Αυτοοργάνωση και αρχοντιά

Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ είναι μισή αρχοντιά- η άλλη μισή είναι κανονική οργάνωση. Ο Γιώργος Παπανδρέου, μεθυσμένος από το 56 παρά κάτι τοις εκατό που έβγαλε η εσωκομματική κάλπη του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να γυρίσει το ρολόι του χρόνου στο ΄74. Να ΄ταν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία…

Κι ας πούμε ότι αυτό είναι κατανοητό: όταν έχουν εμφανιστεί- σύμφωνα με την επίσημη καταμέτρηση- 750.000

πολίτες πρόθυμοι να σταθούν στην ουρά για να τον ψηφίσουν ή για να τον καταψηφίσουν, κάτι πρέπει να βρεθεί για να τους κρατά απασχολημένους. Φτιάξε λοιπόν κι εσύ μια Οργάνωση, μπορείς- μιας και οι πάντες σε αυτή τη χώρα συμφωνούν σε ένα πράγμα: ότι το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ είναι κάτι περισσότερο κι από ανύπαρκτο.

Πολύ ωραία όλα αυτά, αλλά ποια είναι η σχέση του ΄74 με το ΄07;

Καμία, απολύτως καμία, τελεία. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει τη δυνατότητα της παρθενοαναγέννησης. Στις Οργανώσεις που υπάρχουν μετά την τελευταία ανασυγκρότηση, επανίδρυση, αναγέννηση και ό,τι άλλο επιχειρήθηκε τα τελευταία χρόνια, είναι ενεργοί αυτοί που είναι.

Δηλαδή αυτοί που ήταν και προηγουμένως. Έχουν τους ρόλους τους, τα αξιώματά τους, τις μικροεξουσίες τους- και την πολύ κακή εικόνα που επιμένει να διατηρεί η κοινωνία για αυτούς.

Ο παλιός είναι αλλιώς
ΓΙΑΤΙ ΝΑ απεμπολήσουν όλα αυτά; Γιατί να αποσυρθούν ησύχως, ώστε να αντικατασταθούν από τους εκλεκτούς της νέας εποχής; Αυτό ιστορικά δεν συνέβη ποτέ, σε κανένα κόμμα. Και δεν πρόκειται να συμβεί ούτε και τώρα. Αν κάποιοι θέλουν τις- χαλασμένες, αλλά πάντα βολικές- καρέκλες του ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν παρά να τις διεκδικήσουν.

Στην πραγματικότητα, το στοίχημα του κ. Γ. Παπανδρέου δεν είναι να εκστομίσει τη νέα μεγάλη ιδέα της αυτοοργάνωσης. Είναι να διαμορφώσει το πλαίσιο για μια μεγάλη εσωκομματική σύγκρουση, με την ελπίδα ότι αυτοί που θα επικρατήσουν, θα είναι εκείνοι που ο ίδιος επιθυμεί. Αλλά είπαμε, το 2007 δεν είναι 1974…