Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Υπερέχουσα κεφαλή; Πυρ!

Αγαπητή κ. Φοίβη, Χρόνια τώρα κοιτάζω γύρω μου. Βλέπω, διαβάζω, ανησυχώ. Θλιβερό το συμπέρασμα. Το μεγάλο πρόβλημα της κοινωνίας μας είναι η πανίσχυρη συντεχνία των μετρίων, οι οποίοι- από κοινού συμφέροντος αγόμενοι- όταν δουν άνθρωπο καλύτερό τους φροντίζουν πάση θυσία να τον εξουδετερώσουν.

Ισχύει αυτό που έλεγε ο αείμνηστος Γέρος της Δημοκρατίας, Γεώργιος Παπανδρέου: «Υπερέχουσα κεφαλή, σκοπεύσατε, πυρ».

Αυτό το χαρακτηριστικό του έθνους μας έχει τις ρίζες του στην αρχαιότητα. Στην Έφεσο βρέθηκε ψήφισμα που λέει:

«Εξορίζουμε τον Ερμόδωρο επειδή είναι καλύτερός μας». Είναι αυτό που στην αρχαιότητα αποκαλούσαν «δημοκρατικός φθόνος». Δεν ήθελαν καλύτερό τους.

Με εκτίμηση, Βασ. Παλαμηδάς, Ν. Ιωνία, Βόλος Τ ην βλέπετε κι εσείς αυτή την υποβόσκουσα και λίαν φουσκώνουσα (σαν τη θάλασσα σε μπουρίνι ένα πράγμα)

συνωμοσία των μετρίων γύρω, αγαπητέ Βασίλη; Τ ην αισθάνεστε; Που φοβούνται όλοι μήπως κάτι είναι πιο πάνω και τους χαλάσει τη σούπα, ανατρέψει τα κατεστημένα τους και κάνει και καμιά δουλειά σε τούτο το χαμόσπιτο, σε τούτο το ρημάδι, που σεμνά και ταπεινά το κατέλαβαν οι μέτριοι και πάει από το μέτριο στο πιο μέτριο κι από το πιο μέτριο στα τσακίδια (που λέει και το άσμα). Είμαστε περικυκλωμένοι, αγαπητέ Βασίλη. Σεμνά και ταπεινά…


Αμαρτήματα και φιλίες

Έχει και το θέατρο τα απρόοπτά του και τα… φιλικά του ολισθήματα. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο Γιάννης Σολδάτος σε κείμενό του υπό τον τίτλο «Το αμάρτημα του φίλου μου», το οποίο παραθέτω αυτούσιο:

«Πριν από έναν χρόνο ο Ηλίας Λογοθέτης και ο Γιώργος Αρμένης, φίλοι και οι δύο, ξεκίνησαν πρόβες για ένα δικό μου έργο με τίτλο “Οι συνέπειες της παλιάς ιστορίας”, όπου και πρόκειται για μια φανταστική συνάντηση Παπαδιαμάντη και Βιζυηνού στο ψυχιατρείο του Δρομοκαΐτειου. Η υπόθεση πέρασε από διάφορες φάσεις με Κούνδουρο, με Παπαβασιλείου, Γκόνη και τέλος Χατζάκη. Για κάποιον λόγο ο Λογοθέτης απεχώρησε, ίσως επειδή δεν υπήρχε ρόλος για τη σύζυγό του.

Στη συνέχεια πήγε στο Θέατρο Τέχνης και ζήτησε να ανεβάσει Βιζυηνό: «Το αμάρτημα της μητρός μου». Με ενόχλησε, αλλά δεν είπα τίποτε. Τις προάλλες με καλέσανε στην επίσημη, σε μια παράσταση που τη θεωρώ λάθος στημένη και λάθος χρήση τού Λογοθέτη από τον επίσης φίλο Κ. Καπελώνη.

Όμως υπήρχε ένα πρώτο 10λεπτο που καμία σχέση δεν έχει με το “Αμάρτημα”, αλλά επρόκειτο περί αμαρτήματος: ήταν 10 λεπτά από τις “Συνέπειες της παλιάς ιστορίας” στη δραματουργική επεξεργασία του δικού μου έργου που ο Λογοθέτης είχε κάνει πρόβες και ο Καπελώνης γνώριζε από το Πάσχα που κυκλοφόρησε ως βιβλίο. Οι φίλοι σκηνοθέτες Τ. Ψαρράς και Λ. Παπαστάθης που κάθονταν δίπλα, μαζί με τη σύζυγό μου, με απέτρεψαν στο να διακόψω την παράσταση. Δεν επιφυλάσσομαι για κανένα ένδικο μέσον. Απλά, αν έχεις τέτοιους φίλους τι τους θέλεις τους εχθρούς…

Το έργο ανεβαίνει από τον Αρμένη τον Γενάρη». Για την αντιγραφή,
Πασσάρη-σέ μας τρέλα, μετρ

Αγαπητή Ρhoebe, Είναι αλήθεια πως ο Νίκος Καρβέλας (της Άννας Βίσση και της Αννίτας Πάνια, ντε!) έβγαλε τραγούδι με τίτλο «Ποιος φοβάται τον Πάσσαρη», όπως μου είπαν οι κόρες μου; Και, αν ναι, πού θα φτάσει πλέον ο κύριος «Είναι γάτα, είναι γάτα, ο κοντός με τη γραβάτα» και «Άσε με ήσυχο, μη με ζαλίζεις, πέος μου ανήσυχο, τι μουρμουρίζεις»;

Με απορία, Ελευθέριος Ζαγούρης Έως εκεί και στο παρέκει, αγαπητέ Ελευθέριε. Μέγας δημιουργός είναι, ό,τι θέλει γράφει. Αφού το αγοράζουν οι χαχόλοι της (μουσικής;) βάσης, ποιος θα τον εμποδίσει να λέει πως τον αγοράζουν κι έχει επιτυχία; Ε; Και, για να σας αποστομώσω που βάλατε στο μάτι τον Έλληνα Μπετόβεν (ποιος ήταν ο Λούντβιχ, καλέ;), θα σας απαντήσω με τα λόγια του ίδιου του μουσουργού σε συνέντευξή του στον Ελληνικό FΜ:

«Αποφάσισα αυτήν τη φορά να βγω από το καβούκι μου λίγο και να ασχοληθώ λιγάκι με τη στυγνή πραγματικότητα, η οποία πονάει. Να σταματήσουν οι άνθρωποι να την καλλωπίζουν και να την εξευμενίζουν με διάφορους ηλίθιους τρόπους και αρχίσουν να την βλέπουν όπως είναι- και έτσι πρέπει να την κοιτάμε… Η Ελλάδα είναι αυτό που λέμε ένας οίκος ανοχής, όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Ακόμα και το υπουργείο Δικαιοσύνης θα έπρεπε να λέγεται υπουργείο Αδικίας. Και έτσι, αποφάσισα να κινηθώ λιγάκι». Να μη συμφωνήσει κανείς μαζί του πως η Ελλαδίτσα μας είναι οίκος ανοχής αυτών και πολλών περισσοτέρων; Πες τα μεγάλεεεεεεεεεεε!

Βούλωσέ τους το στόμαααααα!