ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Κλείνω τη φωνή στην τηλεόραση και απολαμβάνω το… θέαμα

Τελικά, ύστερα από πολλές εσωτερικές αναζητήσεις, προβληματισμούς και αμφιβολίες, κατέληξα. Η αλήθεια είναι ότι βασανίστηκα αρκετά, όπως φαντάζομαι και πολλοί άλλοι, πλην όμως, «τέλος καλό, όλα καλά», όπως έλεγαν και κάποιοι σοφότεροι ημών και υμών, οπότε εντάξει. Δεν χρειάζεται να μας τρώει η αγωνία, να μας καταπιέζουν οι σκέψεις, να μη μπορούμε να ευχαριστηθούμε τίποτε, μόνο και μόνο γιατί στα παράθυρα δίδεται καθ΄ εκάστην, που έλεγαν και παλιά, η παράσταση «μου ΄πες, σου ΄πα, μας είπανε»! Διότι ως θέαμα είναι… καταπληκτικό. Μάλιστα εγώ εφαρμόζω και την εξής τακτική, την οποία συνιστώ άνευ επιφυλάξεως σε όλους: κλείνω τη φωνή εντελώς και απολαμβάνω το… θέαμα. Πέντε ή έξι γνωστοί και μη εξαιρετέοι να μιλάνε, όλοι μαζί φυσικά, να οργίζονται, να κοκκινίζουν, κάποιοι να αφρίζουν (το έχω δει και αυτό, έλεος!), να σηκώνουν τον δείκτη, να χειρονομούν, να χτυπιούνται γενικώς. Και στη μέση ο παρουσιαστής να κοιτάζει, όχι αυτούς που πλακώνονται αλλά τα πιθανά «νούμερα» που θα κάνει το δελτίο ή η εκπομπή. Με τα «νούμερα» που έχει προσκαλέσει. Ωραία πράγματα… Ιδέες για τηλεθέαση
Η στήλη, ακριβώς για να βοηθήσει τόσο τους κυρίους και τις κυρίες που κάθε βράδυ από τις 8 και μετά δίνουν τις γνωστές παραστάσεις από παραθύρων όσο και τους οικοδεσπότες παρουσιαστές των δελτίων και των εκπομπών, θέλει να προτείνει μερικές κατά τη γνώμη της ενδιαφέρουσες ιδέες που θα αυξήσουν έτι περαιτέρω το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Για παράδειγμα, είναι λάθος που όλοι αυτοί κάθονται κυριλέ σε ένα γραφείο ή σε ένα τραπέζι. Θα μπορούσαν να έχουν μπροστά τους μερικά είδη, τα οποία θα εκτοξεύουν ο ένας στον άλλον (λ.χ. βρεμένες πατσαβούρες, οπωρολαχανικά σε προχωρημένη αποσύνθεση, κουτιά με μπογιά και δη μαύρη, ποτήρια με χυμούς, αλλά όχι καφέδες παρακαλώ για τους ευνόητους λόγους, καμιά γαλότσα, καμιά τούρτα με πολλή σαντιγί, τέτοια). Δηλαδή, αντί να περιορίζονται σε εκτοξεύσεις λέξεων ή φράσεων, που πλέον έχουν κουράσει γιατί έχει εξαντληθεί το υβρεολόγιο, παρά τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, θα μπορούσαν να περάσουν σε κάτι πιο ρεαλιστικό, όπως η «ανταλλαγή» αντικειμένων σαν αυτά που προανέφερα. Διότι αφού το αποφάσισαν να γίνουν θέαμα και θέατρο, τουλάχιστον ας το κάνουν να είναι πραγματικό!

Σάπια ντομάτα
Και δεν θέλω διαμαρτυρίες επ΄ αυτών που προτείνω, του είδους «υποβιβάζω το επίπεδο του διαλόγου», διότι εδώ την έχω την απάντηση και δεν κρατιέμαι, θα την εκστομίσω. Έχουν καμιά διαφορά τα επιχειρήματα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι εκπρόσωποι των αντιμαχόμενων παρατάξεων (περί παρατάξεων πρόκειται, μην απορείτε), από μια βρεμένη πατσαβούρα ή από μια σάπια ντομάτα;! Όχι φυσικά. Έχουν ακριβώς την ίδια βαρύτητα αλλά και τον ίδιο αντίκτυπο. Ως εκ τούτου, γιατί να μην παρακολουθούμε ολοκληρωμένο το θέαμα, εφόσον πλην του Θέμου, άντε και του Λαζόπουλου ενίοτε, δεν υπάρχει τίποτε σχετικό στην τηλεόραση για να σε κάνει να νιώσεις ευφορία; Να ανθήσει λιγάκι το χαμόγελο στα χείλη σου; Έπειτα, να πεις ότι θα χάσουμε και τίποτε σοβαρό; Μπα, όσα ξέραμε, ξέρουμε. Και όσα έχουμε ακούσει, ακούσαμε. Τίποτε καινούργιο δεν πρόκειται να μας προσφέρει αν ακούσουμε ακόμη μία φορά τον Πάγκαλο (ή Πετσάλνικο, Βερελή, Καστανίδη, Λοβέρδο, Παπουτσή, Τόνια, Πολυζωγόπουλο, Φώφη, Κουκουλόπουλο, Μπίστη, Κουλούρη ή…). Γιατί το κακό με αυτούς είναι ότι όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους. Και γνωρίζονται καλά.

Γνωρίζονται
Πολύ καλά, για την ακρίβεια. Δεν τους ακούς κάθε φορά που λένε, με τρόπο που δεν σηκώνει πολλά πολλά, «εμείς γνωριζόμαστε καλά, κύριε τάδε ή κύριε δείνα» (πάνε εκείνα τα «σύντροφε» και τα «σύντροφε», που λέγανε παλιά). Γνωρίζονται. Εμείς (εσείς δηλαδή, γιατί και εγώ τους ξέρω καλά, όλους. Έναν προς έναν…) δεν τους γνωρίζαμε. Διότι όσο τον άλλον τον βλέπεις από μακριά, τον παρατηρείς δηλαδή εκ του μακρόθεν και δεν έχεις σαφή εικόνα για το τι λέει, πώς το λέει και τι σκέφτεται, έχεις διαμορφώσει μια συγκεκριμένη αντίληψη γι΄ αυτόν. Λες «α, ο τάδε είναι σοβαρός», «ο δείνα είναι εξαιρετικός». Τώρα όμως, που τον βλέπεις να… ξεκατινιάζεται στα παράθυρα, αντιλαμβάνεσαι ότι ο τύπος δεν είναι παρά μια φούσκα. Ένα μπαλόνι. Ένα κατασκεύασμα που όλο αυτό τον καιρό υποδυόταν τον εαυτό του. Έκανε τον σοβαρό, τον μετρημένο, τον άνθρωπο που αποπνέει εμπιστοσύνη. Δηλαδή υποδυόταν τον εαυτό του. Αλλά τώρα νιώθει απελευθερωμένος. Και βγάζει τα εσώψυχά του στην τηλεόραση σε ένα πρωτότυπο- και μοναδικό αν το καλοσκεφτείς – πρόγραμμα ψυχοθεραπείας, που όμοιό του δεν έχει υπάρξει. Λέει αυτά που σκέφτεται για το ΠΑΣΟΚ, για τον κύριο απέναντί του (και πρώην «σύντροφό» του), για την κοινωνία ολόκληρη. Νιώθει απελευθερωμένος και το δείχνει. Και το λέει. ΟΚ, θα το έχουμε υπ΄ όψιν μας την επόμενη φορά που θα ζητήσει την ψήφο μας… Νέες εκλογές
Πότε θα είναι η επόμενη φορά; Από ό,τι δείχνουν τα πράγματα, μάλλον σύντομα. Με τον Πολύδωρα, τον Τατούλη, τον Γιαννόπουλο και τον κάθε τυχαίο βουλευτή να σηκώνει τον δείκτη μπροστά στη μύτη του Καραμανλή, σιγά μην κάτσει ο πρόεδρος Κώστας με σταυρωμένα χέρια, να τους βλέπει. Εκλογές θα πάει, και σύντομα μάλιστα, εκμεταλλευόμενος τα χάλια του ΠΑΣΟΚ και την ανυπαρξία κάθε αντιπολίτευσης. Το πόσο σύντομα θα εξαρτηθεί από μία σειρά παραγόντων, όπως το να ψηφίσει γρήγορα τον εκλογικό νόμο και τέσσερα πέντε νομοσχέδια που είναι άμεσης ανάγκης. Η γνώμη μου είναι ότι η άνοιξη είναι καλή εποχή για τις νέες εκλογές και ο Καραμανλής θα αναζητήσει την ευκαιρία στις εξελίξεις στο Σκοπιανό, που τοποθετούνται περί τον Απρίλιο. Δεδομένου μάλιστα ότι οι εκλογές αυτές θα γίνουν με λίστα, ο καθένας καταλαβαίνει ότι δύσκολα ο πρόεδρος Κώστας θα αφήσει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία να εξωπετάξει μερικούς μερικούς που του σπάνε τα νεύρα. Και του κάνουν τη ζωή δύσκολη τώρα…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Αλογοσκούφης- Χατζηδάκης και στη μέση η Ολυμπιακή

Δεν έχει τέλος η περιπέτεια της Ολυμπιακής. Πληροφορούμαι εγκύρως ότι η απόφαση του υπουργού Μεταφορών Κωστή Χατζηδάκη να ορίσει πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της πολύπαθης εταιρείας τον επιχειρηματία Κ. Μπενόπουλο χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον Γιώργο Αλογοσκούφη, που όσο και να πεις ένα λόγο παραπάνω έχει στην υπόθεση, δεν άρεσε καθόλου στον υπουργό Οικονομίας. Ως εκ τούτου, έχει μπλοκάρει τον διορισμό νέας διοίκησης και η εταιρεία παραμένει ουσιαστικά ακέφαλη καθώς πλην του κ. Μπενόπουλου, από εκεί και κάτω δεν υπάρχει τίποτε. Το ωραίο είναι ότι ο διορισμός προσκρούει στις διατάξεις του νόμου, καθώς δεν επιτρέπεται πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος να είναι το ίδιο πρόσωπο. Αυτό όμως είναι μόνο η μία πλευρά του ζητήματος. Η άλλη είναι ότι πλησιάζει το τέλος του χρόνου και πρέπει να πάρουν απόφαση για το τι θα την κάνουν την Ολυμπιακή. Ο Κωστής Χατζηδάκης που κατά το παρελθόν είχε ασχοληθεί επισταμένως με το θέμα (είχε καταθέσει στην Κομισιόν καμιά δεκαριά ερωτήσεις… εις βάρος της), καλείται τώρα να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Για να δούμε θα τα καταφέρει ή θα δικαιωθούν οι άσπονδοι φίλοι του, που λένε ότι με τόσες… γνώσεις που έχει για την Ολυμπιακή, θα την κλείσει;