Συνέντευξη

«Δεν μπορώ άλλο τον διαχωρισμό εμπορικού- ποιοτικού»

Για την αναμέτρησή του με τον Κώστα Χατζηχρήστο και την άγρια τηλεοπτική αρένα, μιλάει ο νέος «μπακαλόγατος»Πέτρος Φιλιππίδης
O Κώστας Χατζηχρήστος έβαλε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του με τη σπαρταριστή ερμηνεία του ως Ζήκος στην κωμωδία «Της κακομοίρας» των Σακελλάριου- Γιαννακόπουλου (από το θεατρικό σανίδι τη μετέφεραν και στον κινηματογράφο το ΄63) και μαζί με εκείνον του πολισμάνου στον «Ηλία του 16ου» θεωρούνται από τους σινεφίλ οι καλύτερες ερμηνείες του. Οι ατάκες του επαρχιώτη υπάλληλου μπακάλικου, ανεπανάληπτες και εκστομίζονταν με ταχύτητα πολυβόλου.

Έχει να αντιπαλέψει με αυτή την έντονη εικόνα ο- ηθοποιός με γκελΠέτρος Φιλιππίδης (πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί); Τον απασχόλησε η αναπόφευκτη σύγκριση; «Απέφυγα», λέει, «τον σκόπελο να πέσω στην ερμηνεία του Χατζηχρήστου. Δεν υπάρχει σχέση με αυτό που κατέθεσε εκείνος».

ΙΝFΟ

«Ο μπακαλόγατος/ Της κακομοίρας» σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη με τον ίδιο και τους Τάσο Κωστή, Χριστίνα Τσάφου, Γιώργο Λέφα, Γιώργο Δεγαΐτη, Θάλεια Ματίκα, στο θέατρο «Μουσούρη» (πλατεία Καρύτση 7, τηλ.
210-3310.936).

Πόσο δηλαδή διαφέρει ο Ζήκος του Φιλιππίδη; Έχει το σώμα, την ψυχή, το μυαλό, τα τερτίπια, τη μανιέρα μου αν θέλεις. Όσο παρεξηγήσιμη κι αν είναι η λέξη. Ο ηθοποιός εκτιμώ πως πρέπει να έχει στυλ για να είναι αναγνωρίσιμος.

Πού σας δυσκόλεψε ο ρόλος;
Να μη γίνω Χατζηχρήστος. Να μην επαναληφθώ. Το ξεπέρασα κάνοντας ακριβώς τον Χατζηχρήστο στις πρόβες. Για μια ακόμη φορά ο Πέτρος Φιλιππίδης επιλέγει στη θεατρική του πορεία έργο των Σακελλάριου- Γιαννακόπουλου. Τον είχαμε δει στα τέλη του ΄90 στους «Μακρυκωσταίους και Κοντογιώργηδες» και στο «Λατέρνα, φτώχεια και…» (σύντηξη των ταινιών «Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο» και «Λατέρνα, φτώχεια και γαρίφαλο» του Σακελλάριου, σε σκηνοθεσία Φασουλή). Με ποιο γνώμονα προχώρησε στη φετινή επιλογή;

Μέτρησε το έργο ή ο ρόλος;
Το σύνολο. Δεν προτιμώ κάποιο έργο μόνο και μόνο επειδή μπορεί να με ενδιαφέρει ο ρόλος. Από την άλλη, δεν σου κρύβω πως σκέφτηκα τον μπακαλόγατο ερήμην του γεγονότος της επιτυχίας που μπορεί να κάνει. Προσέγγισα το έργο με συγκεκριμένη άποψη. Να αναδείξω τα προτερήματά του. Έχει μηνύματα και ουσία που δεν φαίνονται αμέσως και δεν περιγράφονται εύκολα. Πιστεύω πως όταν αναλύεις ένα έργο, χάνεις την επαφή με αυτό και μαζί σου τη χάνει και το κοινό. Αν το επιχειρήσω, θα χαθεί η μαγεία του. Τι κάνει ένα έργο του ΄60 να μας αφορά σήμερα;

Τα συναισθήματα που θα νιώσουν οι θεατές και τα οποία τουλάχιστον σήμερα είναι σπάνια. Μην ξεχνάμε όμως πως αιχμή του δόρατος στο έργο αυτό είναι το γέλιο. Όχι το χαχανητό. Ο θεατής γελάει με την ψυχή του.

Κι εκείνος, ωστόσο, φαίνεται να το ευχαριστιέται. Υπάρχει κάτι άραγε να τον ενοχλεί στο θέατρο; «Η μετριότητα και η έλλειψη ταλέντου. Περισσότερο όμως η μετριότητα και το δήθεν που αρκετές φορές πάνε μαζί αυτά τα δύο. Με ενοχλεί που δεν ξέρουμε τα βασικά και κάνουμε πειραματισμούς. Δεν μπορώ άλλο αυτό το δήθεν. Επίσης δεν μπορώ άλλο αυτό τον διαχωρισμό, εμπορικού- ποιοτικού. Δηλαδή αν κάτι βλέπει ο κόσμος, δεν είναι καλό; Υπάρχουν αποχρώσεις, δεν είναι όλα άσπρο- μαύρο». Το ίδιο ισχύει, λέει, και για την τηλεόραση, καθώς δεν την διαχωρίζει από το θέατρο. «Στο σύνολό της η ελληνική τηλεόραση είναι καλή».

Με ψυχή και σώμα αφιερωμένα στην παράσταση «Της κακομοίρας», ο Φιλιππίδης δεν έχει βγάλει από το μυαλό του το «Ψέμα στο ψέμα». Το έργο του Άντονι Νίλσον που το παρουσίασε για δύο σεζόν με τον Παύλο Χαϊκάλη- δεν άντεχε για μια ακόμη χρονιά; «Άντεχε για μια δεκαετία, αλλά εμείς δεν αντέχαμε. Μια ζωή έχουμε και είναι μικρή. Θέλω να κάνω και άλλα πράγματα, αλλά το “Ψέμα στο ψέμα” δεν το παρατάω. Απλώς δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου γι΄ αυτό».


Τηλεοπτικό ρίσκο σε θολό τοπίο

Στα περασμένα τηλεοπτικά βραβεία ο Πέτρος Φιλιππίδης είχε εκφράσει έναν καημό όταν είχε ευχαριστήσει το Μega «που του ξαναέδωσε δουλειά». Παραδέχεται πως σε αυτή τη σχέση είχε μερίδιο ευθύνης. Όχι μόνο με το Μega, διευκρινίζει, αλλά και με τα άλλα κανάλια «γιατί για έξι χρόνια έκανα δουλειές μόνον με το Star. Ωστόσο μπορεί να συνέβαινε και το άλλο. Να υπήρχαν δουλειές στις οποίες κάποιοι θεώρησαν ότι δεν θα μπορούσα να συμμετέχω».

Το κατά κοινή ομολογία επιτυχημένο «50-50» έθεσε τον πήχυ ψηλά. Σας αγχώνει στη νέα τηλεοπτική σειρά «Αν υπήρχες, θα σε χώριζα»;

Το τοπίο δεν είναι ξεκάθαρο ακόμη. Ο τηλεθεατής «γυρίζει» στα κανάλια και βλέπει λίγο απ΄ όλα. Κάτι ανάλογο συνέβη και με το «50-50». Η επιτυχία του δεν ήταν αναμενόμενη. Ανέπτυξε όμως δυναμική από όγδοο- ένατο επεισόδιο κι έπειτα. Το «Αν υπήρχες, θα σε χώριζα» είναι εξίσου καλό σίριαλ. Το σενάριό του όμως έχει μια ιδιομορφία. Κινείται με αργούς ρυθμούς στην αρχή. Από το τέταρτο επεισόδιο αρχίζει να διαφαίνεται τι συμβαίνει.

Όταν όμως στα κανάλια έχουν το βλέμμα στις μετρήσεις και το δάχτυλο στη σκανδάλη, αυτό δεν φαντάζει σε ένα έντονα ανταγωνιστικό τηλεοπτικό τοπίο σαν πολυτέλεια που ενέχει ρίσκο; Δεν έχει ρίσκο. Οι αργοί ρυθμοί είναι μια πρόταση που όλοι αποδεχθήκαμε, γνωρίζοντας πως έχουμε να κάνουμε με μια σειρά που έχει λίγο παραπάνω δυσκολία από κάποιες άλλες.