Ανάλυση

«Κολλημένοι» με το έλλειμμα

Ευρωπαία στις τιμές και κάτι παραπάνω έχει γίνει η Ελλάδα. Αυτό καταδεικνύει η σύγκριση τιμών βασικών προϊόντων των σούπερ μάρκετ, όπως αυτή που δημοσίευσαν «ΤΑ ΝΕΑ» της περασμένης Τετάρτης (24/10/2007).

Την ίδια ώρα, οι Έλληνες καταναλωτές πιέζονται από συνεχείς νέες ανατιμήσεις, λόγω των διεθνών εξελίξεων. Η άνοδος της τιμής του πετρελαίου, που βαδίζει ολοταχώς προς τα 100 δολάρια το βαρέλι, καθώς και των δημητριακών, οδηγούν σε αλλεπάλληλες ανατιμήσεις, οι οποίες ενισχύονται από την απαραίτητη κερδοσκοπική δόση που ουδέποτε απουσιάζει από το σκηνικό στην Ελλάδα. Δεν έχουμε, δηλαδή, πλέον μόνο το φαινόμενο της ακρίβειας που έκανε την εντυπωσιακή του εμφάνιση στην αγορά μετά την εισαγωγή του ευρώ και έκτοτε παρέμεινε μαζί μας, αλλά παράλληλα σηκώνει πάλι κεφάλι και ο πληθωρισμός. Μάλιστα, υψηλά βρίσκονται και οι λεγόμενες πληθωριστικές προσδοκίες, που τροφοδοτούν τη φαρέτρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με επιχειρήματα για να προχωρήσει σε νέα αύξηση επιτοκίων, πιθανότατα τον Ιανουάριο, αν όχι τον Δεκέμβριο. Η κατάσταση για τα ελληνικά νοικοκυριά, ιδίως των ασθενέστερων στρωμάτων και όσων δεν τροφοδοτούνται από την παραοικονομία, γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.

Δεν υποφέρουν όμως μόνο τα νοικοκυριά, αλλά και η ελληνική οικονομία στο σύνολό της, η οποία γίνεται ολοένα και λιγότερο ανταγωνιστική, με τη «βοήθεια» και των υψηλών τιμών. Το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών δεν θα μπορούσε να «φωνάξει» δυνατότερα για το πρόβλημα, αφού πλησιάζει προς το πρωτοφανές ποσοστό του 14% του ΑΕΠ. Αργά ή γρήγορα θα χαθούν θέσεις εργασίας, εξαιτίας αυτής της απώλειας ανταγωνιστικότητας. Ήδη επιχειρήσεις κλείνουν- η μία μετά την άλλη- στη Βόρεια Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ. Απλώς, προς το παρόν, δημιουργούνται άλλες, σε άλλους κλάδους και περιοχές. Το πρόβλημα δεν λύνεται για τους ανέργους της Βόρειας Ελλάδας, αλλά συγκαλύπτεται στο γενικό σύνολο.

Η ελληνική κυβέρνηση θα όφειλε να ανησυχεί σφόδρα για την κατάσταση αυτή, να έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της οικονομικής της πολιτικής στην αντιμετώπισή της, να σχεδιάζει και να εφαρμόζει ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και μέτρα για την ανακούφιση των φτωχότερων στρωμάτων του πληθυσμού. Αλλά, αντί γι΄ αυτό, έχει απορροφηθεί από τον φαύλο κύκλο των δημοσιονομικών ελλειμμάτων (που η ίδια άνοιξε) και το μόνο που σκέφτεται είναι πώς θα αυξήσει τα έσοδα, επιβάλλοντας νέους φόρους, όπως μια νέα αύξηση του ΦΠΑ, με το λιγότερο δυνατό πολιτικό κόστος. Ομολογουμένως έχει κι αυτή το πρόβλημά της.