Το πανεπιστημιακό άσυλο αποτελεί το κορυφαίο σύμβολο της ακαδημαϊκής αυτονομίας. Συνεπώς δεν υπάρχει για να υποθάλπει την παρανομία. Γι΄ αυτό κι ο νομοθέτης ορθά προβλέπει τη δυνατότητα κρατικής παρέμβασης εντός των χώρων του ασύλου, μόνο στις ακραίες περιπτώσεις αυτόφωρων εγκληματικών ή κακουργηματικών πράξεων και ενεργειών.

Αυτό όμως που συνήθως παρακολουθούμε να συμβαίνει, είναι μικρές ομάδες «ταραξιών» να προκαλούν επεισόδια, δοκιμάζοντας την αντοχή του συστήματος. Και δυστυχώς η Αστυνομία, αντί να προασπίζει την τάξη και τη νομιμότητα, επιδιώκοντας με τη διακριτική της παρουσία την εκτόνωση των ακραίων καταστάσεων, προσχωρεί συχνά στη λογική της ανταπάντησης. Συντηρώντας έτσι έναν ακήρυχτο, όσο και χωρίς κανένα νόημα πόλεμο. Δεν περιμένει ίσως κανείς από «επαναστατημένους» ή ακόμη και περιθωριακούς νεαρούς να αντιληφθούν, ότι τα «παιχνίδια» με τη νομιμότητα ουσιαστικά αποδυναμώνουν αυτό που υπερασπίζονται. Αφού με τη δράση τους, δίνουν ουσιαστικά το άλλοθι της συχνής σύλησης του ασύλου.

Αντίθετα, έχουμε την απαίτηση από το επίσημο κράτος να επιδεικνύει τη δέουσα σοβαρότητα, δίνοντας το μήνυμα ότι η βία, μόνο βία μπορεί να προκαλέσει. Κι ότι η δύναμη της Δημοκρατίας, βρίσκεται στην ανοχή και όχι στην καταστολή.

Νωπά είναι ακόμη τα περσινά θλιβερά επεισόδια της «ζαρντινιέρας». Όπου τα έκτροπα δεν προκλήθηκαν ούτε εξ αιτίας του ασύλου ούτε και από την πλευρά των «ταραξιών». Η ωμή βία προήλθε από τον «υπερβάλλοντα ζήλο» των αστυνομικών να επιβάλουν, έστω και με βάναυσο τρόπο, την τάξη. Η οποία, παρεμπιπτόντως, είχε από ώρα αποκατασταθεί...

Ο Γιάννης Α. Μυλόπουλος είναι καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από