Συνέντευξη
Ο Σον Λένον και η φίλη του (κάπου εμφανίστηκε και η κόρη Τζάγκερ) με ρούχα από την κολεξιόν αδιαφορούν αν ο σινιόρ Καβάλι ισχυρίζεται πως «το πάρτι είναι εκείνος»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά «Θέλω τα ρούχα μου να επιδρούν σαν τη μουσική» 
Μπορεί (εκείνος θα το ήθελε πολύ) να είναι και μουσικό
Bίλα Λετίσια, Ρώμη, λίγο μετά τις 10 το πρωί. Είμαι ήδη στον τρίτο εσπρέσο της ημέρας – γιατί πώς να αρνηθείς έναν ακόμη;- γύρω μου πάνε κι έρχονται μοντέλα, αγόρια και κορίτσια ντυμένα με μακριά και κοντά φορέματα, κομψά σακάκια, στενά παντελόνια, ψηλά τακούνια, και εξετάζω από κοντά τα κομμάτια που είναι κρεμασμένα, όταν στην αίθουσα μπαίνει ο Ρομπέρτο Καβάλι. Ο άνθρωπος, στο μυαλό του οποίου γεννήθηκαν όλα όσα κοιτούσα εκείνη τη στιγμή μαζί και ένα λαμπερό κεφάλαιο της ιταλικής μόδας.
Μαζί με τον Ρομπέρτο, που φοράει τζιν παντελόνι, μαύρο σακάκι και πουκάμισο, ανοιχτό στο λαιμό όπου κρέμεται ένας ασημένιος σταυρός (δώρο από φίλο) μαύρα μεγάλα γυαλιά και καπνίζει πούρο, η σύζυγός του Έβα. Η όμορφη Έβα Ντούρινκερ, αυστριακής καταγωγής, μητέρα του ενός από τα παιδιά του. Ζητάει συγγνώμη που άργησε 20 λεπτά. Ο Ρομπέρτο όμως δεν θέλει να αφήνει τους καλεσμένους να περιμένουν, ειδικά, υποθέτω, αν είναι ο Τύπος και η Μαργκερίτα. Τη Μαργκερίτα Βαν Ντεν Μπος τη γνώρισα εκεί. Είναι η κυρία των «Η&Μ» για χάρη των οποίων σχεδιάζει ο Καβάλι μια exclusive collection για γυναίκες και άνδρες, που θα εμφανιστεί και στην Αθήνα, με τιμές που θα βάλουν τη Βικτώρια Μπέκαμ να διπλοτσεκάρει μήπως έκανε λάθος. Καβάλι «για τον λαό»;
«Μερικές φορές όταν αργώ να κοιμηθώ το βράδυ είναι γιατί τακτοποιώ τις φωτογραφίες μου στο κομπιούτερ. Είναι από τα αγαπημένα μου χόμπι η φωτογραφία. Μ΄ αρέσει ιδιαίτερα να φωτογραφίζω σχέδια. Όπως αυτό- δείχνει το ταβάνι της Βίλας Λετίσια (ομολογουμένως καλή δουλειά). Δεν είναι υπέροχο; Από τέτοια σχέδια εμπνέομαι συχνά» λέει.
Και όλα τα άνιμαλ πριντ στις κολεξιόν είναι «καβαλικό» σημείο αναφοράς;
Α, βέβαια, κάνω πολλές βόλτες στον ζωολογικό κήπο. Έχω ζώα και στο σπίτι, εννοώ ζώα που επιτρέπεται να έχουν οι άνθρωποι στα σπίτια, παπαγάλους και παγόνια.
Μόλις μισό μέτρο από την καρέκλα όπου κάθομαι είναι ξαπλωμένη μια λευκή αρκούδα, που η αιωνιότητα τής επεφύλαξε να γίνει χαλί. «Όχι, όχι, αυτό δεν μ΄ αρέσει. Φτωχό ζώο… no!» λέει ο Ρομπέρτο.
Καλά η Βικτόρια Μπέκαμ και τα κουστούμια των Spice Girls που σχεδιάζει για την περιοδεία τους, αλλά από την άλλη, βρίσκεται η πραγματική ζωή. Ο κόσμος που βλέπει τα ρούχα του στα περιοδικά και τις βιτρίνες. Το glam rock, που τον εμπνέει, γεμίζει στάδια. Και φαίνεται πως ο Ρομπέρτο έχει κάτι από αυτό στο μυαλό του όταν σχεδιάζει. Είναι σα να πίνεις εσπρέσο η αίσθηση, του λέω.
Ο σινιόρ Ρομπέρτο σηκώνεται και κάθεται δίπλα μου. «Λατρεύω τη μουσική και θέλω σαν τη μουσική να λειτουργούν και οι δημιουργίες μου. Έτσι όπως μπαίνει η μουσική από τα αυτιά, περνάει στην καρδιά, στο στομάχι (κάνει όλες τις κινήσεις για να δείξει τη διαδρομή) έτσι θέλω και τα σχέδιά μου, από τα μάτια να φτάνουν στην καρδιά και να σε συνταράσσουν… Γι΄ αυτό με ενδιαφέρει η νέα γενιά» λέει.
Κάνει μια παύση και παίρνω όρκο, γιατί δεν φαίνεται πίσω από τα σκούρα γυαλιά, ότι τα μάτια του παίρνουν πάλι νοσταλγική έκφραση.
«Όταν ήμουν νέος, στην αρχή, ήμουν πιο κοντά στην τέχνη μου. Σήμερα κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ, αλλά έχει γίνει πια τόσο μεγάλο όλο αυτό που πρέπει να προσέχω και να σκέφτομαι τι περιμένει και ο κόσμος της μόδας από εμένα. Παλιά ήμουν πιο ελεύθερος να δημιουργώ. Σήμερα νιώθω την ευθύνη όλων των ανθρώπων γύρω μου. Είναι σαν μια τεράστια μηχανή να κινείται».
Αυτό ήταν αρκετό για να κάνει το φλας μπακ που χρειαζόταν. «Κατάγομαι από μια οικογένεια που δεν είχε πολλά χρήματα, μεγάλωσα μέσα στον πόλεμο, άρχισα από μικρός να δουλεύω» λέει ο σχεδιαστής της πολυτέλειας και ένθερμος οπαδός του «η ζωή είναι ένα πάρτι» (ή όπως λένε, ένα πάρτι όπου πας αφού έχει αρχίσει και φεύγεις πριν τελειώσει), αλλά ας μείνουμε με τον Ρομπέρτο.
«Άρχισα να ζωγραφίζω προσπαθώντας να βγάλω λίγα χρήματα, ώσπου εμφανίστηκε κάποιος που του άρεσαν αυτά που ζωγράφιζα πάνω σε μπλουζάκια και μου ζήτησε περισσότερα. Φιλόδοξος εγώ, άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να βγάλω περισσότερα χρήματα, έτσι πήρα την απόφαση και πήγα στο Κόμο, την πρωτεύουσα των εκτυπώσεων…αλλά μήπως σας κουράζω;». «Νο σινιόρ Καβάλι, συνεχίστε».
Συνεχίζει. «Είχα ανακαλύψει πώς να τυπώνεις σε μάλλινο ύφασμα. Το 1971 ήμουν αρκετά νέος, είχα κερδίσει κάποια χρήματα, οδηγούσα Φεράρι και με κάλεσαν σε μια μεγάλη έκθεση του Μάριο Βαλεντίνο, στη Φλωρεντία. Αυτός ο Βαλεντίνο ήταν ο πολύ μεγάλος σχεδιαστής παπουτσιών. Πηγαίνω εγώ εκεί, με μακριά μαλλιά τότε, σαν τον Τσε Γκεβάρα, με βλέπει και με ρωτάει «εσύ, τι κάνεις;», «εγώ;», του λέω, «εγώ τυπώνω πάνω σε δέρμα. Αυτό ήταν, όπως καταλαβαίνετε, αυτό ήταν».
Άρα χρειάζεται μόνον θάρρος και μια καλή ιδέα;
«Si», συμφωνεί ο μαέστρο. «Μια άλλη φορά» – συνεχίζει και αυτό εδώ έχει πλάκα- «αγόρασα από μια φυλακή στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα κοντέινερ (δείχνει με τα χέρια πόσο μεγάλο ήταν) με τζιν παντελόνια. Θυμάμαι που πήγα στη Βενετία να τα παραλάβω και μετά το πλύσιμο, ξανά και ξανά και ξανά. Μετά έκοψα εκείνα τα σημεία που ήταν εντελώς φθαρμένα και κόλλησα δερμάτινα κομμάτια με σχέδια. Ανακυκλωμένα τζιν. Τα λάτρεψαν! Η επίδειξη ήταν σοκ». Για μια στιγμή βλέπω τον σινιόρ Ρομπέρτο ελεύθερο και τολμηρό χωρίς τη «μηχανή της μόδας» από πάνω του. Εκείνος έχει συμφιλιωθεί μ΄ αυτή τη μηχανή, είναι άλλωστε μέρος της, απλά ίσως, όπως τώρα, έχει το ελεύθερο να την απατά λίγο και να κάνει το δικό του. Η αιώνια πίστη, βλέπετε, δεν είναι ιταλική εφεύρεση.
Με μια ματιά 
Google news
