάλαγα (τεράστιο αλλά όχι αρκετά μεγάλο), της Βενετίας (μόνιμες καθυστερήσεις και εστιατόρια που κλείνουν νωρίς) και της Αθήνας (χάνεις σχεδόν εγγυημένα τη βαλίτσα σου).