Η παραδοσιακή αντίληψη θέλει το Ποινικό Δίκαιο να λειτουργεί ως μέσον για την απονομή δικαιοσύνης και όχι ως εργαλείο για την αποτροπή κινδύνων (πράγμα που συνήθως εναποτίθεται στο Αστυνομικό Δίκαιο ή στα στρατόπεδα «φυλάξεως» «εχθρικών μαχητών»). Ωστόσο, η οριοθετική αυτή γραμμή ουδέποτε τηρήθηκε με αυστηρότητα. Έτσι, στην περίπτωση λ.χ.

των δραστών «καθ΄ έξιν», δηλαδή των ανθρώπων που δεν μπορούν να αποβάλουν με τις δικές τους δυνάμεις τη ροπή τους να τελούν το έγκλημα, ο Ποινικός Κώδικας έδινε τη δυνατότητα για «κάθειρξη αόριστης διάρκειας».

Η ποινή αυτή αντιμετωπίσθηκε πάντοτε ως αντισυνταγματική, αφού στον δράστη επιβάλλεται κακό πέρα από το φταίξιμό του, δηλαδή όχι γι΄ αυτό που έκανε, αλλά γι΄ αυτό που είναι (επικίνδυνος). Μολονότι λοιπόν η ποινή αυτή δεν εφαρμοζόταν στην πράξη, τα τελευταία χρόνια ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες με αφορμή την αντιμετώπιση ιδίως των καθ΄ έξιν δραστών γενετησίων εγκλημάτων. Για να ληφθούν λοιπόν και στη χώρα μας συνταγματικώς ανεκτά μέτρα αντιμετώπισης αυτού του είδους των δραστών, θα πρέπει να δεχθούμε: α) ότι η επικινδυνότητα του δράστη μπορεί να ενδιαφέρει και το Ποινικό Δίκαιο, β) ότι δεν πρέπει να ανατίθενται αστυνομικά καθήκοντα στην κοινωνία ή να λαμβάνονται μέτρα «ακινδυνοποίησης» τών καθ΄ έξιν δραστών λ.χ. με τη δημοσίευση των προσωπικών τους στοιχείων σε... «ηλεκτρονικό Τειρεσία», γ) ότι ο δράστης τελεί την πράξη όχι μόνο επειδή είναι κάτι αλλά για να είναι κάτι- τότε δ) μετά την έκτιση της ποινής του μπορούν να λαμβάνονται ποινικά μέτρα εναντίον του.

Ο Νίκος Λίβος είναι επίκουρος καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από