[ ΑΙΧΜΕΣ ] Συμβάσεις

Η ΑΠΟΦΑΣΗ της Άννας Διαμαντοπούλου να συναινέσει στην «παράταση θητείας» του Γιώργου Παπανδρέου, δεν έπρεπε να προκαλέσει τόσο μεγάλη ταραχή στο όλον ΠΑΣΟΚ. Οι υποστηρικτές της υποψηφιότητας του σημερινού προέδρου χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που θεωρούν ότι το ΠΑΣΟΚ ανήκει στην οικογένεια Παπανδρέου ανεξαρτήτως πολιτικών επιδόσεων. Και σε αυτούς που, για διάφορους λόγους, προκρίνουν να δώσουν στον Γιώργο Παπανδρέου ακόμα μία ευκαιρία («τελευταία», κατά τον Μίμη Ανδρουλάκη). Η πρώην επίτροπος δεν ανήκει στην πρώτη κατηγορία και φρόντισε να το δηλώσει εγκαίρως, αρνούμενη «τη λογική της κληρονομικότητας και της ιδιοκτησίας στο ΠΑΣΟΚ».

Είναι προφανές ότι, για τους ανήκοντες στη δεύτερη κατηγορία, ο Γιώργος Παπανδρέου, εφόσον επανεκλεγεί, θα κριθεί οπωσδήποτε πριν από τη λήξη της τετραετούς προεδρικής θητείας, βάσει του αποτελέσματος των επόμενων εθνικών εκλογών. Αν τις κερδίσει, όλα καλά. Αν τις χάσει, θα τεθεί ξανά θέμα ηγεσίας, με δημοκρατικές διαδικασίες και όχι με απόπειρα σφετερισμού του θρόνου.

Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είναι ούτε «μονάρχες» ούτε «συμβασιούχοι». Αλλά, αν πρέπει οπωσδήποτε να τους ταξινομήσουμε με αυτούς τους όρους, οι προτείνοντες στον λαό συμβόλαια προς υπογραφή μάλλον βρίσκονται εγγύτερα στη δεύτερη κατηγορία, όσο και αν- όπως φαίνεταιαπό μερίδα στελεχών του ΠΑΣΟΚ η ιδιότητα του συμβασιούχου θεωρείται άκρως υποτιμητική.

Δεν υπάρχει τίποτε ιδιαίτερα δραματικό σε αυτά τα αυτονόητα. Όμως, μετά την υποχώρηση που εμφάνισε το «ρεύμα του αυτονόητου», και το ίδιο το αυτονόητο έχει αρχίσει να χάνεται από το οπτικό πεδίο του ΠΑΣΟΚ.