ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ «Ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα»

Στην πολιτική ισχύει ό,τι και στο ποδόσφαιρο. Κι όποιος σας πει κάτι διαφορετικό, προφανώς ανήκει σε εκείνους που είτε νομίζουν ότι τα κόμματα είναι μια συνάθροιση παρόμοια με εκείνη του «Συλλόγου κυριών για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων της μπεκάτσας» είτε πιστεύουν ότι η μπάλα είναι τετράγωνη. Για όλους τους υπόλοιπους λοιπόν, η θεωρία είναι μία και δεν αμφισβητείται. Τι λέει; Ότι «ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα». Ο Γιώργος λοιπόν είναι πρώτος. Κέρδισε καθαρά τις εκλογές- τις πρώτες εκλογές που κερδίζει με το σπαθί του, γιατί το 2004 ήταν μοναχός του, και αλίμονο αν δεν τις κέρδιζε. Θα ήταν σαν τον άλλον που τρέχει μόνος στον στίβο και έρχεται δεύτερος. Τις κέρδισε τις εκλογές ο Γιώργος και τώρα όλα είναι στα χέρια του. Επειδή οι πολλοί πείστηκαν πως από το 2004 ώς το 2007 έφταιγαν όλοι οι άλλοι, αλλά όχι εκείνος για την καθοδική πορεία που είχε πάρει το ΠΑΣΟΚ. Ιδού λοιπόν, «πεδίον δόξης λαμπρόν» – που έλεγαν και οι παλιοί δημοσιογράφοι- να κάνει όσα δεν έκανε αυτά τα προηγούμενα τριάμισι, ζόρικα από κάθε άποψη, χρόνια. Εύκολο; Οι βαρόνοι
Από τον Γιώργο εξαρτάται. Από τον Γιώργο και μόνον. Που δεν έχει να διαχειριστεί, όπως πολλοί πιστεύουν, τον Βενιζέλο και τους δικούς του- τους ηττημένους. Έχει πρωτίστως το πρόβλημα του πώς θα διαχειριστεί αυτό το σύνολο των βαρόνων που τάχθηκαν στο πλευρό του και τώρα οι άνθρωποι λογικό είναι να ζητάνε. Και μην τους ακούτε που λένε «α, εγώ είμαι ανιδιοτελής». Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά. Η αλήθεια είναι ότι και απαιτήσεις έχουν, και ποικιλοτρόπως τις προωθούν. Όμως τι να σου κάνει και ο Γιώργος; Η θέση του γραμματέα του κόμματος είναι μία. Και χωράει έναν βαρόνο. Δεν χωράει ούτε δύο, ούτε πέντε, ούτε δέκα. Εκτός κι αν εφαρμόσει το «σύστημα Πεσέιρο»- αλλάζω την ενδεκάδα κάθε Κυριακή. Ήτοι, κάνω γραμματέα έναν κάθε μήνα. Έχω τώρα ας πούμε τον Αθανασάκη για τον μισό Νοέμβριο, και επειδή, λόγω εορτών και ο Δεκέμβρης είναι μισός, τον αφήνω ώς το τέλος του χρόνου. Κι αρχίζω: Ιανουάριο Φώφη, Φεβρουάριο Χρυσοχοΐδη, Μάρτιο Ρέππα, Απρίλιο Πολυζωγόπουλο, Μάιο Διαμαντοπούλου (σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες που μας έδωσε ο Βενιζέλος), Ιούνιο κάποιον δυναμικό (Παναγιωτακόπουλο ίσως), Ιούλιο Μαριλίζα, Αύγουστο Παπουτσή, Σεπτέμβριο Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, Οκτώβριο Χυτήρη, Νοέμβριο Βάσω Παπανδρέου, Δεκέμβριο Μαρία Δαμανάκη- και ούτω καθ΄ εξής! Το ΠΑΣΟΚ «της ανατροπής»
Έτσι θα έχει πετύχει το περίφημο που λέγεται παντού (και όχι μόνο στην Ήπειρο, όπως τινές εκ των αναγνωστών θα ανέμεναν να σημειώσω για λόγους καθαρά σοβινιστικούς) «και ο βαρόνος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη»! Ήτοι, και την ανανέωση θα έχει επιτύχει, ώστε να υλοποιήσει τη σχετική δέσμευσή του (που πάει σετάκι με την άλλη δέσμευση για το ΠΑΣΟΚ «της ανατροπής»), και θα έχει καταφέρει και ένα δεινό χτύπημα στη διαπλοκή και τα εκδοτικά συμφέροντα, με τα οποία – όπως είναι γνωστό- ουδείς εκ των προαναφερομένων έχει την παραμικρή σχέση. Και μην μπερδεύεστε που τους βλέπετε κάθε τόσο στα κανάλια της διαπλοκής. Όχι. Βρίσκονται εκεί για να υπονομεύσουν εκ των ένδον το σύστημα. Παλιό μαοϊκό κόλπο το οποίο γνωρίζουν οι μύστες της τακτικής του Μεγάλου Τιμονιέρη, ορισμένοι εκ των οποίων περιβάλλουν τώρα τον Γιώργο και του εισηγούνται διάφορα. Ωραία πράγματα, τα οποία αν όντως υλοποιηθούν θα δημιουργήσουν στο ΠΑΣΟΚ συνθήκες ανάλογες εκείνων που έκαναν τον Ηλιόπουλο να εκστομίσει το περίφημο «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα»!

«Εκκαθάριση»
Και δύο μπορώ να σου πω, όπως συχνά αναφέρει μια φίλη μου, στην οποία επίσης ανήκει και η ατάκα «έλα βρε, δεν το πιστεύω. Έχω πέσει από τα σύννεφα»- όταν θέλει να υποδηλώσει το γελοίον και συνάμα το συναφές με το γελοίο, αναμενόμενο, του πράγματος. Κι όμως, ακόμη και την επομένη της μεγάλης νίκης του Γιώργου βρέθηκαν ορισμένοι εκ των συνεργατών του, που πιεστικά του ζητούσαν να προχωρήσει αμέσως σε συνέδριο μέσα στον Δεκέμβριο, προκειμένου να «καθαρίσει». Τι να καθαρίσει, δεν κατάλαβα καλά, αλλά μάλλον ο εκ των Ηρακλέων του Γιώργου Χάρης, ο «διά τούτο λέγω» Καστανίδης και εκ των εισηγητών μού λένε της πρότασης, θα γνωρίζει περισσότερα. Ο Γιώργος όμως δεν τους άκουσε και καλώς έπραξε. Διότι άμα πας να «καθαρίσεις» τους άλλους, που όλοι μαζί έχουν το 45%, τότε αυτό δεν μοιάζει με «εκκαθάριση», αλλά με έναν ωραίο αυτοχειριασμό. Κάτι σε κόβω τις φλέβες μου ή πέφτω στις ράγες του προαστιακού που είναι και κοντά στην Αθήνα, για να προκάνουν και οι κάμερες να απαθανατίσουν το σκηνικό. Πάντως προσπάθεια για ενιαίο κόμμα δεν είναι, όπως και να το δεις, όπως και να το κάνεις.

«Έκαψε το χαρτί του»
Σημασία έχει ο άνθρωπος να μην το βάζει κάτω. Για την ακρίβεια, να μην τα παρατάει όταν του προκύπτουν δυσκολίες. Να σηκώνει το κεφάλι έστω και αν είναι χωμένος ώς τον λαιμό στην άμμο. Γενικά να μην τα παρατάει. Να μη λέει «ώς εδώ ήταν, χάρηκα πολύ που σας γνώρισα». Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι αυτό που κάνει ο Βενιζέλος. Ο άνθρωπος που συμπεριφέρθηκε σαν τον Τζαννετάκο, πλούσιο κληρονόμο στις ταινίες της Φίνος Φιλμ, που σπαταλάει στο πι και φι την κληρονομιά του πατέρα του, δείχνει να μην έχει χωνέψει ότι την Κυριακή έχασε. Έχασε καθαρά. Χωρίς αστερίσκους και χωρίς υποσημειώσεις. Καλώς ή κακώς, έχασε. Οι πολίτες δεν εκτίμησαν την οξύνοια και τις ικανότητές του. Τον έκριναν με βάση τα στοιχεία της προσωπικότητάς του. Κακώς; Κακώς. Αλλά έχασε. Κι αυτό δεν αλλάζει. Μου λένε ότι μετά την Κυριακή «έγινε σοφότερος και περισσότερο ώριμος». Μέχρι την Πέμπτη τούς είχα πιστέψει. Την Πέμπτη το μεσημέρι, βλέποντας τη δήλωση για τον εκλογικό νόμο, άρχισα να αμφιβάλλω. Πολύ. Κυρίως γιατί αντελήφθην ότι η οξυδέρκειά του αντί να τον βοηθήσει να αντιληφθεί τι έγινε την Κυριακή, και ειδικότερα πώς έγινε, τον οδηγεί σε λάθος κινήσεις. Κάποιοι λένε ότι έτσι όπως κινείται, βιάζεται να επιβεβαιώσει όσους πιστεύουν ότι την Κυριακή δεν έχασε απλώς, αλλά «έκαψε το χαρτί του».


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Ο Βύρων εξακολουθεί να είναι θυμωμένος πολύ

Όσοι από την κυβέρνηση θεωρούν ότι επειδή ο Βύρων Πολύδωρας εδώ και μερικές εβδομάδες έχει σιωπήσει, είναι όλα καλά, και το θέμα (του) ας θεωρείται λήξαν, μάλλον κοιμούνται με λάθος πλευρό και πρέπει επειγόντως να αλλάξουν, γιατί θα πιαστούν και θα τους έρθει το ξαφνικό. Ο Βύρων εξακολουθεί να είναι «Βύρων μηνίων»- ήτοι θυμωμένος πολύ. Και παρά τις γέφυρες που του έριξαν (εκείνος ο Ζαγορίτης έλειωσε στα πόδια του να πηγαίνει κάθε τόσο στον Χολαργό) και παρά τα όσα θετικά είπε ο Ρουσόπουλος στο πρες ρουμ, ο Βύρων, εξακολουθεί να πιστεύει ότι όταν τον έστησαν στον τοίχο, κόμματα και μέσα ενημέρωσης, δεν τον προστάτευσε κανείς. Ότι τον πέταξαν στα σκυλιά και κανείς δεν βρέθηκε να τον υπερασπιστεί. Και επειδή πιστεύει ότι η τελευταία του ευκαιρία ήταν η θητεία του στην προηγούμενη κυβέρνηση, τα έχει πάρει τόσο πολύ επειδή επλήγη η υστεροφημία του, ώστε αποφάσισε να την αποκαταστήσει μόνος τους. Για όσους ανησυχούν λοιπόν, το βιβλίο που ετοιμάζει…

ετοιμάζεται. Εξακολουθεί να γράφει, παρά το σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα που του έχει προκύψει και προφανώς αφού γράφει, κάποια στιγμή θα το εκδώσει το πόνημα. Ε, το περιμένουμε πώς και πώς. Ψέματα να πούμε;